Babae – Tinawanan ng SPO1- ‘Di Nila Alam, NBI pala ang Nasa Harap Nila!

KABANATA 1: ANG MGA TAWA SA MADILIM NA KANTO

Maulan ang gabi sa Maynila—ang uri ng ulan na tila may dalang lihim, bumabagsak sa mga bubong at kalsada na parang may gustong hugasan. Sa ilalim ng kumikislap na ilaw ng isang lumang poste sa kanto ng Recto at isang eskinita na amoy usok at lumang alak, nakatayo ang isang babae. Payat, suot ang simpleng blusa at kupas na maong, basang-basa ang buhok na nakapusod nang minadali. Kung titingnan ng karaniwang mata, isa lang siyang ordinaryong sibilyan—isa sa libo-libong taong dumadaan araw-araw, walang pangalan, walang kuwento.

Pero mali iyon.

Sa loob ng kanyang dibdib, tahimik na tumitibok ang isang puso na sanay sa panganib. Sa likod ng kanyang mga mata, may talim ang tingin—matagal nang hinasa ng mga gabing walang tulog at mga kasong hindi puwedeng magkamali. Siya si Lia Monteverde. At sa gabing iyon, hindi siya basta-basta babae. Siya ang NBI agent na may dala-dalang katotohanang ikagugulat ng marami.

“Hoy, miss! Anong ginagawa mo diyan?” sigaw ng isang lalaki mula sa di-kalayuan.

Lumingon si Lia. Dalawang pulis ang papalapit—parehong naka-uniporme, parehong may bahid ng yabang sa kilos. SPO1 ang ranggo, ayon sa patch sa kanilang balikat. Ang isa, mataba at may pilit na ngiti; ang isa nama’y payat, may sigarilyo sa labi at matang mapanuri.

“Pasensya na po,” mahina at parang takot na sagot ni Lia. “Naghihintay lang po ako ng masasakyan.”

Nagtinginan ang dalawang pulis, saka sabay na tumawa. Isang tawang may halong pangmamaliit, parang nanalo na sila sa isang larong hindi naman nila alam na nagsisimula pa lang.

“Alas-diyes na, miss,” sabi ng payat. “Delikado sa lugar na ’to. Baka mapaano ka.”

“Baka naman gusto mo ng escort?” singit ng mataba, sabay kindat.

Kumapit si Lia sa kanyang bag, kunwari’y kinakabahan. Sa loob nito, hindi lang make-up at cellphone ang laman. Nandoon ang maliit na recorder, isang baril na may lisensya, at ang ID na hindi pa niya puwedeng ilabas—hindi pa.

“Salamat po,” sabi niya, yumuko nang bahagya. “Sandali na lang po.”

Muling tumawa ang mga SPO1, mas malakas ngayon. “Ang bait-bait,” sabi ng mataba. “Mukhang probinsyana pa.”

Sa isip ni Lia, mabilis ang galaw ng mga alaala. Ang briefing kanina sa opisina ng NBI. Ang pangalan ng target: isang sindikatong may koneksyon sa ilang tiwaling pulis. Ang tagpong ito—ang kanto, ang oras—lahat ay tugma sa impormasyong hawak nila. Hindi niya inaasahang ganito kabilis siyang makakasalamuha ng mga taong bahagi ng problema.

“Uy, miss,” sabi ng payat, lumapit pa. “Wala ka bang ID? Baka kailangan naming i-check.”

Napangiti si Lia—isang ngiting mahinhin, pero sa ilalim nito’y may malamig na kumpiyansa. “Wala po akong ginagawang masama.”

“Ayaw namin ng sagot,” sabat ng mataba. “Gusto namin ng katibayan.”

Sa sandaling iyon, may dumaan na jeep, bumusina, saka muling nilamon ng dilim ang kalsada. Ang ulan ay lalo pang lumakas, parang palakpak ng isang madla na naghihintay ng susunod na eksena.

“Mga sir,” sabi ni Lia, bahagyang nanginginig ang boses. “Pwede po bang pauwiin niyo na lang ako?”

Muling nagtawanan ang dalawa. “Narinig mo ’yon?” sabi ng payat. “Takot na takot.”

Kung alam lang nila.

Sa loob ng bulsa ng kanyang bag, bahagyang pinindot ni Lia ang recorder. Nagsimulang magrekord ang bawat salita, bawat tawa, bawat pahiwatig ng abuso. Ito ang ebidensiyang hinahanap nila—ang patunay na ang batas ay minsang ginagamit laban sa mga dapat nitong protektahan.

“Ganito na lang,” sabi ng mataba, bumaba ang boses. “Samahan ka namin. Pero may kapalit.”

Hindi na kailangang tapusin ang pangungusap. Nandoon na ang banta.

Huminga nang malalim si Lia. Sa loob ng ilang segundo, nagpasya siya. Hindi pa ito ang tamang oras para ilabas ang lahat. Kailangan pa niya ng higit—mas malinaw na larawan ng kabulukan.

“Sige po,” mahina niyang sagot.

Naglakad sila palayo sa poste ng ilaw, papasok sa mas madilim na bahagi ng eskinita. Ang mga yapak nila’y sinasabay ng ulan, ang tunog ay parang orasan na nagbibilang pababa.

Biglang tumunog ang cellphone ng payat na SPO1. Saglit siyang tumigil, sumagot. “Oo… oo… nandito na kami.”

Napakunot-noo si Lia. Ang tawag na iyon—hindi bahagi ng plano niya, pero bahagi ng mas malaking larong kanyang pinasok.

Pagkababa ng telepono, ngumisi ang payat. “Mukhang mas lalong magiging interesante ang gabi natin.”

Sa di-kalayuan, isang itim na van ang dahan-dahang huminto. Walang plaka. Walang ilaw sa loob. Parang isang bibig na handang lumamon.

Tumingin si Lia sa van, saka sa dalawang pulis. Sa kabila ng kaba na pilit niyang ipinapakita, malinaw ang isang katotohanan sa kanyang isipan: hindi siya ang biktima rito.

Siya ang bagyong paparating.

At sa oras na malaman ng mga tumatawang SPO1 kung sino talaga ang babaeng nasa harap nila, huli na ang lahat.

Ang ulan ay patuloy na bumabagsak, parang bulong ng lungsod—isang babala na sa gabing iyon, magsisimula na ang pagbubunyag.