32 yıllık kayıp vakasını bir fotoğraf nasıl çözdü?

.
.
.

32 Yılın Sessizliği

15 Temmuz 1971 sabahı, Anadolu’nun küçük bir kasabasında hayat her zamanki gibi yavaş ve sakin akıyordu. Güneş henüz yükselmişti. Yazın o yumuşak sıcaklığı toprağın üzerine yeni yeni yayılıyordu. Kasabanın otobüs terminalinde ise alışılmadık bir hareketlilik vardı.

Yedi kişilik bir grup, terminalin köşesinde yan yana durmuş, heyecanla bekliyordu.

Hasan Demir… 48 yaşında, hayatı boyunca alın teriyle çalışan, sessiz ama güvenilir bir adam. Yanında eşi Zehra Hanım, abisi Mehmet, yengesi Fatma Hanım, kuzeni Ali, eniştesi İsmail ve eski dostu Osman vardı.

Hepsi birlikte Bursa’nın Gemlik ilçesine gideceklerdi. Sebep ise mutluluk vericiydi: Fatma Hanım’ın yeğeninin düğünü.

Gülüşmeler, küçük şakalar, bavulların yerleştirilmesi… Her şey sıradan ve huzurluydu.

Saat 08.30’da otobüs terminale girdi.

Eski model, yeşil-beyaz boyalı bir otobüs.

Yolculuk başladı.

İlk saatler sakindi. Herkes pencereden dışarıyı izliyor, zaman zaman sohbet ediyordu. Hasan, Zehra’nın yanında oturuyordu. Ancak ilk moladan sonra yer değişiklikleri oldu. Zehra, Fatma Hanım’ın yanına geçti.

Hasan yalnız kaldı.

Tam o sırada, orta yaşlı, gri ceketli bir adam gelip yanına oturdu.

Adamın yüzü sıradandı. Öyle sıradandı ki, insan baksa bile hatırlamazdı.

Kısa bir selamlaşma oldu.

“Gemlik’e mi?” diye sordu adam.

“Evet,” dedi Hasan. “Düğüne gidiyoruz.”

Adam başını salladı.

“Ben de iş için…”

Konuşma kısa sürdü. Adam fazla konuşkan değildi. Hatta neredeyse hiç konuşmuyordu.

Ama bir şey vardı…

Hasan farkında değildi ama adamın gözleri sürekli etrafı tarıyordu.

Sanki biri onu arıyormuş gibi.

Yolculuk devam etti.

İkinci molada herkes yemek yedi. Hasan ailesiyle birlikte oturdu. Yanındaki adam ise tek başına, köşede bir masadaydı.

İsmail yanına gidip sohbet etmeye çalıştı.

“Ne iş yapıyorsunuz?” diye sordu.

“Deri işleri…” dedi adam kısa bir şekilde.

Sonra sustu.

Saatler geçti.

Otobüs dağlık yollardan geçerken içeride bir sessizlik hâkimdi.

Hasan bir süre uyudu.

Uyandığında yanındaki adam hâlâ aynı şekilde oturuyordu. Hareket etmeden. Sessiz.

Sadece bekliyordu.

Saat 15.30’da otobüs Gemlik’e ulaştı.

Yolcular inmeye başladı.

Hasan’ın ailesi tek tek aşağı indi.

Ama Hasan inmedi.

Başta kimse fark etmedi.

Sonra biri sordu:

“Hasan nerede?”

Zehra Hanım panikledi.

“Az önce buradaydı…”

Otobüse geri koştular.

Koltuklar boştu.

Hasan yoktu.

Bavulu yerindeydi.

Ama kendisi… yoktu.

Saatler geçti.

Aramalar başladı.

Terminal, sokaklar, tuvaletler…

Hiçbir yerde yoktu.

Polise haber verildi.

Ama sonuç aynıydı:

Hiçbir iz yok.

Hiçbir tanık yok.

Hiçbir açıklama yok.

Hasan Demir… sanki buhar olmuştu.

Günler geçti.

Haftalar geçti.

