Sa isang tahimik na baryo, kilala ang pamilyang Sandoval sa kanilang marangyang pamumuhay. May mga bagong gamit, masasarap na pagkain, at tila walang katapusang pera. Ngunit ang lahat ng ito ay galing sa pawis at sakripisyo ni Elira, ang kanilang kamag-anak na nagtatrabaho sa ibang bansa.

Tuwing katapusan ng buwan, ang buong pamilya ay tila nagdiriwang. Hindi dahil nami-miss nila si Elira, kundi dahil pumasok na ang kanyang padala. Si Relio (ang tiyuhin), si Maricel (ang asawa nito), at si Jonicho (ang kapatid) ay nasanay na sa luho na hindi nila pinaghirapan. Ang tanging tanong nila ay: “Malaki ba ang padala ngayon?”. Sa kabilang panig ng mundo, tinitiis ni Elira ang pagod at lungkot, nagtitipid kahit sa sariling pagkain para lamang matugunan ang mga “luho” na itinuturing ng pamilya na “pangangailangan”.

Ngunit ang lahat ay nagbago sa isang iglap. Natapos ang kontrata ni Elira at pansamantala siyang nawalan ng trabaho. Sa unang pagkakataon, walang dumating na padala. Sa halip na pag-aalala, ang nakuha ni Elira ay galit at panunumbat mula sa kanyang pamilya. “Paano na tayo? Bakit hindi ka nag-ipon?” sigaw ni Maricel. Para sa kanila, si Elira ay hindi kapamilya kundi isang “ATM” o bangko na may obligasyong buhayin sila habambuhay.

Sa gitna ng sakit, nakita ni Elira ang tunay na anyo ng mga taong pinaglingkuran niya. Tanging ang kanyang inang si Lourdes, ang pinsang si Nerisa, at ang batang si Tomas ang nanatiling tapat at nagpakita ng tunay na malasakit nang wala na siyang maibigay.

Nang muling makahanap ng trabaho si Elira, pinili niyang magbago. Hindi na siya nagbibigay dahil sa obligasyon o takot, kundi dahil sa tunay na kagustuhan ng kanyang puso. Natutunan niyang maglagay ng hangganan at unahin ang sariling halaga. Samantala, ang pamilyang Sandoval ay napilitang harapin ang realidad—ang magtrabaho at magsikap para sa sariling buhay.

Sa huli, napagtanto ni Elira na hindi lahat ng nawawala ay kabawasan; ang ilan ay paglaya. Ang tunay na yaman ay hindi ang perang naipadadala, kundi ang mga pusong nananatili kahit wala ka nang maibigay.