“NAGKALAT ANG MGA GOON SA PALENGKE NG ISKWATER! AKALA NILANG MAHIHINA, PERO ANG BABAENG MINASAHE PALA AY BLACK BELT—ISA-ISANG NAGLUPASAY SA SEMENTO!”

Sa likod ng palengke ng iskwater sa Barangay San Pedro, kung saan naglalaban-laban ang amoy ng tuyo, gulay, at basura, araw-araw ay may eksenang parang pelikula—mga goon na nagpapalakas-loob, nagbabantay ng stall, nananakot ng tindera, at namimilit ng “tongs” sa mga mahihirap na nagtitinda. Sa ganitong lugar, ang batas ay parang alingawngaw lang ng sigaw ng lider ng grupo, at ang respeto ay binibili ng takot. Pero sa isang hapon ng Sabado, nabaligtad ang mundo ng mga siga—isang babaeng tahimik, payat, at mukhang ordinaryo ang naging dahilan ng pagkalat ng hiya at takot sa buong palengke.

Si Ate Liza, kilala bilang masipag na masahista sa tabi ng palengke, araw-araw nag-aalok ng masahe sa mga tindera at namamalengke. Maliit ang katawan, maamo ang mukha, at palaging may dalang tuwalya at langis. Sa mata ng mga goon, isa lang siyang “easy target”—mahina, walang laban, at pwedeng pagtripan. Isang hapon, habang nagmamasahe kay Aling Nena, nilapitan siya ng tatlong goon: si Boy Bato, si Carding, at si Tisoy. “O, miss, masahe mo nga kami, libre lang ha! Kung di mo kami pagbigyan, lagot ka!” sabay tawa ng malakas, pinapalibutan si Ate Liza na parang hayop sa kulungan.

Ang mga tindera, tahimik, takot na baka madamay. Si Ate Liza, hindi umimik, pero sa loob, alam niyang oras na para ipakita ang tunay niyang tapang. “Sige po, masahe ko kayo,” sagot niya, kalmado, walang kaba. Umupo si Boy Bato, nagpakalakas-loob, sabay sabing, “Dapat, masarap ha! Baka di mo kami mapaligaya, lagot ka!” Habang minamasahe ni Ate Liza ang balikat ni Boy Bato, biglang nag-twist ang kamay niya, humigpit ang hawak, sabay pindot sa pressure point—napasigaw si Boy Bato, napaluhod sa sakit, parang bata na umiiyak. “Ano ‘to? Masakit!” sigaw niya, sabay hawak sa braso.

Nagulat si Carding at Tisoy, sumugod, sabay hawak sa braso ni Ate Liza. Pero sa isang mabilis na galaw, pinilipit ni Ate Liza ang kamay ni Carding, sabay elbow strike sa tagiliran, napalupasay si Carding sa semento. Si Tisoy, nagtatangkang sumuntok, pero isang roundhouse kick ang inabot—tumilapon sa mesa ng gulay, napuno ng kamatis ang mukha. Ang buong palengke, napasigaw, napahiyaw, at biglang nagtipon ang mga tao. “Grabe si Ate Liza, parang action star!” “Hindi pala mahina, black belt pala!”

Napansin ng mga beteranong tindera ang tattoo sa braso ni Ate Liza—logo ng martial arts federation. “Ate, black belt ka pala?” tanong ni Aling Nena, nanginginig sa tuwa. Ngumiti si Ate Liza, sabay sabi, “Oo, dati akong instructor ng taekwondo at jiu-jitsu. Nag-retire lang ako kasi gusto ko ng tahimik na buhay. Pero pag may nang-aapi, di pwedeng palampasin.”

Kumalat ang balita sa Facebook, TikTok, at Viber groups: “Mga goon, nilupasay ng masahista!” “Black belt pala si Ate Liza, tapos ang mga siga!” May mga meme, may mga video, viral ang eksena kung paano isa-isang bumagsak ang mga goon. Ang mga netizen, di na napigilan ang tawa at galak: “Akala mo, mahina, yun pala, champion!” “Sa palengke, wag mang-api, baka may black belt na magturo ng leksyon!”

Nagbago ang takbo ng palengke. Ang mga goon, di na nagparamdam, takot kay Ate Liza. Ang mga tindera, mas naging masaya, mas naging malakas ang loob. Ang mga bata, araw-araw sumasama kay Ate Liza, natuto ng basic self-defense, natuto ng disiplina at respeto. Ang mga opisyal ng barangay, pinatawag si Ate Liza, binigyan ng parangal, at kinilala bilang “Bayani ng Palengke.” Ang buong barangay, nagkaisa sa pagbibigay respeto. “Minsan, ang tunay na lakas ay nasa mga tahimik. Ang tunay na bayani, di palaging sumisigaw—minsan, nagmamasahe lang sa tabi.”

Sa mga sumunod na araw, naglagay ng CCTV sa palengke, nagpatupad ng “No Goon Policy,” at nagbigay ng libreng masahe sa mga tindera tuwing Sabado. Si Ate Liza, naging inspirasyon ng mga kabataan, tinawag na “Ate Black Belt,” at ginawang role model ng mga estudyante. Ang mga goon, lumipat ng ibang lugar, pero sa bawat palengke, may paalala: “Wag mang-api, baka may black belt na magturo ng tamang leksyon.”

Sa huli, ang kwento ni Ate Liza ay naging alamat ng Barangay San Pedro. Kwento ng pang-aapi, ng pagbubunyag, ng karma na mabilis dumating. Sa bawat palengke, may kaba, may takot, may pag-asa na sana, respeto ang manaig. Ang mga tao, mas naging maingat sa pananalita. Ang mga siga, mas naging mapagpakumbaba. Ang mga bata, natuto: “Ang tunay na champion, di mo agad makikilala.”

At sa bawat araw ng palengke, sa ilalim ng araw, ang kwento ng “Mga goon sa palengke—black belt pala ang minasahe!” ay paulit-ulit na binabanggit—bilang babala, bilang aral, at bilang paalala na sa mundo ng iskwater, minsan, ang pinakamalakas ay ang tahimik na nagmamasahe. Sa wrestling match ng buhay, ang tunay na champion ay hindi ang pinakamalakas, kundi ang pinakamatuwid at pinakamatapang.

Kaya sa susunod na may nilalait ka sa palengke, mag-isip ka muna. Baka ang kaharap mo, black belt pala—mas matindi pa ang kwento, mas malalim pa ang tapang. At baka, tulad ng mga goon, ikaw ang susunod na maglupasay sa semento—nagkalat ang hiya, natuto ng leksyon, at viral sa buong bayan!