2005’te Ölüdeniz’de 8 yaşındaki ikizler kayboldu… 18 yıl sonra eski bir fotoğraf tüyler ürpertti

.
.
.

**2005’TE ÖLÜDENİZ’DE KAYBOLAN İKİZLER

18 YIL SONRA BULUNAN BİR FOTOĞRAF TÜYLER ÜRPERTTİ**

Sadece üç saniyeydi.
Üç saniye…
Aysel Kayalar’ın gözünü çocuklarından ayırdığı o küçücük an, hayatını ikiye böldü. Öncesi ve sonrası.

2005 yılının o boğucu Temmuz günü, Ölüdeniz’in altın sarısı kumları öğle güneşiyle yanıyordu. Deniz cam gibi durgundu ama Aysel’in içi fırtınaydı. Sekiz yaşındaki ikiz oğulları Emir ve Baran’ın ellerini öyle sıkı tutuyordu ki avuçları terden kayganlaşmıştı. Ama bırakamazdı. Çünkü bu iki küçük el, beş ay önce kaybettiği kocasından geriye kalan tek hayattı.

Aysel otuz iki yaşındaydı ama yüzü yaşından çok daha yorgundu. Gözlerinin altındaki morluklar artık gizlenemiyordu. Dul kalmış, iki çocukla ortada bırakılmıştı. Kayınpederi onu evden kovmuş, mahalle arkasından fısıldamıştı.

“Bu kadın uğursuz.”
“Kocası öldü, şimdi çocuklarıyla tatilde.”
“Kim bilir ne yaptı.”

Aysel bunların hiçbirine cevap vermemişti. Çünkü cevap verecek gücü yoktu. Sadece nefes almak istiyordu. Sadece bir günlüğüne boğazındaki düğüm çözülseydi. Belki çocukları gülerdi.

Ama Emir gülmüyordu. Babasının ölümünden sonra konuşmayı kesmişti. Baran ise geceleri yorganın altında sessizce ağlıyordu. Kimse duymasın diye.

Sahile geldiklerinde Emir kırmızı kovasını göğsüne bastırmıştı. Baran ise eski, portakal suyu lekeli peluş ayısını asla bırakmıyordu. Aysel yeni oyuncak almayı teklif ettiğinde Baran çığlık atmıştı.

“Babamın kokusu var bunda.”

Aysel’in kalbi o an parçalanmıştı.

Plaj kalabalıktı. Turistler, kahkahalar, paraşütler, denizde çığlık atan çocuklar… Ama Emir ve Baran kumun kenarında sessizce oturuyordu. Dizlerini karınlarına çekmişlerdi. Aysel onlara bakarken içindeki suçluluk dalga dalga yükseldi.

Ben kötü bir anne miyim?

O sırada yanlarına yaşlı bir fotoğrafçı yaklaştı. Elinde eski bir polaroid makine vardı. Kirli gömleği, kambur duruşu ve yüzündeki tuhaf gülümsemesiyle turistlere sesleniyordu.

“Güzel bir aile fotoğrafı çekelim mi?”

Aysel tereddüt etti. Ama belki bir hatıra olurdu. Belki bir gün bu acı geçerdi. Belki çocuklar bu fotoğrafa bakıp hayatta kaldıklarını hatırlardı.

“Tamam.” dedi.

Fotoğrafçı çocukları yan yana getirdi.
“Yakın durun.”

Flaş patladı.

Aysel çantasını çıkardı. Para uzatırken çanta devrildi. Anahtarlar, mendiller, bozuk paralar kuma saçıldı. Eğildi, toplamaya başladı.

Üç saniye.
Belki dört.

Başını kaldırdığında dünya durdu.

Emir ve Baran yoktu.

Aysel’in çığlığı plajdaki tüm sesleri bastırdı.

“Emir! Baran!”

Koştu. Marina boyunca koştu. İnsanlara yalvardı. Kimse görmemişti. Kimse duymamıştı.

On dakika sonra kumda bir şey gördü.

Mavi bir terlik.
Baran’ın terliği.
Ve yanında portakal suyu lekeli peluş ayı.

