GRABE! NAWAWALANG OFW NURSE sa TEXAS NATAGPUANG PATAY sa LOOB ng KOTSE?! ANO ANG MOTIBO?!

.
.

Part 1: Paglalakbay at Pagkakaibigan

Sabi nila sa abroad, ang kababayan ay higit pa sa kadugo. Kapag pareho kayong nakikipagsapalaran sa banyagang lupa, kayo ang magkakampi. Kayo ang pamilya. Pero paano kung ang taong pinagbuksan mo ng pinto, pinakain mo, at binihisan mo ay siya palang maghuhukay ng libingan mo? Ito ang kwento ni Marie, isang nurse sa Texas na nabalitang nagtanan kasama ang isang lover. Iniwan daw ang asawa’t anak sa sarap ng buhay. Pero mali ang tismis dahil habang pinagpipistahan siya ng mga chismosa, ang katawan ni Marie ay unti-unting naaagnas sa isang liblib na desyerto. At ang pumatay sa kanya ang taong tinawag niyang best friend.

Isang araw, habang si Marie ay abala sa kanyang mga huling paghahanda bago umalis, naroon ang kanyang asawa, si Bert, na pilit nagpapakita ng tapang kahit na puno ng lungkot ang kanyang mga mata. Ang kanilang bunso ay karga ni Bert, ang kanyang mga mata puno ng pag-aalala.

“Maharlika, sigurado ka na ba dito?” tanong ni Bert habang hawak ang kanilang anak.

“Bert, kailangan ko ito. Para sa atin, sa mga bata. Nagpapakasarap ako sa trabaho dito, pero walang pag-asang umangat tayo sa Pilipinas. Ilang taon lang ito. Pag nakapag-ipon ako, kukunin ko kayo agad. Pangako ko yan.”

Habang nag-uusap sila, hindi maiwasang mag-alala si Bert, ngunit alam niyang ito ang pinakamainam na pagkakataon upang umangat ang kanilang pamilya. Sa paglipas ng mga taon, naranasan ni Marie ang matinding hirap at sakripisyo sa Texas. Nagtrabaho siya ng double shifts, walang tulog, at tanging kape ang naging lakas niya. Ngunit sa bawat dolyar na ipinapadala niya, nakakaramdam siya ng konting ginhawa para sa pamilya niya sa Bulacan.

Isang araw, sa isang Filipino grocery store sa Houston, nagtagpo ulit ang landas nina Marie at Rachel, ang matagal niyang kaibigan noong high school.

“Rachel! Ikaw ba yan?” sigaw ni Marie nang makita si Rachel sa harap ng grocery store.

“Oo, ako nga! Grabe, ang taba mo na! I mean, ang asenso mo, tingnan. Nurse ka na dito?” sagot ni Rachel.

“Naku, ikaw rin, ang tagal na natin walang balita. Kamusta na?” tanong ni Marie, ngunit agad niyang napansin na hindi kumpleto si Rachel. Kulang sa kaligayahan, malungkot, at parang laging balisa. Nang malaman ni Marie na wala palang papeles si Rachel at nagtatago sa immigration, hindi na niya kayang iwan si Rachel sa ganitong kalagayan. Inimbitahan niya itong manirahan sa kanyang apartment hanggang makahanap ng trabaho.

“Bes, hindi ko na alam ang gagawin ko,” sabi ni Rachel, nag-aalala dahil sa kanyang sitwasyon. “Wala na akong matutuluyan bukas, pinalayas ako ng landlord ko. Two months na akong hindi nakakabayad. Uuwi na lang siguro ako ng Pilipinas, kaso nahihiya ako, wala akong naipon.”

“Huwag mong isipin yun. Nandito naman ako, may extra room pa ako. Dito ka muna.” sagot ni Marie, na hindi iniisip ang magiging epekto ng desisyon niyang ito.

Matapos ang tatlong taon, nakapagtapos na si Rachel ng kanyang mga pagsubok sa buhay at kahit nakaahon na siya, nanatili pa rin siya kay Marie. Libre pa rin ang renta, at si Marie ay patuloy na nagtatrabaho ng doble para matustusan ang mga pangangailangan ng kanyang pamilya. Ngunit sa kabila ng lahat ng sakripisyo ni Marie, napansin niya na nagiging abusado si Rachel.

Si Rachel, na hindi natututo sa mga sakripisyong ipinagkaloob sa kanya, ay nagsimulang maging mapang-abuso at ginagamit ang kanyang posisyon upang kontrolin si Marie. Nais ni Rachel ang lahat ng maginhawa para sa kanya, ngunit hindi niya alam na unti-unti nang nadarama ni Marie ang pagsasawa at pagkabigo sa kanilang samahan. Kasama si Mark, isang doktor sa ospital, nagsimulang magbukas si Marie ng puso kay Mark, ngunit hindi ito magustuhan ni Rachel. Siya ay nagsimulang magtulak ng mga maling gawi at nagsabi ng mga hindi nararapat kay Marie.

