Babaeng nawawala natagpuang Wala ng buhay at nakavalot sa pulang plastic.

.
.

PART 1: ANG PAGKAWALA AT PAGLILIGTAS

Kabanata 1: Disyembre ng Kadiliman

Disyembre 19, 2025. Malapit na ang Pasko pero sa bahay ng mag-asawang Roksan at Jomel Karabakan, kapansin-pansin ang katahimikan. Si Roksan, isang messenger sa bangko sa Kawayan City, ay maagang umalis ng bahay, gaya ng nakagawian. Sa araw na iyon, nagpaalam siya sa kanyang officer-in-charge na magha-half day dahil may mahalagang lakad sa lungsod ng Ilagan.

Hindi na niya alam na iyon na pala ang huling beses na makikita siya ng kanyang pamilya.

Pag-uwi ni Jomel mula sa trabaho, madilim ang bahay. Wala si Roksan. Tinawagan niya ang asawa, pero walang sumasagot. Nag-chat siya, nag-text, pero hindi rin nagre-reply. Naghintay siya hanggang gabi, umaasang darating si Roksan. Nang sumapit ang alas-siyete ng gabi, nagdesisyon siyang tawagan ang kanyang biyenan, si Nanay Gina, baka naroon ang asawa niya. Ngunit maging si Nanay Gina ay nagtaka—wala rin si Roksan sa kanila.

Kinabahan na ang pamilya. Hindi sanay si Roksan na hindi magparamdam. Simula noon, magdamag nilang hinanap si Roksan. Inisa-isa nila ang mga kaibigan, kamag-anak, katrabaho. Naglakad sila sa mga lugar na maaaring puntahan ng nawawala. Subalit bigo silang matagpuan siya.

Kabanata 2: Ang Balita ng Bangkay

Disyembre 20, Sabado. Maagang umaga, isang concerned citizen ang tumawag sa tanggapan ng kapulisan sa Gamu, Isabela. May natagpuan daw na bangkay ng babae sa gilid ng Gamu Rojas Road, Barangay Linglingay. Nakabalot sa pulang plastic, nakatali ng itim na rubber at alambre, at may puting papel na may sulat na “Po ato.”

Agad na tinungo ng mga pulis at forensic specialist ang lugar. Sa tabi ng kalsada, tumambad sa kanila ang kalunos-lunos na kalagayan ng biktima. Sunog ang mukha, may malaking bukol sa ulo, nakasuot ng sando at cycling short. Ayon sa imbestigasyon, hinampas ng matigas na bagay ang ulo ng biktima, dahilan ng kanyang kamatayan.

Walang ibang gamit sa paligid—walang cellphone, wallet, o ID. Mabilis na kumalat ang larawan ng bangkay sa social media, bagay na nakarating sa pamilya Karabakan.

Kabanata 3: Pagkilala, Pagluha

Walang tulog ang pamilya ni Roksan sa paghahanap. Nang makita nila ang post tungkol sa natagpuang katawan, agad silang kinabahan. Nakipag-ugnayan sila sa pulis at nagpunta sa lugar. Nang makita ang katawan, positibo nilang kinilala si Roksan—dahil sa balat sa kamay, isang birthmark na hindi malilimutan ng ina.

Walang makapaniwala. Mabait si Roksan, masiyahin, palakaibigan. Wala siyang kaaway o kaalitan. “Mabait yang si Roksan sir. Wala akong alam na kaalitan niya,” sabi ng kanyang ina. “Masayahin na bata, sir. Hindi yan ma-friendly pa yan. Wala akong alam na kaaway niya. Nabigla po kami din kasi eh.”

Kabanata 4: Ang Paghahanap ng Sagot

Maliban sa bangkay, natagpuan din ng pulisya ang isang itim na bag sa bayan ng Naguilyan. Nandoon ang mga punit-punit na damit, personal na gamit, passport, at ID ni Roksan. Kinumpirma ng pulisya na ang katawan ay si Roksan Karabakan, 31 years old, residente ng Torayong, Cawayan City, Isabela.

Ang pamilya ni Roksan ay simple lang ang buhay. Lumaki siya sa pagmamahal ng mga magulang at kapatid. Nang bumuo ng sariling pamilya, naging responsableng asawa at mapagmahal na ina siya. Nang magkaroon ng pandemya, nahirapan ang pamilya. Kaya’t nagtrabaho siya abroad para sa magandang kinabukasan. Ngunit matapos ang kontrata, bumalik siya sa Pilipinas at hindi na pinayagan ng asawa na muling lumayo.

