Kolehiyala, Inapi ng Pulis, Hanggang sa Dumating ang Ate niyang Major para Maningil!

KABANATA 1

“Kolehiyala, Inapi ng Pulis, Hanggang sa Dumating ang Ate Niyang Major para Maningil!”

Mabigat ang hangin sa paligid ng Rizal Avenue nang gabing iyon. Umuulan nang bahagya, sapat lang para gawing madulas ang kalsada at pabigatin ang pakiramdam ng mga naglalakad pauwi. Sa tapat ng isang saradong convenience store, nakatayo si Mia Alvarez, dalawampung taong gulang, ikalawang taon sa kolehiyo, may bitbit na lumang backpack at isang payong na sira ang isang bakal.

Pagod siya. Galing siya sa part-time job sa isang café—apat na oras na nakatayo, nakangiti sa mga customer, kahit masakit na ang paa. Ang iniisip lang niya ay ang makauwi nang ligtas at makahiga.

Ngunit hindi iyon ang nakatakda sa gabing iyon.

“Miss, sandali lang.”

Napalingon si Mia. Isang pulis ang papalapit—naka-uniporme, may baton sa baywang, at may matang hindi niya nagustuhan ang tingin. Sa likod nito, may isa pang pulis na nakasandal sa patrol car, nanonood lamang.

“Opo?” maingat na sagot ni Mia.

“Bakit ka naglalakad dito?” tanong ng pulis, halatang naghahanap ng butas. “Alam mo bang delikado ang lugar na ’to?”

“Pauwi lang po ako, sir,” sagot niya. “Doon lang po sa kanto ang bahay namin.”

Tumingin ang pulis sa kanya mula ulo hanggang paa. “May ID ka ba?”

“Opo.” Agad niyang inilabas ang kanyang school ID.

Kinuha iyon ng pulis, pero hindi agad ibinalik. Sa halip, ngumisi ito. “Kolehiyala ka pala,” sabi nito. “Gabi-gabi ka bang umuuwi nang ganito?”

Hindi sumagot si Mia. Ramdam niya ang kaba na unti-unting gumagapang sa dibdib niya.

“Sir, pwede niyo na po bang ibalik ang ID ko?” mahina niyang tanong.

Biglang nag-iba ang tono ng pulis. “Ang dami mong tanong. May tinatago ka ba?”

“Wala po.”

Isang hakbang pa ang nilapit ng pulis. “Alam mo, puwede kitang dalhin sa presinto para lang ma-check. Protocol.”

Nanlaki ang mata ni Mia. “Sir, wala po akong ginagawang masama.”

“Sumasagot ka pa?” tumaas ang boses ng pulis. Hinawakan nito ang braso ni Mia, mahigpit.

“Aray! Sir, masakit po!” napasigaw siya.

May ilang taong napalingon, pero mabilis ding umiwas. Walang gustong makialam.

“Kung wala kang kasalanan, bakit ka natatakot?” malamig na sabi ng pulis.

Nanginginig na si Mia. Hindi sa lamig—kundi sa takot at galit na pilit niyang nilulunok. “Sir, please,” pakiusap niya. “Tawagan ko lang po ang ate ko.”

“Hindi kailangan,” sagot ng pulis. “Ako ang batas dito.”

Sa sandaling iyon, may nagbukas na ilaw mula sa isang tindahan sa kabilang kalsada. Ngunit bago pa man may makalapit, biglang bumitaw ang pulis—hindi dahil sa awa, kundi dahil tumunog ang cellphone ni Mia sa loob ng bag niya.

Isang pangalan ang lumitaw sa screen, bahagyang nasilayan ng pulis.

“ATE MAYA.”

Napangisi ito. “Ate? Sige, tawagan mo. Tingnan natin kung sino siya.”

Nangangatog ang kamay ni Mia habang sinagot ang tawag.

“Ate…” basag ang boses niya. “Nasa Rizal Ave ako. May pulis—”

“Nasaan ka eksakto?” agad na tanong ng babae sa kabilang linya. Matatag ang boses, walang bahid ng panic—pero may babalang hindi kayang ipaliwanag.

