Luha sa Ulan: Isang Ina, Isang Lihim, Isang Nakakagulat na Katapusan

KABANATA 1: ANG ULAN AT ANG MGA LIHIM

Mabigat ang ulap sa kalangitan nang gabing iyon, tila ba may dalang hinanakit na matagal nang kinikimkim. Bumuhos ang ulan nang walang babala, malakas at walang awa, na para bang nais nitong hugasan ang mga lihim na matagal nang nakabaon sa puso ng bawat taong naglalakad sa madilim na kalsada. Sa ilalim ng isang sirang payong, nagmamadaling naglakad si Elena, yakap-yakap ang maliit na bag na tila ba naglalaman ng buong mundo niya.

Si Elena ay isang ina—isang babaeng sanay magsakripisyo, sanay manahimik, at sanay magkunwari na ayos lang ang lahat kahit hindi na. Sa bawat patak ng ulan na tumatama sa kanyang balikat, bumabalik sa kanyang isipan ang mga alaala ng mga desisyong minsan niyang pinili at ng mga katotohanang pilit niyang tinakasan. Ngayong gabi, pakiramdam niya’y hindi na siya kayang itago ng ulan.

Huminto siya sa tapat ng isang lumang bahay na tila ba nakalimutan na ng panahon. Kupas ang pintura, may bitak ang mga bintana, at ang bakuran ay tinubuan na ng damo. Dito siya unang nanirahan maraming taon na ang nakalipas, bago pa magbago ang lahat. Dito rin nagsimula ang lihim na kailanma’y hindi niya inakalang babalik upang siya’y habulin.

Mabigat ang kanyang paghinga habang dahan-dahang binubuksan ang gate. Ang tunog ng kalawangin nitong bisagra ay tila paalala ng mga alaala na pilit niyang ikinukubli. Sa bawat hakbang papasok, ramdam niya ang pagbigat ng kanyang dibdib, para bang may kamay na humihigpit sa kanyang puso.

Sa loob ng bahay, madilim at malamig. Naamoy niya ang alikabok at lumang kahoy. Isinara niya ang pinto at sandaling sumandal dito, pinakikinggan ang ulan sa labas. Doon, sa katahimikan, hindi niya napigilang pumatak ang luha. Tahimik, ngunit puno ng sakit—parang ulan din na walang pakialam kung sino ang mababasa.

“Patawad,” bulong niya sa hangin, hindi niya alam kung kanino. Marahil sa kanyang anak, marahil sa kanyang sarili.

Sa kanyang isipan, malinaw ang mukha ni Marco—ang anak na matagal na niyang hindi nakikita. Huling beses niya itong mayakap ay noong bata pa ito, bago siya napilitang umalis. Hindi dahil ayaw niya, kundi dahil inakala niyang iyon ang tanging paraan upang iligtas ang anak sa isang katotohanang masyadong masakit para harapin.

Lumapit si Elena sa isang lumang mesa sa gitna ng sala. Dito niya inilapag ang bag na kanina pa niya dala. Dahan-dahan niya itong binuksan, at mula roon ay inilabas ang isang sobre—kupas, gusot, at halatang matagal nang itinatago. Ito ang lihim. Isang lihim na kayang sirain ang lahat kapag nabunyag.

Sa loob ng sobre ay may isang litrato at isang papel na nakatiklop nang ilang beses. Ang litrato ay kuha ng isang sanggol sa ospital, may maliit na pulseras sa kamay na may pangalan—Marco. Napapikit si Elena habang hinahaplos ang larawan. Sa isang iglap, bumalik sa kanya ang sakit ng panganganak, ang takot, at ang desisyong nagpabago sa kanyang buhay.

Ang papel naman ay isang dokumentong matagal na niyang kinatatakutan—isang katibayan ng katotohanang hindi niya kailanman sinabi sa kanyang anak. Isang pirma lamang ang kailangan noon upang manatili siya, ngunit pinili niyang tumakas. Hindi dahil sa duwag siya, kundi dahil sa pagmamahal na akala niya’y tama.

Biglang may kumatok sa pinto.

Napabalikwas si Elena. Tumigil ang kanyang paghinga, at parang huminto ang mundo. Sino ang makakaalam na narito siya? Sino ang babalik sa bahay na ito sa gitna ng malakas na ulan? Dahan-dahan niyang itinago ang sobre pabalik sa bag at tumayo, nanginginig ang mga kamay.

Muling kumatok ang bisita, mas malakas na ngayon. Kasabay nito ang kulog na tila ba nagbabadya ng paparating na kapahamakan.

“Sandali lang,” nanginginig niyang sigaw, bagaman halos hindi marinig sa lakas ng ulan.

Lumapit siya sa pinto at dahan-dahang binuksan ito. Sa harap niya ay isang lalaking basa ng ulan, matangkad, at may mga matang puno ng galit at lungkot. Kahit maraming taon na ang lumipas, agad niya itong nakilala.

Ikaw.

“Matagal na kitang hinahanap, Elena,” malamig na sabi ng lalaki. “Panahon na para lumabas ang katotohanan.”

Nang sandaling iyon, alam ni Elena na hindi na sapat ang ulan upang hugasan ang kanyang mga kasalanan. Ang lihim na matagal niyang itinago ay nagsisimula nang kumawala, at ang bawat patak ng ulan sa gabing iyon ay tila luha ng isang ina na sa wakas ay haharap sa nakaraan.

At sa ilalim ng madilim na kalangitan, nagsimula ang kwentong magdadala sa isang nakakagulat na katapusan—isang katotohanang kayang wasakin o magligtas, depende sa kung paano ito haharapin.