KURAKLIKTA ÇİFTLİK MİRAS ALAN KARDEŞLERE GÜLDÜLER… AMA KÂBUSU CENNETE ÇEVİRDİLER

.
.
.

Kuraklıkta Çiftlik Miras Alan Kardeşlere Gülüp Geçtiler… Ama Kabusu Cennete Çevirdiler

Bölüm 1: Umutsuzluğun Başlangıcı

Kerem ve Elif Yılmaz, küçük bir kasabanın tozlu yolunda, ellerinde eski bir ahşap bavul ve yanlarında sadık Alman çoban köpekleri Karabaş’la yürüyordu. 8 yaşındaki Kerem, 6 yaşındaki kız kardeşi Elif’in elini sıkıca tutmuş, umutsuzluğunu belli etmemeye çalışıyordu. Elif ise sabahın soğuğunda, yeni hayatlarının bilinmezliğinden titriyordu.

Anne tarafından dedelerinden miras kalan çiftliği ilk gördüklerinde, çevre köydeki komşuların alaycı bakışlarıyla karşılaştılar. En yakın komşu Hasan Demir, kırık çite yaslanmış çocukları izliyordu. “Bakın kimler geldi!” diye bağırdı verandadaki karısına. “Mehmet’in çiftliğinin varisleri!” Kadın acımasızca güldü: “İki ufaklık ve bir köpek mi bakacak oraya? Bir hafta bile dayanamazlar.”

Kerem yumruklarını sıktı, ama sessiz kaldı. Vereceği her cevap, alayları daha da artıracaktı. Elif ise kardeşinin arkasına saklandı, kocaman korkulu gözleriyle yeni evlerine baktı. Ahşap yapının çatısı eksikti, pencereler camsız, boyası dökülmüş, etrafı ise kuraklıkla çatlamış toprakla çevriliydi. Avlunun ortasındaki ana kuyu bile kurumuştu.

Hasan yanlarına yaklaştı: “Oğlum, orada kalmak istediğinize emin misiniz? Şehirde sizi evlat edinecek iyi bir aile bulabilirim.”

Kerem, hissettiğinden daha kararlı bir sesle cevapladı: “İhtiyacımız yok. Burası artık bizim evimiz.”

Adam yüksek sesle güldü. “Ev mi? Orası domuzlara bile iyi değil. O toprağı size 5.000 liraya satın alırım. Değerinden fazla inan bana.”

“Satılık değil.” dedi Kerem ve Elif’in elini tutup evin kapısına yürüdü.

Hasan arkalarından bağırdı: “Haftaya yalvarırsınız buradan alınmak için!”

Kapı gıcırtıyla açıldı. İçeride küf ve nem kokusu, tozlu mobilyalar, gevşek döşemeler ve soğuk bir yalnızlık vardı. Elif usul usul ağlamaya başladı: “Kerem, ben buradan gitmek istiyorum. Korkuyorum.”

Kerem, kız kardeşinin yüzünü elleri arasına aldı: “Şu an kötü görünüyor olabilir Elifciğim, ama burası bizim yuvamız. Dede bize bıraktı çünkü bakabileceğimizi biliyordu.”

Elif gözyaşlarıyla mırıldandı: “Ama su bile yok…”

“Bir yolunu bulacağız. Söz veriyorum.”

Karabaş evin her köşesini kokladı, huzursuzdu. O gece, üçü eski battaniyelere sarılıp salonda bir yuva yaptı. Elif kardeşinin göğsüne sığındı: “Kerem, sence annemiz ve babamız bizi görüyor mu?”

Kerem boğazındaki düğümü yuttu. “Eminim görüyorlardır. Senin ne kadar cesur olduğunla gurur duyuyorlardır.”

İlk gece kabus gibiydi. Rüzgar evin her köşesini döverken, damlayan sular onları sürekli yer değiştirmeye zorladı. Karabaş tetikteydi, dışarıdan gelen her seste hırlıyordu.

Bölüm 2: Direniş ve Umut

Sabah, Kerem vücudu ağrılar içinde uyanırken Elif hâlâ uyuyordu. Kerem dışarı çıktı, mülkün gerçek durumunu değerlendirdi. Kuyu tamamen kuruydu, toprak devasa çatlaklarla doluydu. Eski bir ahır, paslanmış tarım aletleri ve çürümüş bir çit… Miras, harabe bir çiftlikten ibaretti.