“Ikatlong kanto, tapat ng saradong tindahan.”

“Makinig ka,” sabi ng ate niya. “Huwag kang gagalaw. Nandiyan lang ako.”

Napatawa ang pulis. “Ang tapang naman ng ate mo.”

Hindi niya alam.

Hindi niya alam na ang “Ate Maya” ay si Major Maya Alvarez ng Philippine Army—dalawampu’t walong taong gulang, beterana ng mga operasyon, at kilala sa disiplinang bakal at zero tolerance sa abuso.

Labinlimang minuto ang lumipas.

Isang itim na SUV ang huminto sa gilid ng kalsada. Bumaba ang isang babaeng naka-simpleng jacket at maong, diretso ang tindig, matalim ang mata. Hindi siya naka-uniporme—pero ang aura niya ay sapat para mapatigil ang usapan sa paligid.

Lumapit siya kay Mia. “Okay ka lang ba?” tanong niya, banayad ang boses.

Umiling si Mia, pilit pinipigilan ang luha.

Dahan-dahang tumayo si Maya at humarap sa pulis.

“Ako ang ate niya,” sabi niya, kalmado ngunit mabigat. “Ano ang problema?”

Tumingin ang pulis mula ulo hanggang paa ni Maya. “Wala kang pakialam dito, miss. Police operation ‘to.”

Ngumiti si Maya—ngunit walang init. Kinuha niya ang wallet niya at inilabas ang isang ID. Hindi niya ito iniabot. Ipinakita lang, sapat para mabasa.

MAJOR MAYA ALVAREZ.

Biglang nag-iba ang kulay ng mukha ng pulis.

“May reklamo ang kapatid ko,” dugtong ni Maya. “At ngayong nandito na ako, sisiguraduhin kong maririnig ito—sa tamang paraan.”

Tahimik ang paligid. Ang ulan ay tila tumigil.

At sa gabing iyon, nagsimulang umikot ang gulong ng hustisya—
dahil ang inapi ay hindi nag-iisa,
at ang ate niya ay dumating hindi para makiusap,
kundi maningil.

KABANATA 1

“Kolehiyala, Inapi ng Pulis, Hanggang sa Dumating ang Ate Niyang Major para Maningil!”

Mabigat ang hangin sa paligid ng Rizal Avenue nang gabing iyon. Umuulan nang bahagya, sapat lang para gawing madulas ang kalsada at pabigatin ang pakiramdam ng mga naglalakad pauwi. Sa tapat ng isang saradong convenience store, nakatayo si Mia Alvarez, dalawampung taong gulang, ikalawang taon sa kolehiyo, may bitbit na lumang backpack at isang payong na sira ang isang bakal.

Pagod siya. Galing siya sa part-time job sa isang café—apat na oras na nakatayo, nakangiti sa mga customer, kahit masakit na ang paa. Ang iniisip lang niya ay ang makauwi nang ligtas at makahiga.

Ngunit hindi iyon ang nakatakda sa gabing iyon.

“Miss, sandali lang.”

Napalingon si Mia. Isang pulis ang papalapit—naka-uniporme, may baton sa baywang, at may matang hindi niya nagustuhan ang tingin. Sa likod nito, may isa pang pulis na nakasandal sa patrol car, nanonood lamang.

“Opo?” maingat na sagot ni Mia.

“Bakit ka naglalakad dito?” tanong ng pulis, halatang naghahanap ng butas. “Alam mo bang delikado ang lugar na ’to?”

“Pauwi lang po ako, sir,” sagot niya. “Doon lang po sa kanto ang bahay namin.”

Tumingin ang pulis sa kanya mula ulo hanggang paa. “May ID ka ba?”

“Opo.” Agad niyang inilabas ang kanyang school ID.

Kinuha iyon ng pulis, pero hindi agad ibinalik. Sa halip, ngumisi ito. “Kolehiyala ka pala,” sabi nito. “Gabi-gabi ka bang umuuwi nang ganito?”

Hindi sumagot si Mia. Ramdam niya ang kaba na unti-unting gumagapang sa dibdib niya.

