Nawalan ng malay ang mga piloto sa 30,000 talampakan — Isang 12-taóng gulang ang pumalit!

KABANATA 1: SA ITAAS NG MGA ULAP

Sa taas na tatlumpung libong talampakan, kung saan ang langit ay tila mas malapit kaysa lupa at ang mga ulap ay parang walang katapusang dagat ng puti, walang sinuman ang inaasahang may mangyayaring mali. Ang eroplano ay maayos na lumilipad, steady ang tunog ng makina, at karamihan sa mga pasahero ay tulog, nagbabasa, o tahimik na nakatanaw sa maliit na bintana. Para sa kanila, isa lamang itong karaniwang biyahe—isang mahabang oras ng paghihintay bago makarating sa destinasyon.

Ngunit sa loob ng cockpit, unti-unting nagbabago ang lahat.

Kapitan Ramon De la Cruz ay nakaupo sa kanyang upuan, ang mga mata’y nakatuon sa mga instrumento. Sanay na sanay na siya sa ganitong tanawin. Dalawampung taon na siyang piloto, libu-libong oras na sa himpapawid, at bihira siyang kabahan. Sa kanyang tabi ay ang co-pilot na si Marco Villanueva, mas bata ngunit kasing husay, abala sa pakikipag-ugnayan sa air traffic control. Normal ang lahat—hanggang sa biglang sumakit ang ulo ni Ramon.

“Parang… nahihilo ako,” mahina niyang sabi, pilit na inaayos ang paghinga.

Napalingon si Marco. “Sir? Okay lang po ba kayo?”

Hindi pa man siya nakakatanggap ng sagot, napansin niyang namumutla ang mukha ng kapitan. Ang kamay nito’y bahagyang nanginginig habang sinusubukang hawakan ang control yoke. Isang segundo lang ang lumipas bago tuluyang bumagsak ang ulo ni Ramon sa gilid ng upuan.

“Sir!” sigaw ni Marco, agad na tinanggal ang kanyang headset.

Tinapik niya ang kapitan, pero walang reaksyon. Sa halip na sumagot, biglang sumama ang pakiramdam ni Marco. Parang may humigop ng lakas mula sa kanyang katawan. Umikot ang paningin niya, bumigat ang dibdib, at ang huling nakita niya ay ang mga ilaw sa cockpit na tila umiikot bago siya mawalan ng malay.

Sa loob lamang ng ilang segundo, ang eroplano ay nawalan ng dalawang piloto.

Sa labas ng cockpit, walang kamalay-malay ang mga pasahero. Ngunit sa ikalabing-isang hanay ng upuan, may isang batang hindi mapakali. Si Elias, labindalawang taong gulang, ay hindi natutulog. Nakatitig siya sa bintana, pinagmamasdan ang mga ulap na parang mga bundok ng bulak. Simula pa pagkabata, may kakaiba na siyang interes sa mga eroplano. Kabisa niya ang mga uri nito, alam niya ang mga pangunahing bahagi, at palihim siyang nag-aaral ng flight simulators sa lumang computer ng kanyang tiyuhin.

Napalingon siya nang marinig ang kakaibang tunog—isang mahinang alarma na hindi niya pa naririnig dati. Kasunod nito, may dumaan na flight attendant, mabilis ang hakbang at halatang balisa. Ilang sandali pa, nagkaroon ng bulungan sa loob ng cabin. May mali.

Lumapit ang isang flight attendant sa cockpit at kumatok nang mariin. Walang sumagot. Muli siyang kumatok, mas malakas. Nang wala pa ring tugon, nagkatinginan ang mga crew. May kaba sa kanilang mga mata na hindi naitago.

“May emergency,” bulong ng isa.

Hindi alam ni Elias kung bakit, pero tumayo siya. Parang may humihila sa kanya palapit sa unahan ng eroplano. Ang puso niya’y mabilis na tumitibok, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa isang pakiramdam na pamilyar—isang tawag na hindi niya maipaliwanag.

Ilang minuto ang lumipas bago tuluyang mabuksan ang pinto ng cockpit gamit ang emergency protocol. Tumambad ang hindi inaasahang tanawin: dalawang piloto, walang malay, at ang mga ilaw na patuloy na kumikislap. Napaatras ang isang crew sa gulat.

“Diyos ko,” mahina niyang sabi.

May nagsimulang umiyak sa cabin. Ang iba’y hindi pa rin alam ang nangyayari, pero ramdam nila ang tensyon. Sinubukan ng crew na gisingin ang mga piloto, ngunit walang tugon. Tinawag nila ang medical assistance sa intercom, ngunit malinaw na hindi sapat ang oras.

Sa gitna ng kaguluhan, may isang batang boses ang biglang nagsalita.

“Marunong po ba kayong magpalipad ng eroplano?”

Napalingon ang crew. Si Elias iyon, nakatayo, nanginginig ang kamay ngunit matatag ang tingin. “Hindi po ako piloto,” dagdag niya agad, “pero… may alam po ako. Kaunti lang. Pwede po akong tumulong.”

Nagkatinginan ang mga matatanda. Isang bata? Labindalawang taong gulang? Sa normal na sitwasyon, tatawanan sana iyon. Ngunit wala na silang normal na sitwasyon. Wala silang piloto. Wala silang pagpipilian.

“Anong alam mo?” tanong ng isang flight attendant, pilit pinipigilan ang panginginig ng boses.

“Marami na po akong oras sa flight simulator,” sagot ni Elias. “Alam ko po kung alin ang altitude, airspeed, at autopilot. Hindi po ako sigurado sa lahat… pero hindi po natin pwedeng pabayaan lang.”

Tahimik ang cockpit. Ang mga salitang iyon ay parang suntok ng katotohanan. Sa labas, patuloy ang paglipad ng eroplano, pero walang taong tunay na may kontrol dito.

Huminga nang malalim ang crew. “Sige,” sabi ng isa. “Subukan natin.”

Dahan-dahang pumasok si Elias sa cockpit. Nang umupo siya sa upuan ng kapitan, halos hindi niya maabot ang mga pedal. Inayos niya ang upuan, pinunasan ang pawis sa palad, at tumingin sa mga instrumento—mga bagay na nakita na niya dati, pero ngayon ay mas malinaw, mas totoo, at mas nakakatakot.

Sa labas ng cockpit, tahimik ang cabin. Walang nakakaalam kung ano ang mangyayari. Ngunit sa loob, isang batang minsang pinangarap lang ang paglipad ay ngayon may hawak na responsibilidad ng daan-daang buhay.

At habang ang eroplano ay patuloy na lumilipad sa ibabaw ng mga ulap, nagsisimula pa lamang ang laban ni Elias—isang laban na magpapabago sa kanya magpakailanman.