Isang gabi, matapos ang isang masalimuot na araw sa trabaho, nagdesisyon si Marie na tapusin na ang lahat ng hindi pagkakasunduan. Gusto niyang itama ang kanyang buhay at makapagsimula muli. Kaya’t nang umuwi siya ng bahay, nagpasya siyang kausapin si Rachel at ipaliwanag na kailangan na nilang maghiwalay ng landas.

Part 2: Ang Katotohanan at Pagkamatay ni Marie

Nasa loob ng kanyang apartment, naramdaman ni Marie ang bigat ng desisyon na kanyang ginawa. Pagpasok niya ng pinto, nakita niya si Rachel sa sala, hawak ang laptop ni Marie at nakakalat ang mga bank statements.

“Rachel, bakit hawak mo yung mga bank records ko at bakit bukas ang laptop ko?” tanong ni Marie, ang tono ng boses ay puno ng pagtataka.

“Bes, tinitingnan ko lang kung magkano na ang savings mo. Ang yaman mo na pala, no? Halos libo na laman nito.” sagot ni Rachel na may tono ng pagnanasa.

Hindi na napigilan ni Marie ang kanyang nararamdaman. “Rachel, naririnig mo ba ang sarili mo? Pera yan para sa college ng mga anak ko! Bakit mo pinapakialaman ang gamit ko?” Ang mga mata ni Marie ay nagliliwanag ng galit habang nagsasalita siya.

Ngunit imbis na magtapat, hindi tinanggap ni Rachel ang kanyang mga pagkakamali. Nagpatuloy siya sa kanyang manipulasiyon. Hanggang sa isang desisyong hindi na kayang bawiin, isang matinding away na nagresulta sa isang hindi inaasahang pangyayari.

Pumunta si Marie sa kwarto upang kumuha ng telepono at tawagan si Bert. Ngunit bago siya makalabas ng sala, biglang narinig niyang bumagsak si Rachel sa isang matigas na estatwa at hinampas siya sa ulo, nagdulot ng matinding sugat kay Marie.

Dahil sa matinding pagka-aburido at selos, si Rachel ay nagmura at sinaktan si Marie. Tumalsik ang dugo sa paligid. Sa kabila ng pagkaka-bangga, gumalaw pa ang mga daliri ni Marie at humingi ng tulong, ngunit ito na ang simula ng katapusan ng kanyang buhay.

Matapos ang matinding suntok at pagkahulog ni Marie, nagmistulang mga huling sandali na ito para sa kanya. Ngunit habang ang mga daliri ni Marie ay unti-unting nawawala sa kanyang huling pagsusumikap, si Rachel ay tumaas ang galit at inggit na dulot ng lahat ng mga kabiguan sa kanyang buhay. Nang makita niyang walang galaw si Marie, nagdesisyon siyang tuluyan nang tapusin ang kanyang ginawa.

Isang malupit na piraso ng estatwa ang ginamit ni Rachel upang tapusin ang buhay ng kanyang kaibigan. “Hindi mo ako matatalo,” bulong ni Rachel sa sarili habang hawak ang mabigat na estatwa, tinititigan ang katawan ni Marie na humandusay sa sahig.

Tumayo siya, huminga ng malalim at napansin ang mga kamay ni Marie na malapit nang mawalan ng hininga. Sa isang matalim na pagtingin, inisip ni Rachel na walang makakaalam ng kanyang kasalanan. “Wala na akong takot, wala nang makakapigil sa akin,” ang mga salitang patuloy na umiikot sa kanyang isipan.

Sa isang mabilis na hakbang, kumuha siya ng maraming tuwalya at linisin ang buong paligid ng dugo. Dahan-dahan niyang iniligpit ang mga gamit at itinago ang mga ebidensya. Pagkatapos, binalot niya ang katawan ni Marie sa comforter at dinala ito sa SUV ni Marie, hindi alintana ang matinding kaba na nararamdaman.

Ibinyahe niya ang katawan sa isang liblib na lugar sa disyertong Texas, kung saan walang makakakita. Inilabas niya ang gasolina at binuhusan ang buong sasakyan. Sinunog niya ito upang matiyak na walang matirang ebidensya. Matapos magsimula ang apoy, nagmaneho siya pabalik, tinatago ang masamang nangyari sa kanyang konsensya.

Ang Kaso ng Nawawalang OFW: Pagsubok at Paglilinaw

Sumunod na araw, nagpatuloy ang pagsisinungaling ni Rachel sa mga tao sa paligid niya. Nang tumawag si Bert, ang asawa ni Marie, at magtanong kung saan naroon si Marie, ipinagpatuloy ni Rachel ang kwento na nagtanan daw si Marie at ang kanyang lover. “Hindi ko rin alam kung nasaan siya, Kuya Bert,” wika ni Rachel, nagpapanggap na nag-aalala. “Basta, umalis na siya, iniwan na ang lahat ng gamit niya.”