“Sir, pwede niyo na po bang ibalik ang ID ko?” mahina niyang tanong.

Biglang nag-iba ang tono ng pulis. “Ang dami mong tanong. May tinatago ka ba?”

“Wala po.”

Isang hakbang pa ang nilapit ng pulis. “Alam mo, puwede kitang dalhin sa presinto para lang ma-check. Protocol.”

Nanlaki ang mata ni Mia. “Sir, wala po akong ginagawang masama.”

“Sumasagot ka pa?” tumaas ang boses ng pulis. Hinawakan nito ang braso ni Mia, mahigpit.

“Aray! Sir, masakit po!” napasigaw siya.

May ilang taong napalingon, pero mabilis ding umiwas. Walang gustong makialam.

“Kung wala kang kasalanan, bakit ka natatakot?” malamig na sabi ng pulis.

Nanginginig na si Mia. Hindi sa lamig—kundi sa takot at galit na pilit niyang nilulunok. “Sir, please,” pakiusap niya. “Tawagan ko lang po ang ate ko.”

“Hindi kailangan,” sagot ng pulis. “Ako ang batas dito.”

Sa sandaling iyon, may nagbukas na ilaw mula sa isang tindahan sa kabilang kalsada. Ngunit bago pa man may makalapit, biglang bumitaw ang pulis—hindi dahil sa awa, kundi dahil tumunog ang cellphone ni Mia sa loob ng bag niya.

Isang pangalan ang lumitaw sa screen, bahagyang nasilayan ng pulis.

“ATE MAYA.”

Napangisi ito. “Ate? Sige, tawagan mo. Tingnan natin kung sino siya.”

Nangangatog ang kamay ni Mia habang sinagot ang tawag.

“Ate…” basag ang boses niya. “Nasa Rizal Ave ako. May pulis—”

“Nasaan ka eksakto?” agad na tanong ng babae sa kabilang linya. Matatag ang boses, walang bahid ng panic—pero may babalang hindi kayang ipaliwanag.

“Ikatlong kanto, tapat ng saradong tindahan.”

“Makinig ka,” sabi ng ate niya. “Huwag kang gagalaw. Nandiyan lang ako.”

Napatawa ang pulis. “Ang tapang naman ng ate mo.”

Hindi niya alam.

Hindi niya alam na ang “Ate Maya” ay si Major Maya Alvarez ng Philippine Army—dalawampu’t walong taong gulang, beterana ng mga operasyon, at kilala sa disiplinang bakal at zero tolerance sa abuso.

Labinlimang minuto ang lumipas.

Isang itim na SUV ang huminto sa gilid ng kalsada. Bumaba ang isang babaeng naka-simpleng jacket at maong, diretso ang tindig, matalim ang mata. Hindi siya naka-uniporme—pero ang aura niya ay sapat para mapatigil ang usapan sa paligid.

Lumapit siya kay Mia. “Okay ka lang ba?” tanong niya, banayad ang boses.

Umiling si Mia, pilit pinipigilan ang luha.

Dahan-dahang tumayo si Maya at humarap sa pulis.

“Ako ang ate niya,” sabi niya, kalmado ngunit mabigat. “Ano ang problema?”

Tumingin ang pulis mula ulo hanggang paa ni Maya. “Wala kang pakialam dito, miss. Police operation ‘to.”

Ngumiti si Maya—ngunit walang init. Kinuha niya ang wallet niya at inilabas ang isang ID. Hindi niya ito iniabot. Ipinakita lang, sapat para mabasa.

MAJOR MAYA ALVAREZ.

Biglang nag-iba ang kulay ng mukha ng pulis.

“May reklamo ang kapatid ko,” dugtong ni Maya. “At ngayong nandito na ako, sisiguraduhin kong maririnig ito—sa tamang paraan.”

Tahimik ang paligid. Ang ulan ay tila tumigil.

At sa gabing iyon, nagsimulang umikot ang gulong ng hustisya—
dahil ang inapi ay hindi nag-iisa,
at ang ate niya ay dumating hindi para makiusap,
kundi maningil.