Aysel dizlerinin üzerine çöktü. Elleri titriyordu. Ciğerleri hava almayı reddediyordu. Dünya o an karardı.

Polis geldi. Sorguladılar.

“Nasıl gözünüzü ayırırsınız?”
“Neden çocuklarınızla ilgilenmediniz?”

Turistler video çekiyordu. Sosyal medyada paylaşıldı.
“Ölüdeniz’de kayıp çocuklar.”
“Anne ihmali mi?”

Bir hafta içinde Aysel Kayalar Türkiye’nin en nefret edilen annesi oldu.

Kayınpederi onu evden kovdu.
“Sen şeytansın.” dedi.
“Torunlarımı öldürdün.”

Aysel Fethiye’yi terk etti. Kayaköy’e taşındı. Issız, hayalet bir köye. On sekiz yıl boyunca tek bir şey yaptı.

Bekledi.

Ve 2023’te, gerçek kapısını çaldı.

Gaziantep’te bir bit pazarında, genç bir kadın eski fotoğrafları karıştırıyordu. Adı Selin’di. Vintage eşyalar seviyordu. O gün bir fotoğraf eline takıldı.

İki çocuk.
Sekiz yaşlarında.
Gözlerinde korku.

Arkalarında demir parmaklıklar. Soluk yeşil bir bina.

Fotoğrafın altında yazıyordu:
“Mersin Devlet Çocuk Yuvası – Temmuz 2005”

Ama asıl Selin’in nefesini kesen şey, çocuklardan birinin elindeki ayıydı.

Portakal suyu lekeli.

Selin o ayıyı tanıyordu. Kayınvalidesinin evindeki çerçevede görmüştü. Deniz’in kayıp kuzenleri Emir ve Baran.

Fotoğrafın arkasında bir not vardı:
“Yeni gelenler.”

Selin fotoğrafı aldı. Eve döndü. Kocasına gösterdi. Deniz panikledi.

“Bunu karıştırma.”
“Bu aileyi bitirir.”

Ama Selin durmadı. Aysel Kayalar’ı buldu.

Kayaköy’de küçük bir taş ev. Kuş kafesleri. Sessizlik.

Aysel kapıyı açtığında Selin fotoğrafı uzattı.

Aysel yere çöktü.

“Onlar… benim oğullarım.”

Aysel sandığı açtı. Eski bir zarf çıkardı. Kayboluştan iki hafta sonra gelen anonim bir mektup.

“Çocuklar Mersin’de ama asla bulamazsın.”

Polis umursamamıştı. Ama Aysel mektubu kayınpederine göstermişti. Ve o mektup ertesi gün kaybolmuştu.

Gerçek yavaş yavaş ortaya çıktı.

Çocuklar Mersin’deki yetimhaneye götürülmüştü.
Sonra biri hastalanmış, diğeri “başka bir yere” verilmişti.

Konya Devlet Hastanesi.

Orada, konuşamayan genç bir adam vardı. Adı Ahmet’ti. Ama Aysel onu gördüğünde tanıdı.

Oğluydu.

Peluş ayıyı görünce genç adam titredi. Ve tek bir kelime söyledi:

“Anne.”

On sekiz yıl sonra.

Ama soru hâlâ ortadaydı:
Diğeri neredeydi?

Gerçek, savcı bir amca, bir fotoğrafçı ve çocuk ticareti ağına uzandı.

Ve en sonunda…

Ölüdeniz’de, uçurtma satan yaşlı bir adam:

“Ben sizin oğlunuzum.”

Baran.

Aysel onu kucakladı.
On sekiz yıl sonra.

Ama hikâye bitmedi. Çünkü Emir hâlâ kayıptı.

Ve son telefon geldi:

“Konya’daki hasta kaçtı.”

Aysel ağlamadı.

Çünkü artık yalnız değildi.
Bir oğlunu bulmuştu.
Diğerini de bulacaktı.

Ne pahasına olursa olsun.

Bu hikâye bize şunu hatırlatır:

Gerçek gömülse bile ölmez.
Bir annenin sevgisi zamana yenilmez.
Ve bazen en büyük kötülük, en güvendiğimiz yerden gelir.

Ama umut…
Asla kaybolmaz.