8 BORDO BERELİ 450 PKK’lının Yanına Sızdı! 72 Saat Suriye Sınırında Kaldı, Hava Harekatı Düzenlendi!

.
.
.

8 Bordo Bereli, 450 PKK’lının Yanına Sızdı: 72 Saatlik Sessiz Görev

Harita odasında ışıklar loştu. Duvara yansıtılan uydu görüntüsünde Suriye sınırının hemen ötesinde, kayalık bir vadinin içinde kırmızı bir daire yanıp sönüyordu. Dairenin ortasında devasa bir kamp vardı. Çadırlar, eğitim alanları, silah depoları…
Komutanın sesi sakin ama sertti:

— Kampa 500 metreye kadar yaklaşacaksınız. 72 saat kalacaksınız. Her şeyi kaydedeceksiniz.

Masada oturan sekiz bordo bereli tek kelime etmedi. Hepsi ne söylendiğini anlamıştı. Bu, sıradan bir görev değildi. Bu, fark edilmemek için nefes almanın bile risk olduğu bir görevdi.

Yüzbaşı Kaan, ekibin lideri, haritaya bir kez daha baktı. Kırmızı dairenin yanında yazan rakamlar soğuktu:
450 terörist. Ağır silahlar. Türkiye’ye yönelik saldırı hazırlığı.

— Hava harekâtı yapılacak, dedi komutan.
— Ama önce kesin hedef bilgisi lazım. Çadırlar, silah depoları, komuta merkezi, bomba atölyeleri… Uydu yetmiyor. Birilerinin gidip yerinde görmesi gerekiyor.

Kaan başını kaldırdı.
— 500 metre çok yakın komutanım. Devriyeler fark edebilir.

Komutan gözlerini ondan ayırmadan cevap verdi:
— Risk alacaksınız. Başka yolu yok. Türkiye’nin güvenliği için.

Kaan’ın cevabı kısa oldu:
— Emredersiniz.

Görev Öncesi

Ertesi gün Diyarbakır’da, Özel Kuvvetler karargâhında sekiz kişilik ekip toplandı. Her biri yıllardır sınır ötesi operasyonlarda bulunmuş, dağda, çölde, gecede yaşamayı öğrenmiş askerlerdi.

Üsteğmen Mert ikinci komutandı.
Çavuş Eren keskin nişancıydı; lazer mesafe ölçer ve optik sistemler onun sorumluluğundaydı.
Bir muhabereci, bir patlayıcı uzmanı, bir sağlıkçı ve üç tecrübeli tim üyesi daha…

Kaan konuştu:
— Üç gün, üç gece. Hareket yok. Yemek yok. Sadece su. Kamuflaj kusursuz olacak. Devriyeler geçerse taş olacaksınız. Silah kullanmak yok. Yakalanırsak… son çare.

Mert kaşlarını çattı:
— 500 metre… Neredeyse kampın içi.

— Evet, dedi Kaan.
— O yüzden bizi seçtiler.

Sınır Ötesi

4 Eylül gecesi…
Helikopter sessizce sınırı geçti. Saat 02.00’de, Suriye tarafında, kampın yaklaşık 15 kilometre güneyine indi. Sekiz bordo bereli karanlığa karıştı. Helikopter iz bırakmadan geri döndü.

Dağ rüzgârı sertti. Ay yoktu. Gökyüzü yıldızlarla doluydu.

Kaan GPS’e baktı:
— Sınır geride. Kamp 10 kilometre kuzeyde. Yürüyüş başlıyor.

Sekiz asker tek sıra halinde, hiç konuşmadan ilerledi. Saatler geçti. Ayaklar taşlara çarpıyor, nefesler kontrollü alınıyordu.

Sabah 07.00’de, kampın iki kilometre güneyinde durdular. Güneş doğuyordu.

— Burada bekliyoruz, dedi Kaan.
— Gündüz hareket yok.

Kayalıkların arasına gizlendiler. Kamuflaj örtüleriyle çevreyle bütünleştiler. O gün boyunca sadece su içtiler. Kimse yerinden kıpırdamadı.

