Hindi Ko Na Makain Ito—BULONG NG BATANG UMIYAK, BIGLANG PUMASOK ANG MILYONARYO

KABANATA 1: Ang Bulong sa Gitna ng Gutom

“Hindi ko na makain ito…”

Mahina ang boses, halos matunaw sa hangin, ngunit sapat upang mabasag ang katahimikan ng maliit at madilim na silid. Isang batang lalaki ang nakaupo sa sahig, yakap ang tuhod, nakatitig sa mangkok ng malamig na kanin at kaunting sabaw na halos wala nang lasa. Nanginginig ang kanyang mga daliri, hindi dahil sa lamig, kundi dahil sa gutom at lungkot na matagal nang nakatanim sa kanyang katawan.

Ang pangalan niya ay Miguel. Pitong taong gulang. Masyadong bata upang maunawaan kung bakit kailangang magtiis, ngunit sapat na ang edad upang maramdaman ang bigat ng kawalan.

Sa labas ng barung-barong, patuloy ang ulan. Ang bubong na yero ay may mga butas na tinatakpan lamang ng lumang karton. Sa bawat patak ng ulan, may kasamang tunog ng pagtagas—parang orasan na walang tigil sa pagbibilang ng oras ng kanilang paghihirap. Sa isang sulok ng silid, nakahiga ang kanyang ina, si Aling Rosa, payat, maputla, at hinihingal. Ilang araw na siyang may lagnat, ngunit wala silang pera para sa doktor.

“Mama…” mahina niyang tawag, ngunit walang sagot.

Tumingin si Miguel sa pagkain. Kanin na buhaghag, sabaw na halos tubig, at isang pirasong tuyong isda na matigas na parang bato. Dati, kahit gaano kahirap, kaya pa niyang lunukin. Pero ngayon, tila may bumabara sa kanyang lalamunan—hindi lang gutom, kundi takot. Takot na baka bukas, wala na talaga silang makain.

Tumulo ang luha mula sa kanyang mga mata, pumatak sa kanin.

“Pasensya na po…” bulong niya, na para bang humihingi ng tawad sa pagkain, sa ina, at sa mundo.

Sa parehong oras, ilang metro lamang ang layo mula sa barung-barong, isang itim na sasakyan ang dahan-dahang huminto sa gilid ng makitid na kalsada. Kakaiba ang itsura nito sa lugar—makintab, bago, at tahimik ang makina. Bumukas ang pinto at bumaba ang isang lalaki, matangkad, maayos ang damit, at may tindig ng isang taong sanay sundin.

Si Adrian Villanueva.

Milyonaryo. Negosyante. Isang pangalan na kilala sa mga pahayagan at telebisyon. Ngunit sa gabing iyon, wala siyang dalang kamera, wala siyang bodyguard na sumusunod. Nandito siya hindi para sa negosyo, kundi dahil sa isang alaala na matagal na niyang tinatakasan.

Huminga siya nang malalim habang tinitingnan ang paligid. Ang lugar ay eksaktong katulad ng kinalakihan niya—makitid na eskinita, sirang ilaw, amoy ng basang lupa at kahirapan. Bumalik sa kanya ang mga alaala ng pagkabata: ang gutom, ang hiya, ang pag-iyak sa gabi.

Isang mahinang hikbi ang biglang umabot sa kanyang pandinig.

Napalingon siya.

Mula sa barung-barong na may sirang pinto, may liwanag na nagmumula sa isang kandila. At sa loob, isang batang umiiyak.

Hindi niya alam kung bakit, ngunit kusang lumakad ang kanyang mga paa palapit. Parang may humihila sa kanya—isang tinig mula sa nakaraan.

Sa loob, nakita niya si Miguel. Ang bata ay nakayuko, nanginginig, hawak ang mangkok na parang hawak ang huling pag-asa.

“Hindi ko na makain ito…” muling bulong ng bata, ngayong mas malinaw.

Napatigil si Adrian. Parang may sumuntok sa kanyang dibdib. Eksakto iyon. Eksaktong mga salitang minsan din niyang sinabi, maraming taon na ang nakalipas, sa isang gabi na walang wala rin silang makain.

“Hello…” mahinahon niyang sabi, ayaw takutin ang bata.

Nagulat si Miguel. Napatingin siya, gulat at takot ang bumalot sa kanyang mukha. Isang estranghero—malinis ang damit, mabango, at tila hindi kabilang sa mundong ito.

“S-sino po kayo?” nanginginig na tanong niya.

Lumuhod si Adrian upang maging kapantay ng bata. “Kaibigan,” sagot niya. “Narinig lang kita.”

Tumingin si Miguel sa ina niya, saka muling sa lalaki. “Hindi po namin kayo kayang bayaran,” bigla niyang sabi, tila sanay na sa pagtanggi at paninisi.

Napakunot ang noo ni Adrian. “Bayaran? Para saan?”

“Para po sa tulong,” sagot ng bata, halos pabulong. “Lahat po may kapalit.”

Parang may pumutok sa loob ni Adrian. Ganoon na ba kalupit ang mundo, na pati bata ay natutong ang kabutihan ay may presyo?

“Huwag kang mag-alala,” marahan niyang sabi. “Wala akong hinihingi.”

Tumayo siya sandali at sinilip ang kalagayan ni Aling Rosa. Isang tingin lang ay sapat na—kailangan ng agarang tulong.

Bumalik siya kay Miguel at ngumiti, isang ngiting matagal na niyang hindi nagagamit. “Kumain ka na ba?”

Umiling ang bata. “Sinubukan ko po… pero hindi ko na kaya.”

Kinuha ni Adrian ang mangkok, inilapag ito sa gilid. “Hindi mo kailangang pilitin.”

Mula sa kanyang bulsa, inilabas niya ang telepono at tumawag. Tahimik, mabilis, diretso sa punto. Pagkatapos, ibinulsa niya ito at muling hinarap ang bata.

“May darating na tulong,” sabi niya. “Para sa mama mo. At para sa’yo.”

“Talaga po?” tanong ni Miguel, may halong pag-asa at takot. “Hindi po ba kayo aalis?”

Tumingin si Adrian sa paligid, sa barung-barong, sa ulan, sa batang minsang siya rin.

“Hinding-hindi,” sagot niya. “Hindi na.”

Sa gabing iyon, sa gitna ng ulan at luha, isang bulong ng gutom ang naging simula ng isang kwento—kwento ng pagkikita ng nakaraan at kasalukuyan, ng kahirapan at pag-asa, at ng isang batang umiiyak na hindi alam na binabago na niya ang kapalaran ng isang milyonaryo.