Malas ang pulis! Ang hinuli at hiningan ng lagay ay atletang wrestling at undercover.

.
.

PART 1: ANG PAIN SA KALYE AT ANG UNANG SAGUPAAN

Kabanata 1: Sa Dilim ng Maynila

Tahimik ang gabi sa Maynila. Sa ilalim ng malamlam na ilaw ng poste, naglalakad mag-isa si Ila, isang babaeng may matalim na tingin. Sa paningin ng mga pulis, siya ay isang madaling biktima—mahina, bulag, at walang laban. Ngunit sa likod ng kanyang pulang lipstick, masikip na damit, at mataas na takong, nagkukubli ang isang atleta ng mixed martial arts at undercover agent ng National Intelligence.

Sa headquarters, kumukurap ang liwanag ng monitor. Data ng intel, patuloy na ina-update. Mabilis ang mga daliri ni Ila sa keyboard, binabasa ang utos: hulihin ang sindikato ng mga tiwaling pulis na nag-ooperate ng iligal na checkpoint at hulidap. Target: mga mahihina, kababaihan, at mga walang laban.

Naglagay si Ila ng tracker sa hikaw, manipis na patalim sa jacket, at isang panic device para sa backup team. Lumakad siya sa bangketa, ramdam ang tingin ng mga tao—may nagtataka, may nanghuhusga. Pero ang mga mata na hinihintay niya ay mula sa mga pulis na nagtatago sa dilim.

Kabanata 2: Ang Pagsisimula ng Operasyon

Isang patrol car ang huminto sa tabi niya. Dalawang pulis, mayabang ang tindig, malapit ang daliri sa holster. Sanay silang manakot ng gawa-gawang violation at manghingi ng lagay. Kapag babae ang biktima, dadalhin sa liblib na lugar, magpapanggap na may imbestigasyon.

Ngunit hindi nila alam, ngayong gabi, sila ang magiging biktima. Sa isipan ni Ila, ito ay paglaban para sa lahat ng naging biktima—mga kababaihang binastos, mga mahihina na walang laban.

Dahan-dahang inangat ni Ila ang mukha, tinitigan ang pulis gamit ang maliit na ngiti. Hinayaan niyang magpatuloy ang eksena, pinapasok sila sa bitag.

Kabanata 3: Ang Patibong

Ang pulis, malaki ang katawan, tumingin mula ulo hanggang paa, may halong pagnanasa. “Gabi na, Miss. Delikado maglakad mag-isa dito,” sabi ng pulis, boses ay nananakot. “Gusto ko lang pong umuwi, sir,” sagot ni Ila, kunwari takot.

Ang pangalawang pulis ay tumawa ng mahina, paikot kay Ila na parang asong umaaligid sa pagkain. “Umuwi? Baka may dala kang hindi dapat, miss. Baka kailangan ka naming kapkapan.”

Sumenyas ang lalaki, hinawakan ang braso ni Ila. Akala nila hawak na nila ang biktima. Ngunit sa sandaling iyon, nagbago ang ekspresyon ni Ila—malamig, matatag.

“Huwag na tayong maglokohan,” sabi niya, boses ay mababa at matatag. Natigilan ang dalawang pulis, nagkatinginan, nagtataka sa biglaang pagbabago ng aura ng babae.

Kabanata 4: Ang Sagupaan

Ang malaking pulis ay sinubukang hatakin ang bag ni Ila. Marahas, biglaan. “Kung gusto mong matapos agad, sumunod ka na lang.” Pero hindi niya alam, binibilang ni Ila ang segundo bago kumilos.

Sa isang iglap, hinawakan ni Ila ang pulsuhan ng pulis, pinilipit palikod ng matinding pwersa. Napasigaw ang lalaki, lumuhod sa sakit. Isang sipa sa tuhod, tunog ng buto ang umalingawngaw.

Ang pangalawang pulis ay nanlaki ang mata, bumunot ng balisong, itinutok kay Ila. “Sino ka ba?” sigaw niya, nanginginig ang kamay. “Subukan mo,” sagot ni Ila, kalmado, humakbang palapit.

Mabilis na hinawakan ni Ila ang kamay ng lalaki, pinilipit palikod, pinindot ang pressure point. Nalaglag ang balisong sa semento, binalibag siya ni Ila sa lupa katabi ng kasama. Ang tunog ng pagbagsak ng katawan sa aspalto ay hudyat ng kanilang pagkatalo.