500 Metre

Akşam karardığında tekrar yola çıktılar. İki saatlik sessiz yürüyüşten sonra saat 21.00’de hedefe ulaştılar.

PKK kampı artık 500 metre ötedeydi.

Kaan dürbünle baktı. Ateşler yanıyordu. Çadırlar sıralanmıştı. Eğitim yapan gruplar, silahlı nöbetçiler…

— En az 400 kişi, diye fısıldadı.
— Belki daha fazla.

Tam o anda Mert uyardı:
— Devriye geliyor.

Yirmi kişilik bir grup, kayalıkların arasından ilerliyordu. Bordo bereliler yere yapıştı. Nefesler kesildi. Devriye 50 metre mesafeden geçti.

Hiçbir şey görmediler.

Kaan içinden derin bir nefes aldı.
— Kamuflaj çalışıyor.

Birinci Gün

5 Eylül sabahı kamp uyandı. Çadırlardan çıkan teröristler kahvaltı yaptı, eğitim alanlarına dağıldı.

Kaan sayım yaptı:
— Kuzeyde 30 çadır. Güneyde 40. Doğuda 20. Toplam 90 çadır.

Eren lazer ölçerle tek tek koordinat aldı. Her çadır GPS’e işlendi.

Öğlen saatlerinde silahlı eğitim başladı. Akşam ateşler yakıldı. Kampın düzeni, hareketliliği, her ayrıntı kaydedildi.

Gece, Kaan kısa bir rapor geçti:
— İlk gün tamam. 90 çadır. Tahmini 450 terörist.

İkinci Gün

6 Eylül… Açlık ve yorgunluk başlamıştı. Ama disiplin bozulmadı.

Öğleden sonra kamyonlar geldi. Sandıklar taşındı.

— Silah deposu batı bölgesinde, dedi Kaan.
— Kamyonlar oraya gidiyor.

Koordinatlar alındı.

Bir süre sonra büyük bir çadırda toplantı yapıldığını gördüler.
— Komuta merkezi burası, dedi Mert.

Akşam devriye bu kez 20 metre mesafeden geçti. Yine fark edilmediler.

Gece raporu:
— Silah deposu ve komuta merkezi tespit edildi.

Üçüncü Gün

7 Eylül… En zor gündü. Üç gündür yemek yoktu. Kaslar tutulmuştu. Ama gözler hâlâ keskin, zihin hâlâ berraktı.

Sabah saatlerinde patlayıcı hazırlanan bir alan fark ettiler.
— Bomba atölyesi, dedi Eren.

Öğlen itibarıyla tablo netti:
90 çadır, 450 terörist, 3 silah deposu, 1 komuta merkezi, 2 bomba atölyesi, 1 eğitim alanı.

Kaan kararını verdi:
— Yeterli. Bu gece çıkıyoruz.

Sessiz Çıkış

Akşam karanlığında kayalıklardan süzüldüler. Güneye doğru yürüdüler. Kamp geride kaldı.

Gece yarısı telsizden mesaj geçti:
— Görev tamamlandı. Helikopter bekliyoruz.

Helikopter geldi. Sekiz bordo bereli, fark edilmeden sınırın bu tarafına döndü.

Hava Harekâtı

8 Eylül gecesi…
Diyarbakır’dan F-16’lar havalandı.

Albay Mehmet, raporu elinde tutuyordu.
— Hedefler net. Vurun.

Dakikalar içinde lazer güdümlü bombalar hedeflere indi.
Çadırlar, silah depoları, komuta merkezi, atölyeler… Hepsi tam isabet.

On dakika sürdü. Kamp haritadan silindi.

Son

Sekiz bordo bereli…
450 kişilik bir kampın 500 metre yanına sızdı.
72 saat taş gibi hareketsiz kaldı.
Aç, susuz, fark edilmeden…

Ve sonra gökyüzü konuştu.

Bu hikâye; sessizliğin, disiplinin ve görünmeden yapılan fedakârlığın hikâyesidir.
Bazı zaferler alkışla değil, sessizlikle kazanılır.