Walang awang binugbog ng aroganteng pulis ang magandang dalaga! Ang totoo, siya pala ay!!

KABANATA 1: Ang Sigaw sa Gitna ng Dilim

Tahimik ang gabi sa kahabaan ng lumang highway na nagdurugtong sa bayan at lungsod. Iilan lamang ang dumaraang sasakyan, at ang mga ilaw ng poste ay tila pagod na ring magbigay-liwanag. Sa gilid ng kalsada, may isang dalagang nakatayo, hawak ang kanyang bag, tila nag-aabang ng masasakyan pauwi. Mahaba ang kanyang buhok, maayos ang postura, at sa kabila ng simpleng pananamit ay kapansin-pansin ang kanyang ganda. Ang pangalan niya ay Maya—isang pangalang hindi pa alam ng mundong may dalang bigat at lihim.

Pagod si Maya. Mula pa sa maghapon ng trabaho, halos hindi na siya nakaupo. Gusto na lang niyang makauwi, magpahinga, at takasan ang ingay ng araw. Ngunit sa gabing iyon, tila may ibang plano ang kapalaran. Sa di-kalayuan, huminto ang isang patrol car. Bumukas ang pinto, at bumaba ang isang pulis na may matigas na lakad at mapanuring mata.

Si PO2 Ramon Salcedo ay kilala sa presinto bilang istrikto—o ayon sa iba, abusado. Sanay siyang sinusunod, sanay siyang kinatatakutan. Para sa kanya, ang uniporme ay lisensya para mangibabaw, at ang gabi ay pagkakataon para ipakita ang kapangyarihan. Nang mapansin niya si Maya, bahagya siyang ngumisi, parang nakakita ng pagkakataong patunayan ang kanyang awtoridad.

“Hoy, miss,” sigaw niya habang papalapit. “Anong ginagawa mo dito sa oras na ’to?”

Nagulat si Maya ngunit pinilit manatiling kalmado. “Naghihintay lang po ng masasakyan,” maayos niyang sagot. “Pauwi na po ako.”

Hindi nagustuhan ni Salcedo ang sagot. Para sa kanya, masyadong diretso, masyadong walang takot. “May permit ka bang maghintay dito? Alam mo bang delikado ’to?” tanong niya, kahit alam niyang walang batas na nilalabag ang dalaga.

“Wala po akong ginagawang masama,” sagot ni Maya, bahagyang umatras. Ramdam niya ang biglang pagbabago ng hangin—ang uri ng tensyon na nagpapabilis ng tibok ng puso.

Lumapit pa si Salcedo. “Sumama ka muna sa akin. Routine check lang,” sabi niya, ngunit ang tono ay hindi humihingi ng pahintulot. Inabot niya ang braso ni Maya.

“Sandali lang po,” mariing sabi ni Maya, pilit inaalis ang kamay ng pulis. “Wala po kayong karapatang—”

Hindi na siya pinatapos. Sa isang iglap, itinulak siya ni Salcedo. Napasubsob si Maya sa semento, napasigaw sa sakit at gulat. Ang mundo niya ay biglang umikot—tunog ng bakal, ilaw na kumikislap, at kirot na kumalat sa kanyang katawan.

“Tumahimik ka!” sigaw ng pulis. “Huwag kang lalaban!”

Sunod-sunod ang dumating na hampas—hindi man direkta sa mukha, ngunit sapat para manghina siya. Ang bawat galaw ay may kasamang pang-aalipusta, parang nais ipaalala ni Salcedo kung sino ang may kapangyarihan. Sa gilid ng kalsada, walang tumigil. Walang saksi ang naglakas-loob na lumapit. Ang gabi ay naging bingi sa sigaw ng isang inosenteng babae.

Ngunit sa kabila ng sakit, may kakaibang katahimikan sa loob ni Maya. Hindi ito ang unang pagkakataon na napaharap siya sa panganib. Hindi ito ang unang beses na may nagkamaling maliitin siya. Sa gitna ng pananakit, may mga alaala ang biglang umusbong—mga pagsasanay, mga aral, at mga salitang paulit-ulit na itinanim sa kanyang isipan: Manatiling kalmado. Obserbahan. Huwag magpadala sa emosyon.

Huminto si Salcedo sandali, hinihingal, parang nasiyahan sa kanyang ginawa. “Akala mo kung sino ka,” sabi niya, sabay ayos ng uniporme. “Matuto kang sumunod.”

Dahan-dahang umangat si Maya, hawak ang kanyang tagiliran. May bahid ng dugo ang labi niya, ngunit ang kanyang mga mata—hindi takot ang laman, kundi determinasyon. Tumingin siya kay Salcedo nang diretso, walang galit, walang luha. Isang tinging nagpatigil sa pulis, kahit saglit lamang.

“Hindi mo alam ang ginagawa mo,” mahina ngunit malinaw na sabi ni Maya.

Napatawa si Salcedo, ngunit may bahid ng kaba. “Nanot ka pa?”

Sa sandaling iyon, may dumaan na sasakyan at bumagal. Ilang ilaw ang tumama sa kanilang dalawa. Hindi nagtagal, sumipol ang radyo ni Salcedo—may tawag mula sa presinto. Saglit siyang nalingon, at doon nakakita si Maya ng pagkakataon. Hindi para tumakas, kundi para itanim ang isang pangako sa kanyang sarili.

Hindi pa tapos ang gabing iyon, at lalong hindi pa tapos ang kwento.

Hindi alam ng aroganteng pulis na ang dalagang kanyang binugbog ay hindi basta-basta. Hindi niya alam na si Maya ay may pagkakakilanlang matagal nang nakatago—isang katotohanang kapag nabunyag ay yayanig sa kanyang mundo. Sa likod ng magandang mukha at tahimik na pananalita ay may lakas na hinubog ng disiplina at layuning higit pa sa kanyang iniisip.

Habang umaandar muli ang patrol car at iniiwan si Maya sa gilid ng kalsada, pinilit niyang tumayo nang tuwid. Masakit ang katawan, ngunit malinaw ang isipan. May mga laban na hindi agad ipinapanalo sa lakas. May mga laban na pinaghahandaan.

At sa gabing iyon, nagsimula ang laban.