Kabanata 5: Ang Pagbaligtad ng Laban

Ang malaking pulis ay nakabangon, galit, may kinuha pang patalim. Sumugod kay Ila, sumigaw. Sa pag-andar ng patalim, gumalaw si Ila, iniwasan ang talim, nasalo ang pulsuhan, pinilipit ng todo. Napasigaw ang pulis, nabitawan ang patalim, binalibag sa poste ng ilaw.

Ang mas maliit na pulis ay tumakbo papunta sa patrol car. Hindi siya binigyan ni Ila ng pagkakataon—isang maliit na throwing knife ang tumama sa binti ng pulis, nadapa, sumubsob sa lupa.

Lumapit si Ila, malamig ang tingin. “Akala niyo ba pwede kayong patuloy na manloko at manakit ng tao sa kalsadang ito ng walang lalaban?” nanginginig ang pulis, sinusubukang makipag-areglo, “Kaya kitang bayaran.”

Ngunit tumawa si Ila, tunog ng tagumpay.

Kabanata 6: Ang Pagdating ng Hustisya

Sa di kalayuan, narinig ang tunog ng mga sasakyan. Ilang itim na SUV ang huminto, headlights ang bumasag sa dilim. Bumukas ang mga pinto, nagsilabasan ang mga ahente ng intelligence agency, nakaarmas, kumikilos na parang elite squad.

Nawalan ng kulay ang mukha ng dalawang pulis. “Hindi lang kayo aarestuhin,” malamig na sabi ni Ila, inilabas ang badge ng National Intelligence. Nakislap ito sa ilaw ng poste. Nang makita ng dalawang pulis, parang gumuho ang mundo nila.

Lahat ng pangungotong, pangingikil, at pang-aabuso—ginawa nila sa isang taong nagmamasid pala mula sa dilim. Nahulog sila sa isang operasyong matagal nang inihanda para sa kanila.

PART 2: ANG TUNAY NA SINDIKATO AT ANG PAGBAGSAK NG GENERAL

Kabanata 7: Ang Pagputol sa Galamay

Kinabukasan, sumabog ang balita sa lahat ng istasyon ng TV at radyo. Ipinakita ang exclusive footage ng pag-aresto sa mga tiwaling pulis—dating mga hari ng kalsada, ngayo’y nakaposas at nakayuko sa hiya. Sa social media, kumalat ang video: “Hustisya para sa mga biktima. Sana lahat ng skalawag mahuli.” Ngunit para kay Ila, ang mga nahuli ay mga galamay lamang. Alam niya, may mas mataas pang pinagmumulan ng kasamaan.

Sa loob ng safe house, hinihimas ni Ila ang pasa sa kanyang braso mula sa engkwentro. Sa harap niya, nakaupo si Director Santos, isa sa ilang malinis na opisyal sa ahensya. “Kumanta na si Sergeant de Malanta,” panimula ni Santos, tinutukoy ang leader ng checkpoint gang. Inilapag niya ang folder—ang itinuturo ng mga nahuli ay si General Ricardo Valeriano, tinitingalang opisyal, laging nasa diyaryo, Ama ng Disiplina. Siya ang may hawak ng ‘blue book’—listahan ng lahat ng koleksyon mula sa illegal gambling, droga, at kotong sa buong Metro Manila.

Kabanata 8: Ang Gala ng mga Makapangyarihan

Nasa Manila Hotel si Valeriano, sa isang fundraising gala para sa kapulisan. Ironiko—ang ballroom ay kumikinang sa ilaw ng mga chandelier, amoy mamahaling pabango at champagne. Pumasok si Ila, eleganteng emerald green na gown, tactical body suit sa ilalim, communicator sa tenga.

Target visible, bulong niya sa earpiece. Nakita niya si Valeriano, tumatawa kasama ang mga senador at negosyante. Kailangan niyang ma-clone ang phone ng general. Lumapit siya, kunwari ay natumba, idinikit ang scanner ring sa bulsa ng general. “Pamilyar ka?” tanong ng general. “Baka sa panaginip lang po, General,” sagot ni Ila, habang nakikita ang progress bar sa contact lens display.

Ngunit bago matapos ang download, tinawag si Valeriano ng head of security, si Bato—dating scout ranger, naging mercenary. Failed, 45% lang ang download. Kailangan mong sundan, utos ni Santos.