Hasan çitin üzerinden seslendi: “Erken kalktınız! İlk geceniz nasıl geçti?”

Kerem cevap vermedi. Ahırı inceledi, içerideki eski aletleri topladı. Hasan ısrarla tekrar teklifini sundu: “5.000 lira, şehirde rahat yaşarsınız. Teklifim hâlâ geçerli.”

“İlgilenmiyoruz.”

“Acıkıp susadığınızda beni hatırlayın.”

Kerem eve döndü. Elif uyanmış, Karabaş’la oynuyordu. Kahvaltı olarak eski konservelerden birini açtılar. Elif korkuyla sordu: “Suyu nereden bulacağız?”

“Bir yolunu bulacağız.” dedi Kerem.

O gün çiftliğin sınırlarını keşfettiler. Karabaş bir noktada toprağı kazmaya başladı. Kerem de kazmaya yardım etti, taşlarla çevrili eski bir kuyu buldular. Ama tamamen tıkanmıştı.

Günlerce Kerem kuyuyu temizlemeye çalıştı, elleri yara bere içinde kaldı. Hasan ve karısı Fatma tekrar geldiler: “Burası çocuklar için yer değil. Gelin sıcak bir banyo yapın, elbise vereyim.” Elif reddetti. Hasan, “Taştan su çıkaramazsınız.” diye alay etti.

Kerem’in en büyük korkusu, sosyal hizmetlerin gelip onları ayırmasıydı. “Bizi hiçbir yerden almayacaklar.” dedi Elif’e güven vermeye çalışarak.

Bölüm 3: Su ve Hayat

Kerem, günlerce kuyuyu temizlemeye devam etti. 7. gün, neredeyse vazgeçmek üzereyken, kazma boşluğa çarptı. Aşağıda suyun yansımasını gördüler. Su çok derindeydi, ama bir ip ve kova ile çıkarmak mümkündü.

Kerem gururunu yutup Hasan’dan ip istedi. Hasan, “500 lira!” dedi. Kerem, “Çalışırım,” dedi. Hasan üç gün boyunca en ağır işleri verdi. Kerem bayılacak kadar yoruldu ama sonunda ipi aldı.

Kuyudan ilk kovayı çektiklerinde Elif sevinçle dans etti, Karabaş havladı. “Başardık!” dedi Kerem. Artık su vardı ama yiyecek azdı.

Elif, mülkün arkasında yabani bitkiler buldu. Fesleğen, marul, domates… Kerem, market sahibi Ali amcadan çalışıp karşılığında tohum almak istedi. Ali amca, “İhtiyacın olduğu için veriyorum,” dedi ama Kerem çalışmakta ısrar etti.

Tohumlarla küçük bir bahçe kurdular. Kerem, markette çalışıp yiyecek ve tohum getirdi. Elif bahçeyle ilgilendi.

Bölüm 4: Tehdit ve Direnç

Beyaz kamyonetli adamlar tekrar geldi, sosyal hizmet görevlileri olmalıydı. Elif, “İyi olduğumuzu söyledim,” dedi. Kerem, “Eğer tekrar gelirlerse, her şeyin yolunda olduğunu söyle,” diye tembihledi.

Bir kadın sosyal hizmet uzmanı, Zeynep, ziyarete geldi. Bahçeyi, suyu, düzeni görünce etkilendi. “Bir ay sonra tekrar geleceğim. Okula kaydolmanızı istiyorum,” dedi.

Ali amca yardımıyla okula kaydoldular. Okulda bazı çocuklar alay etti: “Gerçekten çiftlikte yalnız mı yaşıyorsunuz?” Kerem ve Elif başlarını dik tuttular.

Ayşe öğretmen, “Çok özel çocuklarsınız. Yardıma ihtiyacınız olursa bana güvenebilirsiniz,” dedi.

Zeynep ikinci ziyaretinde gelişmeleri görünce umutlandı: “Bir ay daha size bakacağım. Gerçekten ayakta kalabiliyor musunuz görmek istiyorum.”