Kabanata 5: Pangarap na Naputol

May plano ang mag-asawa—si Jomel naman ang mag-a-abroad. Nag-iipon sila para sa application at placement fee. Si Jomel ay isang security guard, samantalang si Roksan ay nagsusumikap bilang messenger. Sa araw ng pagkawala, ordinaryong araw lang—maagang umalis, nag-half day, may mahalagang lakad.

Sa gabi, nang hindi umuwi si Roksan, nagsimula ang pag-aalala. Sinubukan nilang tawagan, pero hindi na makontak. Nagpasundo si Nanay Gina kay Jomel, magkasama nilang hinanap si Roksan. Inisa-isa ang mga boarding house, kaibigan, lahat ng pwedeng puntahan. Walang bakas.

Kabanata 6: Ang Pagluha ng Pamilya

Kinabukasan, natanggap nila ang balita—may natagpuang bangkay ng babae. Kinabahan si Nanay Gina, kinutuban na iyon na ang anak niya. Pinuntahan nila ang bangkay, nakita ang birthmark. Umiyak sila, nagluluksa ang buong pamilya.

Ang katawan ni Roksan ay hinihimlay sa kanilang bayan sa Isabela. Sa pagdiriwang ng kapaskuhan, isa lang ang kahilingan ng pamilya—ang mabigyan ng hustisya ang sinapit ni Roksan.

PART 2: HUSTISYA SA GITNA NG LUNGKOT

Kabanata 7: Ang Imbestigasyon

Dahil sa pangyayari, isang special investigation task force ang binuo ng Isabela Police Provincial Office para tutukan ang kaso. Nakipagtulungan ang Provincial Investigation and Detective Management Unit, Provincial Intelligence Unit, at Isabela Provincial Forensic Unit (SOCO).

Ayon sa huling update, may witness na silang nahanap at may person of interest na tinitutukan. Hindi pa nila ibinunyag ang detalye upang hindi maapektuhan ang imbestigasyon. Ngunit tiniyak nila sa publiko na gagawin nila ang lahat para makamit ng pamilya ang hustisya.

Kabanata 8: Panawagan ng Pamilya

Samantala, kinansela ni Jomel ang pag-a-abroad upang personal na asikasuhin ang paghahanap ng hustisya para sa kanyang asawa. “Sa ginawa nila sa aking asawa, hindi naman katanggap-tanggap. Hindi niya naman po deserve na ganito yung mangyari sa kanya. Sana mapabilis po ang pag-usad ng kaso,” panawagan niya.

Ang labis na naapektuhan ay ang walong taong gulang na anak na iniwan ni Roksan. Sa tuwing sasapit ang kapaskuhan, taon-taon nilang maaalala ang masakit na alaala ng taong 2025.

Kabanata 9: Mga Alaala at Luha

Sa bahay ni Nanay Gina, tahimik ang gabi. Sa halip na notebena, binabantayan nila ang katawan ni Roksan, nananalangin na makamtan ang hustisya. Sa bawat pagluha, bumabalik ang mga alaala—ang masayahing si Roksan, ang mabait na anak, ang mapagmahal na ina.

Sa bawat sulok ng bahay, may nagdarasal, may umiiyak, may umaasa. Sa bawat araw na lumilipas, mas lalong bumibigat ang sakit sa puso ng pamilya.

Kabanata 10: Ang Pag-asa

Habang patuloy ang imbestigasyon, umaasa ang pamilya na darating ang araw ng hustisya. Ang mga pulis ay nangangalap pa ng matibay na ebidensya. “Pag nagkaroon na ng sapat na ebidensya, agad din nilang ipapaalam ang pagkakakilanlan ng mga suspect,” sabi ng pulisya.

Sa huling gabi ng lamay, nagtipon ang pamilya, kaibigan, kapitbahay. Nag-alay ng bulaklak, nagdasal, nagbigay ng mensahe. “Hindi ka namin malilimutan, Roksan. Mahal ka namin. Ipaglalaban namin ang hustisya mo.”

Kabanata 11: Ang Sugat na Hindi Maghihilom

Lumipas ang Pasko, ngunit hindi pa rin maghilom ang sugat sa puso ng pamilya. Sa bawat taon, sa bawat kapaskuhan, maaalala nila ang masakit na alaala ng pagkawala ni Roksan. Ngunit sa kabila ng lahat, hindi sila titigil hangga’t hindi nakamit ang hustisya.

Kabanata 12: Panalangin para sa Katarungan

Sa huling kabanata ng kwento, nananatiling bukas ang sugat ng pamilya Karabakan. Ngunit sa bawat gabi, sa bawat dasal, umaasa silang darating ang araw na makakamit nila ang hustisya para kay Roksan.

Sa mga mata ng anak, sa mga luha ng ina, sa panawagan ng asawa—hindi mawawala ang pag-asa.

WAKAS