Kabanata 9: Ang Sagupaan sa Suite

Sa hallway ng executive floor, dalawang gwardya ang nakatayo sa pinto ng suite ni Valeriano. Hinubad ni Ila ang high heels, hawak ito sa tig-isang kamay. Mabilis siyang kumilos—ibinato ang takong sa noo ng isang gwardya, sinipa ang tuhod ng isa, at isang chop sa leeg ang nagpatulog dito. Binuksan niya ang pinto gamit ang key card.

Sa loob, nagulat si Valeriano, hawak ang baso ng whiskey, laptop nakabuka sa mesa. “Sino ka?” sigaw ng general, akmang kukunin ang baril. Sinipa ni Ila ang mesa, tumilapon ang baril. “Tapos na ang paghahari-harian mo, General.”

Biglang bumukas ang pinto ng banyo—lumabas si Bato. Mabilis at mabigat ang bawat galaw. Sinuntok nito si Ila sa tiyan, tumalsik siya sa pader. Basag ang labi, ngunit tumayo si Ila, hinubad ang itaas ng gown, tactical body suit ang lumitaw. “Mas gusto ko ‘to, mas maluwag gumalaw.”

Sumugod ulit si Bato. Yumuko si Ila, gumanti ng siko sa tagiliran. Hinawakan ni Bato ang leeg ni Ila, ibinalibag siya sa glass coffee table. Nagkalat ang bubog, daigdig ang ikot ng paningin ni Ila. Papalapit si Bato para tapusin siya, habang si Valeriano ay nagmamadaling i-delete ang mga files sa laptop.

“Access sa laptop ngayon!” sigaw ni Ila sa earpiece. “Ikabit mo ang drive!” sagot ni Santos.

Tumayo si Ila, hawak ang piraso ng bubog. Nang sumugod si Bato, hindi na siya umiwas. Ginamit niya ang momentum para ibaon ang bubog sa hita ng higante. Umungol si Bato. Tumalon si Ila, ipinulupot ang mga hita sa leeg ni Bato—triangle choke. Ihinampas siya ni Bato sa pader, pero hindi bumitaw si Ila. “Matulog ka na,” bulong niya. Bumagsak ang higante, walang malay.

Kabanata 10: Ang Pagbubunyag

Hingal na hingal, gumapang si Ila sa mesa. Si Valeriano, nanginginig, tinutukan siya ng Derringer pistol. “Huwag kang lalapit, papatayin kita!” Tinitigan ni Ila, walang takot. “Subukan mo, General. Pero bago mo mapaputok ‘yan, nabalik ko na ang daliri mo.” Nabitiwan ni Valeriano ang baril. Mabilis na isinaksak ni Ila ang EP drive sa laptop. Data loading—100%.

Sa ballroom, biglang namatay ang mga ilaw. Bumukas ang projector screen—hindi mukha ng general ang lumabas, kundi mga spreadsheet, listahan ng pangalan, bank accounts, video recordings ng abutan ng pera, at pirma ni General Ricardo Valeriano. Nagkagulo ang mga tao, live broadcast sa buong bansa. Pumasok ang SBA at special unit ng Intel Agency.

Samantala, sa suite, nakatalina si Valeriano gamit ang kordon ng kurtina. Nakaupo si Ila sa tabi ng bintana, pinapanood ang pagpasok ng tactical team. “Ma’am, kailangan niyo ba ng medic?” tanong ng team leader. Tinignan ni Ila ang mga sugat—masakit pero kaya pa. “Ayos lang ako. Siguraduhin niyo lang na hindi makakalabas ng kulungan ang taong iyan.”

Paglabas niya ng hotel, sinalubong siya ng malamig na hangin ng Manila Bay. Nakita niyang isinakay si Valeriano sa patrol car, hindi bilang ehekutibo kundi bilang kriminal.

Epilogo: Ang Laban ay Hindi Pa Tapos

“Good work, Laila,” sabi ni Santos sa kabilang linya. “Pero alam mong meron pa sa taas niya—mga pulitiko, hukom.” Tumingin si Ila sa kalangitan, ang buwan ay nagtatago sa likod ng ulap. Alam niyang mahaba pa ang gabi. Marami pang anino ang dapat liwanagan.

“Alam ko, sir. Magpapahinga lang ako ngayong gabi. Pero bukas… bukas magsisimula na ulit ang pangangaso.”

WAKAS