Bölüm 5: Sır ve Tehlike

Kerem, Hasan’ın mülk sınırında gece kazı yaptığını fark etti. Bir gece, Hasan bir kutu çıkardı, içinden altın parladı. Kerem ve Elif kendi taraflarında da kazdılar, eski bir teneke kutuda dedelerinden kalma belgeler ve altın paralar buldular.

Ali amca, “Bu para çok değerli, ama dikkatli olmalısın. İnsanlar öğrenirse mülkünüze göz diker,” dedi. Kerem, altını azar azar sattı. Parayla evi yenilediler, bahçeyi büyüttüler.

Hasan ve adamları, altını bulduklarından şüphelenip tehdit etmeye başladılar. Bir gece, adamlar eve zorla girmeye çalışınca Kerem ve Elif arka pencereden kaçtı, karakola sığındı. Polis, Hasan ve adamlarını tutukladı.

Zeynep, “Çok cesur çocuklarsınız. Her türlü zorluğun üstesinden geldiniz,” dedi.

Bölüm 6: Yeniden Doğuş ve Topluma Katkı

Çiftlik, bölgenin örnek bir yeri oldu. Sebze bahçesi büyüdü, fazla ürünleri pazarda satmaya başladılar. Ali amca para yönetimi ve gelecek planlaması konusunda rehberlik etti. Kerem ve Elif, ziraat fakültesine gitmeyi hayal etmeye başladılar.

Ayşe öğretmen, çiftlikte eğitim projesi başlattı. Diğer çocuklara çevre ve tarım öğrettiler. Zeynep artık aile dostu olmuştu. “Siz birçok yetişkinden daha iyi başa çıkıyorsunuz,” dedi.

Bir yıl sonra, yaşlı bir kadın, Hatice Nine, ziyarete geldi: “Dedeniz, sizden hep gururla bahsederdi. Terk edilmiş bir yeri cennete çevirdiniz.”

Kerem ve Elif, altından elde ettikleri parayla bölgedeki yoksul ailelere tohum ve araç sağlayan bir fon kurdu. Elif, yağmur suyu toplama sistemi geliştirdi. Kerem, pratik tarım teknikleriyle bölgeye ilham verdi.

Bölüm 7: Büyüyen Etki ve İlham

Çiftlik, sürdürülebilir tarımda referans merkezi oldu. Üniversitelerden davet aldılar, gençlere eğitim verdiler. Kerem, deneyimlerini kitaplaştırdı. Elif, yaratıcı tarifler ve resimlerle katkı sağladı.

Kuraklık yılı geldiğinde, kardeşlerin geliştirdiği su koruma teknikleri sayesinde çiftlik ayakta kaldı. Komşularına yardım ettiler, imece usulü bilgi paylaştılar. Toplumun bağı güçlendi.

Belediye başkanı, “Bu iki genç, bize asla pes etmemeyi öğretti,” dedi.

Kerem ve Elif, kırsal inovasyon ödülü aldı. Deneysel bir okul kurdular, Ayşe öğretmen müdür oldu. Okul, ulusal model haline geldi.

Bölüm 8: Zirve ve Sonsuzluk

10 yıl sonra, terk edilmiş çiftlik ulusal bir eğitim ve tarım merkezi olmuştu. Kerem ve Elif, yüzlerce çocuğa ilham verdi. Karabaş yaşlanmıştı ama hâlâ yanlarındaydı.

Bir gece Elif yıldızlara bakarak sordu: “Sence hikayemiz diğer çocuklara ilham olur mu?”

Kerem gülümsedi: “Umarım. Her zaman bir çıkış yolu olduğunu bilmelerini istiyorum. Bir kabusu cennete çevirmek mümkün.”

O gece verandada otururken ikisi de biliyordu: Hayatta en büyük mucize, vazgeçmemek ve birlikte başarmaktı. Onların hikayesi, sevgiyle, kararlılıkla ve dayanışmayla imkansızın mümkün olduğunu gösterdi.

Ve böylece, herkesin güldüğü iki yetim, kuraklıkta bir çiftliği cennete çevirdi. Hikayeleri, nesilden nesile ilham olmaya devam etti.

SON