Aylar geçti.

Hiçbir şey bulunamadı.

Dosya kapatıldı.

“Kayboldu” denildi.

Ama ailesi için bu sadece bir kelime değildi.

Bu, bitmeyen bir acıydı.

Yıllar geçti.

Hasan’ın oğlu Kemal büyüdü.

Babası kaybolduğunda sadece bir çocuktu.

Ama o günü hiç unutmadı.

Ve kendine söz verdi:

“Babamı ben bulacağım.”

Kemal büyüdü.

Polis oldu.

Sonra dedektif…

Ama yıllar boyunca hiçbir iz bulamadı.

Ta ki 2003 yılına kadar…

Bir gün annesinin evinde eski eşyaları karıştırırken bir fotoğraf buldu.

Siyah beyaz bir fotoğraf.

Yedi kişi.

Otobüs terminalinde.

Gülümsüyorlar.

Bu, babasının kaybolmadan önce çekilen son fotoğrafıydı.

Kemal fotoğrafı inceledi.

Sonra bir detay dikkatini çekti.

Arka plandaki otobüs…

Ve penceredeki bir yüz.

Bulanık ama tanıdık.

Çok tanıdık.

Kemal’in kalbi hızlandı.

Bu yüzü daha önce görmüştü.

Polis arşivlerinde…

Suç dosyalarında…

Evet.

Hatırladı.

Recep Yıldız.

1970’lerin en çok aranan suçlularından biri.

Soyguncu.

Katil.

Ve kayıp.

Kemal fotoğrafı büyüttürdü.

Detaylar netleşti.

Artık emindi.

Otobüsteki adam… oydu.

Soru artık şuydu:

Babasıyla ne olmuştu?

Kemal araştırmaya başladı.

Eski tanıkları buldu.

Herkes aynı şeyi söylüyordu:

“Yanında bir adam vardı…”

“Şapkalı…”

“Sessiz…”

“Garip…”

Her şey yerine oturmaya başladı.

Kemal daha derine indi.

Recep Yıldız’ın izini sürdü.

Onun Karadeniz’e kaçtığını öğrendi.

Trabzon…

Dağlar…

Saklanacak yerler…

Ve sonunda bir ipucu buldu.

Bir kulübe.

Dağların içinde.

Kemal bir ekip kurdu.

Ve yola çıktı.

Saatler süren yürüyüşten sonra kulübeyi buldular.

Eski.

Yıkık.

Sessiz.

Ama orada bir şey vardı.

Toprak kazıldı.

Ve…

Bir iskelet bulundu.

DNA testi yapıldı.

Sonuç geldi.

O iskelet…

Hasan Demir’e aitti.

32 yıl sonra…

Gerçek ortaya çıktı.

Kafatasındaki kırık her şeyi anlatıyordu.

Hasan öldürülmüştü.

Kemal dizlerinin üzerine çöktü.

Gözlerinden yaşlar aktı.

Ama bu sadece bir son değildi.

Bu, bir başlangıçtı.

Artık biliyordu.

Babası kaçmamıştı.

Kaybolmamıştı.

Öldürülmüştü.

Ve katil…

O otobüsteki adamdı.

Recep Yıldız.

Belki o da ölmüştü.

Belki dağlarda bir yerde…

Ama gerçek artık saklanmıyordu.

Hasan Demir sonunda bulundu.

Ve artık bir mezarı vardı.

Cenazede Zehra Hanım ağlıyordu.

Ama bu farklı bir ağlamaydı.

Bu, cevabın gözyaşıydı.

Kemal mezar taşına baktı.

Ve fısıldadı:

“Baba… seni buldum.”

O gece fotoğrafa tekrar baktı.

Yedi kişi.

Gülümseyen yüzler.

Ve arkada…

Sessizce saklanan bir katil.

Kemal gözlerini kapattı.

Ve düşündü:

Bazen gerçek…

Yıllarca saklanır.

Ama bir gün…

Tek bir detay…

Her şeyi değiştirir.

Ve o gün…

Bir fotoğraf konuştu.

Son