Kendi Çocuklarından Korkan Ailenin Tüyler Ürperten Hikayesi!

.
.
.

Kendi Çocuklarından Korkan Aile – Şeffer Çiftliğinin Laneti

Baden-Württemberg ormanlarının derinliklerinde, ağaçların gökyüzünü neredeyse tamamen kapattığı, güneş ışığının bile yere ulaşmakta zorlandığı bir bölgede, yıllardır terk edilmiş bir çiftlik evi duruyordu. Bu evin çevresinde dolaşan söylentiler, köy halkının hafızasında korku dolu izler bırakmıştı. Özellikle kış gecelerinde, rüzgârın uğultusuna karışan garip bir vızıltının çatı katından geldiği söylenirdi. Bu yüzden kimse oraya yaklaşmazdı.

Ama her hikâyede olduğu gibi, merak korkudan daha güçlüydü.

Ocak ayının dondurucu bir gününde genç bir belgesel yapımcısı, bu evi araştırmaya karar verdi. Kırık kapıyı iterek içeri girdiğinde, çürümüş ahşabın kokusu ciğerlerini doldurdu. Evin içi yılların terk edilmişliğini taşıyordu. Dağılmış mobilyalar, sararmış fotoğraflar ve toz tabakasıyla kaplı her şey… Ama asıl keşif çatı katında onu bekliyordu.

Gevşek bir döşeme tahtasının altında deri ciltli eski bir günlük buldu.

Sayfaları titrek bir el yazısıyla doldurulmuştu.

Son cümle şuydu:

“Artık odada değiller… ama kapılar hâlâ kilitli. Tanrı yaptığım şey için beni affetsin.”

İşte bu, Şeffer ailesinin korkunç hikâyesinin başlangıcıydı.

1951 – Doğum Gecesi

13 Ocak 1951 gecesi kar şiddetle yağıyordu.

Helene Şeffer doğum sancılarıyla kıvranırken, kocası Joseph pencerenin önünde donup kalmıştı. Savaşın üzerinden altı yıl geçmişti ama içindeki yaralar hâlâ kapanmamıştı.

Ebe Bayan Bergman, hayatı boyunca yüzlerce doğum görmüştü. Ama o gece yaşanan şey, tüm deneyimlerini altüst etti.

İlk çocuk doğduğunda her şey normal gibiydi.

Ama Helene’in yüzündeki ifade…

O bir annenin acı çığlığı değildi.

Saf korkuydu.

Dakikalar sonra ikinci çocuk doğdu.

İkizler.

Ama… aynı değillerdi.

Birbirlerine ürkütücü derecede benziyorlardı. Sanki doğa onları kopyalamış ama bir şeyleri yanlış yapmıştı.

En garip olanı ise…

Ağlamıyorlardı.

Sadece yatıyor, aynı anda nefes alıyorlardı.

Senkronize.

Sanki tek bir varlık gibi.

Bayan Bergman fısıldadı:

“Böyle bir şey hayatımda görmedim…”

Joseph’in kararı anlık oldu.

“Kimse bilmeyecek.”

Ve o gece, bir yalan doğdu.

İkizler resmî olarak “ölü doğmuş” ilan edildi.

Ama aslında…

Hiç ölmemişlerdi.

Çatı Katındaki Hayat

Lucas ve Emma.

Hiç var olmamış çocuklar.

Ama çatı katında büyüyorlardı.

Helene onları besliyor, temizliyor ama her geçen gün korkusu büyüyordu.

Çünkü bu çocuklar… normal değildi.

Yürüyemiyorlardı.

Konuşamıyorlardı.

Ama gözleri…

Her şeyi anlıyordu.

Ve o vızıltı…

İnce, sürekli, kemiklerin içine işleyen bir titreşim.

Helene bazen odadan çıksa bile o sesi kafasının içinde duymaya devam ediyordu.

Bir gün günlüğüne şunu yazdı:

“Onlar büyüyor… ama bedenleriyle değil. İçlerinde başka bir şey gelişiyor.”

İlk Korku

1954 yılında Helene, hayatını değiştiren anı yaşadı.

İkizler ilk kez “konuştu”.

Ama ağızlarıyla değil.

Zihninde bir ses duydu:

“Anne… açız. Ama bu yemeğe değil.”

Helene o an aklını kaybettiğini düşündü.

Ama içten içe biliyordu.

Bu gerçekti.

Bağ

Joseph bir deney yaptı.

İkizleri ayırdı.

Sonuç felaketti.

Her ikisi de çığlık attı.

Ama ağızlarıyla değil.

Vızıltı bir çığlığa dönüştü.

Camlar titredi.

Bedenleri kasıldı.

Ve Joseph, Emma’yı tuttuğunda…

Onun yandığını hissetti.

Ateş gibi.

O günden sonra onları asla ayırmadı.

Yeni Umut

1957’de Helene tekrar hamile kaldı.

Bu bir mucizeydi.

Normal bir çocuk.

Sağlıklı.

Adını Martin koydular.

Bu çocuk, onların kurtuluşu olacaktı.

Ama çatı katında bir şey değişti.

İkizler artık hareket ediyordu.

Ve dikkatleri tek bir noktadaydı:

Helene’in karnı.

Doğum ve Değişim

Martin doğduğunda sağlıklıydı.

Ama o an…

İkizler nefes almayı bıraktı.

15 saniye boyunca.

Sonra tekrar başladılar.

Ama artık farklıydılar.

Daha hızlı.

Daha huzursuz.

Ve o vızıltı…

Daha güçlüydü.

Kaçınılmaz Gece

Bir gece Martin beşikten kayboldu.

Kapı kilitliydi.

Ama mobilyalar kenara çekilmişti.

Sessizce.

Helene yukarı koştu.

Ve gördüğü şey…

Kâbusun kendisiydi.

İkizler Martin’in etrafında duruyordu.

Onun üzerine eğilmişlerdi.

Ve görünmez bir bariyer vardı.

Helene yaklaşamadı.

Joseph de.

İkizlerin elleri havada hareket ediyordu.

Sanki bir şey yapıyorlardı.

Bir ritüel.

Sonra…

Her şey durdu.

Helene çocuğunu kaptı.

Ve o an karar verildi.

Kaçacaklardı.

Terk

Ertesi gün evi terk ettiler.

İkizleri geride bıraktılar.

Helene günlüğüne son kez yazdı:

“Onlar insan değil. Onları bırakıyorum. Tanrı beni affetsin.”

Ve gittiler.

Sonrası

Aylar sonra köylüler evi kontrol etti.

Çatı katı boştu.

İkizler yoktu.

Hiçbir iz yoktu.

Sanki…

Hiç var olmamışlardı.

Gerçeğin Ortaya Çıkışı

Yıllar sonra Martin gerçeği öğrendi.

Annesinin günlüğünü buldu.

İkizlerin varlığını öğrendi.

Ama hiçbir kayıt yoktu.

Hiçbir belge.

Hiçbir kanıt.

Ve annesi…

Bunu duyunca aklını kaybetti.

Bugün

Martin yaşlandı.

Ama hâlâ düşünüyor:

İkizler öldü mü?

Yoksa hâlâ bir yerde mi?

Ve daha korkuncu…

Onların bir parçası…

Ailesinde yaşamaya devam ediyor mu?

Ormandaki o ev hâlâ duruyor.

Ve bazı geceler…

Ağaçların arasından bir vızıltı duyuluyor.

Kimse gitmiyor.

Çünkü bazı sırlar…

Ortaya çıkmamalıdır.

Son.