Taxi Driver, INAPI ng Pulis, di akalain ang simpleng pasahero ay ang BOSS pala ng PNP!

KABANATA 1: ANG PASAHERONG TAHIMIK

Mainit ang araw nang huminto ang dilaw na taxi sa gilid ng kalsada. Kumakabig ang manibela ni Mang Ruben, isang limampu’t walong taong gulang na drayber na sanay na sa init, usok, at iringan ng lungsod. Mahigit tatlumpung taon na siyang nagmamaneho, at sa tagal ng panahong iyon, natutunan niya ang isang mahalagang aral: manahimik at magtiis. Iyon ang sikreto para makauwi araw-araw.

“Kuya, sa Camp Area po,” sabi ng pasahero sa likod. Maayos ang boses, kalmado, at walang yabang.

“Opo,” sagot ni Mang Ruben, sabay silip sa salamin. Karaniwan lang ang itsura ng lalaki—simple ang polo, malinis ang sapatos, at may hawak na maliit na bag. Wala sa kilos nito ang magpapaisip na iba siya sa libo-libong pasaherong naisakay ni Mang Ruben sa buong buhay niya.

Hindi pa sila nakakalayo nang may humarang na checkpoint. Dalawang pulis ang sumenyas na huminto. Sumunod agad si Mang Ruben. Kabado ang dibdib niya, gaya ng tuwing may checkpoint. Hindi dahil may kasalanan siya, kundi dahil alam niyang kahit wala kang mali, puwede ka pa ring maapi.

Lumapit ang isang pulis, bata pa, matikas, at halatang sanay mag-utos. “Lisensya,” malamig na sabi.

Inabot ni Mang Ruben ang lisensya at prangkisa. Sinuri ng pulis, saka napakunot-noo. “Expired na ‘to,” sabi niya.

Nagulat si Mang Ruben. “Hindi po, sir,” mahinahon niyang sagot. “Hanggang next year pa po iyan. Kakarenew lang.”

Hindi pinansin ng pulis ang paliwanag. “Bumaba ka,” utos niya. “May violation ka.”

Bumaba si Mang Ruben, nanginginig ang kamay. Naramdaman niyang nakatingin ang pasahero sa likod, tahimik lang, hindi nakikialam. Sa loob-loob niya, ayaw niyang makasama ang pasahero sa abalang ito.

“Sir, baka po puwede nating ayusin,” pakiusap ni Mang Ruben. “Nagpapasahero lang po ako. Wala po akong ginawang mali.”

Biglang tumaas ang boses ng pulis. “Sumasagot ka pa? Gusto mo bang dalhin sa presinto ‘to?”

May isa pang pulis na lumapit, nakangisi. “Alam mo naman siguro ang proseso,” sabi niya. “Pwede naman tayong magkaintindihan.”

Naintindihan ni Mang Ruben ang ibig sabihin. Ngunit wala siyang pera. Halos sapat lang ang kinikita niya sa araw-araw. Umiling siya. “Pasensya na po,” mahina niyang sagot.

Doon nagbago ang tono ng pulis. “Kung gano’n, tiketan natin,” sabi niya. Bigla niyang hinablot ang susi ng taxi at inilapag sa hood ng sasakyan. “Hindi ka makakaalis.”

Nanginig ang tuhod ni Mang Ruben. Sa isang iglap, parang nawala ang lahat ng lakas niya. Ang taxi ang kabuhayan niya. Kapag na-impound iyon, wala siyang makakain kinabukasan.

“Sir, maawa po kayo,” pakiusap niya. “May pasahero pa po ako.”

Tahimik pa rin ang pasahero. Ngunit sa sandaling iyon, dahan-dahan itong bumaba ng sasakyan. Lumapit siya sa pulis, maayos ang tindig, walang galit sa mukha.

“May problema po ba?” tanong ng pasahero, magalang ngunit may bigat ang tinig.

Tiningnan siya ng pulis mula ulo hanggang paa. “Wala kang pakialam,” sagot niya. “Sumakay ka na lang ulit.”

Ngumiti ang pasahero, bahagya. “Kung maaari po,” sabi niya, “pakita ninyo ulit ang violation. Ayon sa nakita ko, valid pa ang lisensya at prangkisa.”

Napailing ang pulis. “Ano ka ba? Abogado?” sarkastikong tanong.

“Hindi,” sagot ng pasahero. “Isang mamamayan lang na ayaw makakita ng pang-aabuso.”

Biglang natawa ang isa pang pulis. “Ang tapang mo ah,” sabi niya. “Baka gusto mo ring sumama sa presinto.”

Sa unang pagkakataon, seryosong tumingin ang pasahero. Kinuha niya ang cellphone mula sa bulsa. Hindi siya nag-video. Hindi siya tumawag agad. Tiningnan lang niya ang oras.

“May meeting po ako,” sabi niya. “Ayokong ma-late.”

“Hindi ka aalis,” mariing sabi ng pulis.

Tumango ang pasahero. “Sige po,” sagot niya. “Pero bago po ‘yan, pwede bang ipakilala ko ang sarili ko?”

Nagkibit-balikat ang pulis. “Kahit sino ka pa—”

“Hindi na po kailangan,” putol ng pasahero. Tinawag niya ang isang numero. Isang beses lang tumunog.

“Sir,” sabi niya sa kausap. “Nasa checkpoint po ako. May inaaping taxi driver.”

Sandaling katahimikan. Nagbago ang ekspresyon ng pasahero. “Opo,” sagot niya. “Pakisabi na lang po na paparating na ako.”

Ibinaba niya ang tawag at tumingin sa mga pulis. “Pasensya na po sa abala,” sabi niya, kalmado pa rin. “Mukhang may darating.”

Ilang minuto lang ang lumipas nang may humintong convoy. Bumaba ang ilang opisyal. Tumindig ang mga pulis sa checkpoint, biglang naging tuwid at seryoso.

Isang mataas na opisyal ang lumapit. Nang makita niya ang pasahero, agad siyang tumango. “Sir,” magalang niyang bati.

Nanlaki ang mata ng mga pulis.

Ang pasaherong tahimik kanina ay humarap kay Mang Ruben. “Kuya,” sabi niya, “pasensya na sa nangyari. Maaari na po kayong umalis.”

Pagkatapos ay humarap siya sa mga pulis. “Ako ang hepe ng institusyong pinaglilingkuran ninyo,” mahinahon niyang sabi. “At ngayon, magsisimula ang imbestigasyon.”

Nanginig ang tuhod ni Mang Ruben, hindi sa takot, kundi sa ginhawa. Hindi siya makapagsalita. Hindi niya inakalang ang simpleng pasaherong isinakay niya ay ang pinakamataas na pinuno ng PNP.

Habang umaandar muli ang taxi, napatingin si Mang Ruben sa salamin. Ang pasahero—ang Boss—ay nakatingin sa daan, tahimik pa rin.

At sa araw na iyon, natutunan ni Mang Ruben na minsan, ang hustisya ay dumarating nang hindi sumisigaw—kundi nakaupo lang sa likod ng taxi, tahimik na nagmamasid.