Ambulans Mafya Geçit Vermedi İçindeki Hemşire Komando Çıkınca

.
.
.

VATAN NÖBETİ

BÖLÜM I – SİREN

İstanbul’da siren sesleri hiçbir zaman yabancı değildi.
Ama o akşam, E-5’in kilitlendiği saatlerde yükselen ambulans sireni, çaresizliğin çığlığıydı.

Trafik köprü girişinde düğümlenmişti. Korna sesleri, egzoz dumanı ve sabırsız bağırışlar birbirine karışıyordu. Ambulansın içindeyse zaman başka bir hızla akıyordu.

“Elif… kızım…”

Ayşe Hanım’ın sesi neredeyse duyulmayacak kadar zayıftı.

Elif annesinin buz gibi olmuş elini sımsıkı tutuyordu. Yıllarca dağlarda, sınır ötesinde, çatışma bölgelerinde yaralı askerleri ölümün eşiğinden çekip almıştı. Kan, barut ve çığlık onun için yabancı değildi.

Ama şimdi…
Şimdi annesinin göğsü düzensiz inip kalkıyordu.

“Anne dayan… Lütfen dayan.”

Şoför aynadan baktı.

“Yol tıkandı hemşire hanım. Milim ilerleyemiyoruz.”

Elif başını kaldırdı. Ön camdan baktığında yolu kesen siyah lüks araçları gördü. Köprü girişini adeta bir duvar gibi kapatmışlardı. Araçların etrafında takım elbiseli ama sokak kabadayısı tavırlı adamlar volta atıyordu.

Bir gösteri vardı orada. Güç gösterisi.

Ambulansın camına sert bir yumruk indi.

“Hey şoför! Cenaze arabasını biraz yavaş sür!”

Elif’in gözleri karardı.

Kapının küçük penceresini araladı.

“Yolu açın.”

Sesi soğuk ve netti.

Adam sırıttı.

“Demir abimizin yolu burası. Bekleyeceksiniz.”

Ambulansın içinden monitörün düzensiz bip sesi geldi.

O an Elif’in içindeki eski kimlik uyandı.

Yüzbaşı Elif Kaya.

Hiç düşünmeden kapıyı açtı ve aşağı indi.

Karşısında duran adam, boy olarak ondan uzundu ama duruş olarak küçüktü.

“Son kez söylüyorum,” dedi Elif.
“Yolu aç.”

Adam elini Elif’in koluna uzattı.

Ve o anda her şey değişti.

Bileği bir anda ters yöne kıvrıldı. Adamın çığlığı E-5’in gürültüsünü yardı. Elif tek hamlede onu etkisiz hale getirdi. Diğer iki adam saldırdığında biri dizinden, diğeri çenesinden darbe aldı.

Her şey on saniyeden kısa sürdü.

Siyah aracın kapısı açıldı.

İçinden çıkan adamın boynunda kalın altın zincir vardı. Gömleği ipekti. Bakışları küstah.

Demir.

“Ne oluyor lan burada?”

Elif gözünü kırpmadan baktı.

“Yolu aç.”

Demir güldü.

“Senin acelen benim keyfimden önemli değil.”

Demir Elif’in kolunu yakalamaya çalıştığı anda ikinci kez hata yaptı.

Bu kez Elif onu kaportaya yapıştırdı.

Adamlarının yüzünde ilk kez korku vardı.

O sırada Elif’in ceketinin yakası yırtıldı.

Köprücük kemiğinin altındaki hilal şeklindeki yara izi ortaya çıktı.

Kır saçlı adamlardan biri donup kaldı.

“Baran… o iz… bordo bereli…”

Demir’in yüzündeki alay silindi.

Elif Demir’i bıraktı.

“Yolu aç.”

Bu kez kimse karşı gelmedi.

Ambulans ilerledi.

Ama o on saniye, İstanbul’un kaderini değiştirecek bir zincirin ilk halkasıydı.

BÖLÜM II – TEKLİF

Ayşe Hanım hayatta kaldı.

Doktorların zamanında müdahalesiyle kalp krizi atlatılmıştı. Yoğun bakım günlerinden sonra normal odaya alındı.

Fakat hastane koridorlarında başka bir şey dolaşıyordu.

Video.

Bir cep telefonu kamerası o anları kaydetmişti. Video sosyal medyada yayılmıştı.

“Savaşçı Hemşire Mafyaya Geçit Vermedi!”

Elif röportaj tekliflerini reddediyordu. O sadece annesinin yanında olmak istiyordu.

Bir öğleden sonra kapı çalındı.

İçeri dimdik duran, yetmişli yaşlarında ama bakışları hâlâ çelik gibi olan bir adam girdi.

Emekli Orgeneral Sadık Gürsoy.

“Yüzbaşı Elif Kaya,” dedi sakin bir sesle.

Elif’in kalbi bir an durdu.

“Paşam…”

Sadık Paşa sandalyeye oturdu.

“Videoyu izledim. Hâlâ aynı disiplin, aynı refleks. Sen bu millete sadece bir kez hizmet etmedin.”

Elif sessizdi.

“Bir proje başlattık,” dedi Paşa.
“Adı Vatan Nöbeti.”

Kadınlara, özellikle şehit ve gazi ailelerine öz savunma eğitimi verilecek bir programdı.

“Ülkenin sana ihtiyacı var. Bu kez şehirlerde.”

Elif pencereden İstanbul’a baktı. Işıkların altında görünmeyen karanlığı düşündü.

“Ben o insan değilim artık.”

Paşa hafifçe gülümsedi.

“Üniformayı çıkarabilirsin. Ama ruhundaki görevi söküp atamazsın.”

O gece Elif kararını verdi.

Vatan nöbeti başlıyordu.