1997’de Trabzon dağlarında kaybolan kadın polisin üniforması 22 yıl sonra bulundu, gerçek şok etti!

.
.
.

1997’de Trabzon Dağlarında Kaybolan Kadın Polisin Üniforması 22 Yıl Sonra Bulundu, Gerçek Şok Etti!

Bir hastane bahçesinde, elinde mavi bir mendille ağlayan dilsiz bir adam. 22 yıldır taşıdığı korkunç bir sır ve Trabzon’un dağlarında terk edilmiş bir sarnıçta bulunan polis üniforması… Bu üç şey arasındaki bağlantı, Türkiye’yi sarsan bir gerçeği ortaya çıkaracak.

Trabzon, 1997: Kaybolan Kadın Polis Memuru Nermin Demir

1997 yılının yazında, Trabzon’un dağlık bölgesinde görev yapan 28 yaşındaki polis memuru Nermin Demir, devriye görevi sırasında aniden kayboldu. O günden sonra, Nermin’in kayboluşu, tüm Trabzon’u ve Türkiye’yi derinden sarsan bir gizem haline geldi. Nermin Demir, hayatının en tehlikeli görevine çıktığı gün, geri dönmedi. O geceye dair tek bir iz bile bulunamadı. İki yıl boyunca, polis, jandarma ve özel dedektifler tarafından yürütülen araştırmalar, hiç bir sonuç vermedi. Ancak 22 yıl sonra, Trabzon’un dağlarında terkedilmiş bir sarnıçta bulunan polis üniforması, kaybolan kadının hikayesini yeniden gündeme taşıdı.

Emrah’ın Sessiz Çığlığı

Üsküdar’daki devlet hastanesinin pencereleri, İstanbul’u kaplayan yağmur damlalarıyla sağlıyordu. Gökyüzü hüzünlü bir mavi tonuna bürünmüş, tıpkı Emrah’ın elinde sımsıkı tuttuğu mendil gibi. Yağmur damlalarının cama vuruşu, sessizliğin içinde boğulan çığlıklar gibiydi.

Hastane bahçesinde 45 yaşlarında, çizgili yüzü ve nasırlı elleriyle bir adam çiçekleri suluyordu. Omuzları çökmüş, gözleri uzaklara dalmıştı. Bu adam, Emrah’tı. Doğduğundan beri konuşamayan ve duyamayan bir adam. Ama bugün, gözlerinden dökülen yaşlar, kelimelerden daha yüksek sesle konuşuyordu. Emrah, sol elinde tuttuğu mavi mendili ara sıra burnuna götürüyor, eski bir parfüm kokusunu arıyormuş gibi derin derin içine çekiyordu. Mendil yıpranmıştı, kenarları solmuştu, ama onun için dünyadaki en değerli hazineydi.

“Amca, neden ağlıyorsun?” diye sordu tekerlekli sandalyesindeki küçük bir çocuk, bahçeden geçerken. Emrah, çocuğa baktı. Dudakları titredi, cevap vermek istedi ama yapamadı. Sadece mendili kalbine bastırdı. Sonra yavaşça öptü ve tekrar cebine koydu.

Çocuğun annesi oğlunu uzaklaştırırken fısıldadı, “Konuşamıyor o Mehmet. Dilsiz. Ama anne gözleri konuşuyor,” dedi. Çocuk, masum bir şekilde haklıydı. Emrah’ın gözleri binlerce cümleyle doluydu, gözlerindeki derin acı, suskunluğuna rağmen her şeyi anlatıyordu.

Hastanedeki Şok Edici Anons

Emrah, bahçedeki işini bitirip içeri girdiğinde, ekrandaki görüntü onu dondurdu. Elindeki su kovasını düşürdü. Su mermer zeminde dalgalanırken, zaman da onunla birlikte yavaşladı. Trabzon’un dağlarında terk edilmiş bir sarnıçta 22 yıl önce kaybolan polis memuru Nermin Demir’e ait olduğu düşünülen bir üniforma bulundu, diyordu spiker ciddi bir sesle.

