Sinasabi nila na ang mga magulang ang ating unang guro at ang ating tahanan ang ating unang paaralan. Ngunit paano kung ang mismong anak na pinaghirapang itaguyod ay ikahiya ang kanyang pinagmulan dahil lamang sa takot na mahusgahan ng iba? Ito ang madamdaming kwento ni Elmer at ng kanyang amang si Mang Turo.

Ang Sakripisyo ng Isang Ama
Si Mang Turo ay isang simpleng magsasaka sa Bicol. Sa kabila ng init ng araw at pagod sa bukid, ang tanging inspirasyon niya ay ang anak na si Elmer. Pinangarap niyang makapagtapos ito ng pag-aaral sa Maynila upang hindi na maranasan ang hirap ng pagsasaka. Sa bawat butil ng palay na kanyang itinatanim, nakikita niya ang magandang kinabukasan ng kanyang anak.

Ang Kasinungalingan sa Lungsod
Nang makarating sa Maynila para mag-kolehiyo, tila nilamon si Elmer ng sistema ng lungsod. Upang makasabay sa kanyang mga mayamang kaklase, nagkunwari siyang anak ng isang malaking negosyante. Ikinahiya niya ang pagiging magsasaka ng kanyang ama.

Ang pinakamasakit na bahagi ay nang dumalaw si Mang Turo sa Maynila bitbit ang paboritong kakanin ni Elmer. Sa harap ng kanyang mga kaibigan, itinanggi ni Elmer ang sariling ama. “Hindi ko po kayo kilala,” ang mga salitang binitawan niya na tila sumaksak sa puso ng matanda.

Huli na ang Pagsisisi
Sa kabila ng pananakit na ginawa ng anak, hindi tumigil si Mang Turo sa pagsuporta. Patuloy siyang nagpadala ng pera hanggang sa kanyang huling hininga. Nang tuluyang pumanaw ang matanda dahil sa sakit at pagod, doon lamang nagising si Elmer sa katotohanan.

Natagpuan ni Elmer ang mga lumang liham at resibo ng padala ng kanyang ama—ebidensya ng walang hanggang pagmamahal nito sa kabila ng kanyang pagtataksil.

Pagbabago at Pagbabayad-puri
Ang pagsisisi ni Elmer ay nagbunga ng bagong layunin sa buhay. Sa halip na bumalik sa karangyaan ng Maynila, pinili niyang manatili sa kanilang baryo. Itinatag niya ang “Paaralan ni Mang Turo” para sa mga anak ng magsasaka. Ngayon, isa na siyang guro na nagtuturo hindi lamang ng karunungan, kundi pati na rin ng kahalagahan ng pagmamahal sa magulang at pagpapahalaga sa ating pinagmulan.

Mga Aral ng Kwento:

Huwag ikahiya ang iyong pinagmulan. Ang tunay na dangal ay nasa kabutihan ng puso, hindi sa dami ng pera.

Ang pagmamahal ng magulang ay walang kapantay. Handa silang magtiis para sa ikabubuti ng anak.

Ipakita ang pagpapahalaga habang may oras pa. Ang pagsisisi ay laging nasa huli.