Hindi nagtagal, nagduda si Bert sa mga sinasabi ni Rachel. Hindi kayang gawin ni Marie ang ganoong bagay. Sa kabila ng mga tismis na nagsasabing naglakbay siya kasama ang ibang lalaki, alam ni Bert na hindi kayang gawain ni Marie ang mag-iwan ng ganito, lalo na’t siya ay isang ina at asawa. Isang linggo ang lumipas at patuloy ang kawalan ni Marie.

Ang Pagka-diskubre ng Katotohanan

Dahil sa matinding pagkawala ni Marie, nagsimula ang pamilya niyang maghanap ng mga paraan upang matuklasan ang mga posibleng dahilan. Nang makita ng mga hikers ang nasunog na kotse sa isang liblib na disyertong lugar, nagsimula ang imbestigasyon. Nang magtungo ang mga pulis sa lugar ng insidente, natagpuan nila ang katawan ni Marie na sunog na sunog. Ang kotse ay may VIN number na nag-match sa nawawalang sasakyan ni Marie.

Wala silang ibang option kundi kumuha ng DNA samples mula sa pamilya ni Marie upang matukoy ang pagkakakilanlan ng katawan. Hindi nagtagal, nakumpirma nila na si Marie nga ang natagpuang katawan. Nang lumabas ang impormasyon, agad na nagsimula ang mga pulis na imbestigahan ang kanyang mga malalapit na kaibigan at mga koneksyon.

Agad na tinanong ng mga pulis si Mark, ang tinutukoy ni Rachel na “kabit” ni Marie. Ngunit nang i-check ang alibay ni Mark, natuklasan na siya ay nasa New York noong araw ng pagkawala ni Marie, na may mga patunay mula sa CCTV footage, airline tickets, at testimonya mula sa mga saksi. Walang kinalaman si Mark sa pagkawala ni Marie.

Ang Pagkasakdal ni Rachel

Nagpatuloy ang imbestigasyon at ang mga detective ay bumalik sa mga financial records ni Marie. Dito nila nakita na kahit patay na si Marie, ang kanyang credit card ay ginagamit pa sa mga mall malapit sa apartment ni Marie. Nakakita ang mga pulis ng CCTV footage na nagpakita ng isang babaeng gumagamit ng credit card ni Marie. Ang babaeng ito ay si Rachel.

Dinala si Rachel sa presinto at tinanong tungkol sa insidente. Nang ipakilala ng mga detective ang mga ebidensya, nagbago ang tono ni Rachel. “Rachel,” sabi ng Detective Miller, “sabi mo na nagtanan si Marie at Mark, pero bakit nasa trunk ng kotse ni Marie ang kanyang katawan, sunog na sunog?”

Ang sagot ni Rachel ay kumikilos pa rin sa kasinungalingan, ngunit ang mga detalye ay masyadong makapal upang itago. “Wala akong kasalanan,” sagot ni Rachel, ngunit wala nang makapagtago sa mga ebidensya na ipinakita ng mga pulis.

“Nakita namin ang DNA mo sa apartment ni Marie,” sabi ni Detective Miller. “May mga bakas ng dugo ni Marie sa iyong kusina. Hindi mo maitatago ito.”

Sa huli, kinumpirma ng mga detective na si Rachel ang pumatay kay Marie. Dinala siya sa korte at inakusahan ng first-degree murder. Ang mga saksi at ang pamilya ni Marie ay nagbigay ng testimonya sa harap ng hukuman. Si Bert, ang asawa ni Marie, ay nagbigay ng emosyonal na pahayag sa harap ni Rachel.

Hatol at Pagwawakas

Sa kabila ng mga paliwanag at pagtatangkang magtanggol ni Rachel, napagtanto ng hukuman na hindi ito isang aksidente o insidente ng self-defense. Isang malupit na pagpatay ang naganap. “Rachel Cruz, ikaw ay nahatulan ng first-degree murder,” sinabi ng hukom.

Inihatid si Rachel sa kulungan at pinatawan ng habambuhay na sentensya nang walang posibilidad ng parol. Sa huling mga sandali ng proseso, nagbigay si Bert ng isang emosyonal na pahayag sa korte. “Rachel, tinuring ka ni Marie bilang kapatid. Pinakain ka, binihisan ka. Sa mga Pasko, kasama ka namin sa video call. Pero ang ginawa mo sa kanya ay hindi matatawaran. Dahil sa inggit mo, nawalan kami ng asawa at ina.”

Naiwan si Rachel sa kulungan, at ang pamilya ni Marie ay patuloy na nananabik sa kanilang mahal na kaibigan at ina. Ang kwento ng pagkakanulo at pagkamatay ni Marie ay nagsilbing isang malupit na paalala tungkol sa mga bagay na dapat iwasan sa ating mga buhay.

Aral sa Kwento:
Hindi lahat ng tinatawag natin na kaibigan ay tapat. Minsan, ang taong malapit sa atin ay siyang magdadala sa ating kamatayan. Huwag magtiwala ng buo sa mga hindi mo tunay na kilala. Sa mga OFW, mag-ingat sa mga tao na pinapapasok natin sa ating buhay, dahil ang kabutihan mo ay maaaring pagsamantalahan ng iba.