1983’te terk edilen siyahi üçüzler — 42 yıl sonra gerçek annelerinin kimliği herkesi şoke etti

.
.
.

1983’te Terk Edilen Siyahi Üçüzler

Kırk Yıl Sonra Ortaya Çıkan Gerçek Gaziantep’i Sarstı

BÖLÜM 1 – ÇUVALLA GELEN HAYAT

Gaziantep, 1983 kışı.

Soğuk, insanın kemiklerine kadar işleyen bir soğuktu.
Pazar yerinin üstüne çöken ayaz, kimyon kokusu, kömür dumanı ve uzaktan gelen sabah ezanı birbirine karışıyordu. Şehir henüz uyanmamıştı ama hayat, her zamanki gibi sessizce başlamıştı.

Tezgâhların arasında kapüşonlu bir adam yürüyordu.
Adımları karın üzerinde neredeyse iz bırakmıyordu. Nefesi soğuk havada kısa bir buhar olup dağılıyordu.

Kimseye bakmadan, yaşlı peynirci Fatma Hanım’ın el arabasının arkasına eski, yıpranmış bir çuval bıraktı.

Ve kayboldu.

Sanki hiç var olmamış gibiydi.

Fatma Hanım yetmişini geçmişti.
Kocasını yıllar önce toprağa vermiş, yalnızlığıyla barışmıştı. Pazara her sabah en erken gelen oydu. Kimseyle fazla konuşmazdı. İnsanlar peynirini alır, giderdi.

Çuvalı fark ettiğinde önce durdu.

“Yine mi bir kundak olayı?” diye düşündü.

Son zamanlarda şehirde tuhaf şeyler oluyordu.

Tam arkasını dönecekken…
Çuval kıpırdadı.

Fatma Hanım’ın kalbi duracak gibi oldu.

Yavaşça eğildi, titreyen elleriyle ağzını açtı.

Ve o an…

Hayatının geri kalanını değiştiren görüntüyle karşılaştı.

Çuvalın içinde üç siyahi bebek, birbirine sokulmuş haldeydi.
Soğuktan titriyorlardı. Üzerlerinde sadece lekeli bir bez vardı.

En küçüğünün bezine bantlanmış bir kağıt iliştirilmişti.

Titrek bir el yazısıyla şunlar yazıyordu:

“Açlar… Yapamıyorum.”

Fatma Hanım dizlerinin bağı çözüldü.
Gözlerinden yaşlar süzüldü.

Etrafına baktı.
Kimse yoktu.

Bekledi.

Beş dakika…
On dakika…

Bebekler ağlamaya başladı.

Kimse geri gelmeyecekti.

O an bir karar verdi.

Polisi ararsa yetimhaneye gideceklerdi.
Gaziantep’te yetimhanenin ne halde olduğunu herkes biliyordu.

Üç siyahi bebek…

Onların orada yaşayacağı hayatı düşünmek bile istemedi.

Fatma Hanım paltosunu açtı.
Bebekleri tek tek içine aldı.

Tezgâhını olduğu gibi bıraktı.

Ve sessizce evinin yolunu tuttu.

BÖLÜM 2 – ÇUVAL ÇOCUKLARI

Haber şehirde bomba gibi patladı.

“Pazarda bulunan üç siyahi bebek…”
“Yaşlı kadın sahiplenmiş.”
“Kim bilir kimin günahı…”

Dedikodular kulaktan kulağa yayıldı.

Ve o çocuklara bir isim takıldı:

Çuval çocukları.

Fatma Hanım aldırmadı.

Üç çocuğa isim verdi:
Murat, Kadir ve Hasan.

Üçü de birbirine benziyordu ama ruhları bambaşkaydı.

Murat sessizdi, içine kapanıktı.

Kadir hayat doluydu, güler yüzlüydü.

Hasan ise sürekli düşünen, kitaplara bakan, sanki bir şey arayan çocuktu.

Bir gece Fatma Hanım bebekleri yıkarken en küçüğünün kundağında bir şey fark etti.

Minik bir altın küpe.

Üzerinde kazınmış iki harf vardı:

E.K.

Fatma Hanım küpeyi aldı.
Eski bir çay kutusuna koydu.

“Belki bir gün…” dedi kendi kendine.
“Belki bir gün anneleri gelir.”

BÖLÜM 3 – KIRK YIL SONRA

Gaziantep, kırk yıl sonra.

Soğuk bir sonbahar günüydü.
Mezarlık yapraklarla kaplıydı.

Fatma Hanım 87 yaşında hayata veda etmişti.

Üç kardeş mezarın başında yan yana duruyordu.

Hasan, cebinden çay kutusunu çıkardı.
Altın küpeyi aldı.

Annesinin ceket cebine koydu.

“Bu senindi anne,” diye fısıldadı.
“Seninle gitsin.”

Kimse fark etmedi ama mezarlığın girişinde siyah camlı lüks bir araba duruyordu.

İçinde zarif giyimli bir kadın ağlıyordu.

Elinde aynı küpenin eşi vardı.

Kadın titreyen elleriyle gözyaşlarını sildi.

“Gidelim,” dedi şoförüne.

BÖLÜM 4 – KASET

Cenazeden sonra yaşlı bir adam Hasan’a yaklaştı.

“Ben Ahmet,” dedi.
“1984’te radyoda teknisyendim.”

Bir zarf uzattı.

“Bunun size ulaşması gerekiyordu.”

Zarfın içinde bir kaset vardı.

Üzerinde tek bir tarih yazıyordu:

14 Şubat 1984

O gece üç kardeş kaseti dinledi.

Kadın sesi titriyordu:

“Onlar benim çocuklarım…
Lütfen babam öğrenmesin…
Onları pazarda bıraktım ama…
seviyorum…”

Sonra bir erkek sesi:

“Eğer biri bunu öğrenirse, hepimiz ölürüz.”

Kaset bitti.

Oda sessizliğe gömüldü.

BÖLÜM 5 – GERÇEK ANNELERİ

Hasan araştırdı.

Arşivler, radyolar, eski gazeteler…

Ve bir isim buldu:

Elif Karaca.

1983’te gönüllü muhabir.
Sonra bir anda kaybolmuş.

Aynı yıl şehrin en güçlü adamlarından biriyle evlenmişti.

Bugünün belediye başkanı…

Ve sonunda…

Hasan onu buldu.

Eski bir caminin avlusunda.

Mavi başörtülü, yaşlanmış ama gözleri hâlâ aynıydı.

Hasan cebinden küpeyi çıkardı.

Elif Karaca küpeyi görür görmez çöktü.

“Evet…”
“Siz benim çocuklarımsınız.”

BÖLÜM 6 – İTİRAF

Elif konuştu.

Babası Ekrem Karaca…
Yasak aşk…
Afrikalı bir mülteci…
Tehditler…

“Ya çocukları verirsin…
ya sevdiğin adam ölür.”

Ve o seçimi yaptı.

Çocuklarını kurtarmak için terk etti.

BÖLÜM 7 – HALKIN ÖNÜNDE

Elif Karaca sessiz kalmadı.

Gaziantep Radyosu’na çıktı.

Canlı yayında her şeyi anlattı.

“1983’te pazarda bulunan üç siyahi bebek…
Benim çocuklarımdı.”

Şehir sarsıldı.

BÖLÜM 8 – SON

Kırk yıl sonra…

Bir torbada başlayan hikâye,
aynı pazarda son buldu.

Üç kardeş, anneleri ve küçük Elif…
Bir aradaydı.

Küçük Elif kaseti durdurdu ve dedi ki:

“O zaman yapamadılar…
Ama şimdi biz yapabiliriz.”