1997 yılında Trabzon Çaykara yolu üzerinde devriye görevi sırasında aniden kaybolan 28 yaşındaki kadın polisin akıbeti yıllardır bir sır olarak kalmıştı. Ekranda çamurlu ve yıpranmış polis üniformasının görüntüleri vardı. Bir çift bot, bir kemer ve üzerinde isim plaketi olan bir gömlek. Emrah’ın elleri öyle şiddetle titremeye başladı ki, sanki deprem oluyordu içinde. Gözleri kocaman açıldı, ağzı kurudu. Kimse fark etmeden, hastanenin arka koridoruna doğru koşmaya başladı.

Ayakları onu sanki kendi iradeleri varmış gibi yıllardır saklandığı yere götürüyordu. Bahçenin en uzak köşesinde eski bir servi ağacının yanında büyük bir saksı vardı. Emrah, titreyen ellerle saksıyı kenara çekti ve altındaki toprağı kazmaya başladı. Az sonra küçük bir ahşap kutu çıkardı. Tozlu, yıpranmış ama kilidi hala sağlam bir kutu. Cebindeki anahtarla kutuyu açtı. İçinden sararmış, köşeleri kıvrılmış bir fotoğraf çıktı. Üzerinde üniformalı genç bir kadın vardı. Güzel, gururlu, cesur bir kadın. Fotoğrafın altında el yazısıyla yazılmış “Nermin Demir 1996” yazıyordu. Emrah, fotoğrafı göğsüne bastırdı ve sessiz bir çığlık attı. O çığlık kulaklarında hiç duymadığı bir sesle yüreğinde yankılanıyordu.

22 Yılın Ardından İlk Adım: Gerçekle Yüzleşmek

22 yıl önce o gece gördüklerinin ağırlığı, bugün bir dağ gibi çökmüştü omuzlarına. Titreyen ellerle cebinden küçük bir not defteri çıkardı. Kalemini aldı ve hızla yazmaya başladı. Gözyaşları kağıda damlıyor, mürekkebi dağıtıyordu ama o durmadı. Sayfanın başına büyük harflerle yazdı: “Her şeyi gördüm ama kimse beni dinlemek istemedi.” Sonra durup tekrar ekrana baktı. Spiker şimdi de şöyle diyordu: “Polis üniformayla birlikte bulunan kemik parçalarının kime ait olduğunu tespit etmek için DNA testi yapılıyor.” Nermin Demir’in dosyası yeniden açıldı. Emrah, mendili çıkardı ve ekrandaki üniformanın görüntüsüne doğru tuttu. Renkleri aynıydı, üzerindeki “N. Demir” yazısı fotoğraftaki kadının kimliğini doğruluyordu.

Emrah, mendili öptü, gözyaşlarını sildi ve defterine yazmaya devam etti: “Onu son gören bendim. O gece, o yağmurlu gecede çığlıklarını duyabiliyordum ama benim çığlıklarımı kimse duymadı. Ben sadece dilsiz bir çocuktum ama artık zamanı geldi.” Emrah, defteri kapatıp cebine koydu. Mendili ve fotoğrafı kutuya geri yerleştirdi. Ama bu sefer kutuyu toprağa gömmedi. Kolunun altına sıkıştırdı ve doğruldu. Yüzündeki ifade değişmişti. Artık korku yoktu. Kararlılık vardı.

Hastane koridorunda yürürken insanlar ona her zamanki gibi aldırmadılar. O sadece bahçıvandı. Görünmez bir adam. Ama bugün içinde 22 yıllık bir sırrı taşıyordu ve artık o sırrı haykırmak için bir sesi olacaktı. Üsküdar’daki o yağmurlu günde, Emrah’ın sessiz dünyasında bir fırtına kopuyordu ve bu fırtına, Trabzon’un dağlarındaki sarnıçta bulunan üniformayla başlayan bir adalet arayışının ilk damlaları olacaktı.