MAG-AAMANG “MAKIKIFIESTA”, HINDI PINAPASOK NG MGA KAANAK SA HANDAANDI DAW SILA BAGAY MAKISALO SA

KABANATA 1: ANG MGA MAKIKIFIESTA NA HINDI INAASAHAN

Maaga pa lang ay abala na ang buong barangay sa paghahanda para sa taunang pistang bayan. Ang kalsada ay puno ng dekorasyon, banderitas na naglalakad sa hangin, at ang masayang tunog ng mga nag-eensayo para sa parada. Para sa karamihan, ito ay panahon ng kasiyahan, sama-samang pagkakaisa, at pagdiriwang ng tradisyon. Ngunit sa isang sulok ng lugar, may dalawang mag-ama na hindi inaasahang makakapasok sa selebrasyon.

Si Mang Ernesto at ang kanyang anak na si Carlo ay kilalang masayahin, ngunit sa halos bawat taon, hindi sila pinapayagang makisalo sa pista. “Hindi kayo bagay maki-fiestang tulad namin,” paliwanag ng ilan sa mga kamag-anak at kapitbahay. Para sa kanila, masyadong simple, hindi maayos ang kasuotan, at kulang ang “status” para makisali sa mga handaan. Ngunit sa puso ng mag-ama, ang ideya ng kasiyahan ay hindi nakabase sa materyal na bagay o posisyon sa komunidad.

Tahimik na naglilibot si Carlo sa paligid, pinagmamasdan ang mga handa, ang masasarap na pagkain, at ang masiglang musika. Ramdam niya ang lungkot at pagkabigo dahil alam niyang hindi sila welcome, ngunit sa kabila nito, may apoy ng determinasyon sa kanyang puso. Hindi nila kailangan ng pahintulot para maging masaya, at hindi rin nila hahayaang ang opinyon ng iba ang pumigil sa kanilang saya.

Samantala, si Mang Ernesto ay abala sa paghahanda ng sariling maliit na mesa sa gilid ng plaza. Nagdala siya ng ilang pagkain at inumin na kaya lamang nila, ngunit puno ng pagmamahal at malasakit. “Hindi natin kailangan ng pahintulot ng iba, Carlo. Ang mahalaga ay nagkakasama tayo at masaya,” sabi niya sa anak. Ang simpleng payo ay nagbigay lakas kay Carlo, at unti-unti, napalitan ang lungkot ng excitement.

Habang papalapit ang oras ng simula ng pista, naramdaman ng mag-ama ang kakaibang tensyon sa paligid. May ilang kapitbahay na nagtuturo at nagbubulungan habang nakatingin sa kanila. “Tingnan mo ‘yan, sila na naman ang nag-iisip makisali,” sabi ng isa. Ngunit para kay Ernesto, wala siyang pakialam. Alam niya na ang totoong kasiyahan ay hindi nakadepende sa opinyon ng iba, kundi sa sariling puso at paraan ng pagpapakita ng kagalakan.

Dahan-dahang naglagay si Carlo ng maliit na lamesa sa gilid, habang si Mang Ernesto ay nagbukas ng kanilang maliit na radyo upang samahan ang musika ng selebrasyon. Ang simpleng hakbang na iyon ay parang isang tahimik na protesta: kahit hindi sila welcome, may karapatan silang makisaya. Ang mga nakapaligid ay napatingin, halatang hindi inaasahan ang lakas ng loob ng mag-ama.

Sa unang sandali, tila nagdadalawang-isip ang ilan sa mga kasalo sa pista. Ngunit hindi naglaon, napansin nila ang kasiyahan ng mag-ama. Si Carlo ay naglaro sa harap ng lamesa, tumatalon sa musika, at nagtatawanan sa mga kaibigan na dumaan at nakatingin sa kanila. Si Mang Ernesto ay nakangiti, nagbabahagi ng pagkain sa mga bata sa paligid, at tahimik na nagpapakita ng kabutihan at pagmamahal.

Sa bawat minuto, mas lumalakas ang loob ng mag-ama. Ang dating panghihiwalay at pagtanggi ng iba ay napalitan ng kanilang sariling saya at kumpiyansa. Ramdam nila na kahit hindi sila pinapayagang makisali sa handa, maaari pa rin silang lumikha ng sarili nilang selebrasyon. Ang tunog ng musika, halakhak ng bata, at amoy ng pagkain ay sapat na upang punan ang kanilang puso ng kaligayahan.

Ngunit sa kabila ng kanilang sariling kasiyahan, may ilan pa ring hindi masaya sa paligid. Ang mga kamag-anak na dati’y nagbabanta na hindi sila papasok ay patuloy sa pagtuturo at pagbubulungan. “Hindi sila bagay makisalo,” sambit ng isa, halatang naiirita sa tapang at saya ng mag-ama. Ngunit sa bawat titig, naramdaman nila ang pagbabago: hindi na nila kayang pigilan ang kasiyahan ng mag-ama.

Habang lumalapit ang gabi, dumating ang mga batang kapitbahay na nag-anyaya kay Carlo at Mang Ernesto na sumali sa ilang laro sa plaza. “Halika, Carlo! Halika po, Mang Ernesto!” tawag nila, puno ng kasiyahan. Sa unang pagkakataon, naramdaman ng mag-ama na may pagkilala sa kanila, hindi dahil sa estado o opinyon ng iba, kundi dahil sa kanilang sariling sigla at kabutihan.

Napangiti si Mang Ernesto sa anak. “Nakikita mo, Carlo? Kahit hindi tayo welcome sa una, may paraan para maging bahagi ng selebrasyon. Ang mahalaga ay may tapang tayo at puso nating masaya,” sabi niya. Si Carlo ay ngumiti, ramdam ang init ng pagmamahal at saya na hindi matutumbasan ng anumang opinyon o pagtanggi ng iba.

Sa pagtatapos ng gabi, ang mag-ama ay nakaupo sa tabi ng plaza, pinapanood ang mga natutulog na banderitas at ang mga naglalakihang lantern na sumasayaw sa hangin. Ang kanilang simpleng selebrasyon ay nagbigay ng liwanag hindi lamang sa kanila kundi sa ilang mga bata at kapitbahay na nakakita sa kanilang tapang at sigla. Ang mga nakaraang panghihiwalay at pagtanggi ay napalitan ng respeto at pagkilala, hindi sa pamamagitan ng materyal, kundi sa pamamagitan ng puso at kasiyahan.

Ang unang kabanata ay nagtapos sa isang aral: kahit minsan ay hindi ka welcome o minamaliit ng iba, maaari mo pa ring lumikha ng sariling kasiyahan. Ang tapang, pagmamahal, at positibong disposisyon ay sapat upang mapalitan ang negatibong opinyon ng iba. Para sa mag-ama, ang pistang iyon ay hindi lamang tungkol sa pagkain at musika—ito ay tungkol sa pagkakaroon ng tapang at paggawa ng sariling kwento sa kabila ng pagtanggi ng iba.