2018’de Rize Çamlıhemşin’de polis ve hemşire sevgilisi kayboldu. 5 yıl sonra korkunç gerçek

.

Fırtına Nehri’nin Sessizliği

2018 yılının Ekim ayında, Rize’nin Çamlıhemşin ilçesinde sabah henüz doğmamışken, dağların arasındaki sis ağır ağır vadinin üzerine çökmüştü. Fırtına Nehri’nin uğultusu, gecenin sessizliğini parçalayan tek sesti. O sabah, köyün yaşlı çiftçilerinden Hüseyin Ağa, her zamanki gibi erkenden tarlasına gitmek üzere yola çıktığında, hayatının geri kalanını değiştirecek bir şeyle karşılaşacağını bilmiyordu.

Tel örgülerin üzerine asılı duran bir çanta…

Temizdi. Fazla temizdi.

Yağmurun, çamurun, rüzgârın hüküm sürdüğü o bölgede bir çantanın bu kadar kuru ve düzenli olması mümkün değildi. Hüseyin Ağa önce yaklaşıp bakmakta tereddüt etti. Ama içindeki huzursuzluk, merakına yenildi.

Çantayı eline aldığında kalbi hızlandı.

Bu çanta… Elif’indi.

Elif Aydan.

Kasabanın hemşiresi. Herkesin sevdiği, sessiz, nazik ama gözlerinde hep bir şey saklayan o genç kadın.

Ama Elif beş yıl önce kaybolmuştu.

Ve onunla birlikte polis sevgilisi Barış Korkmaz da o gece ölümün kıyısından dönmüştü.

Kaybolan Gece

Her şey o sisli gecede başlamıştı.

Barış ve Elif, Rize merkezden dönüyorlardı. Yol karanlıktı. Sis yoğundu. Dağ yolu virajlıydı ve her an tehlike barındırıyordu.

Arabada uzun süredir konuşulmayan bir sessizlik vardı.

Sonunda Elif konuştu.

“Barış… sana bir şey söylemem lazım.”

Barış onun sesindeki titremeyi fark etti. Direksiyonu biraz daha sıkı tuttu.

“Ne oldu?”

Elif dudaklarını ısırdı. Gözleri dolmuştu.

“Ben… hastanede…”

Cümle tamamlanamadı.

Çünkü o anda, karanlıktan farları kapalı bir araç üzerlerine doğru hızla geldi.

Barış refleksle direksiyonu kırdı.

Lastikler kaydı.

Araba yoldan çıktı.

Taşlara çarptı.

Ve sonra…

Sessizlik.

Kayboluş

Barış gözlerini açtığında başı zonkluyordu. Kulaklarında uğultu vardı.

“Elif!” diye bağırdı.

Cevap yok.

Kapıyı zorlayarak açtı, dışarı çıktı. Dizleri titriyordu.

Araba hasar almıştı ama uçuruma düşmemişti.

Elif’in tarafına koştu.

Kapı açıktı.

Ama Elif yoktu.

Hiçbir yerde.

Ne kan vardı, ne iz, ne ayak izi.

Sanki hiç orada olmamıştı.

Sonra karanlıkta bir ses duydu.

Ayak sesleri.

İki gölge.

“Barış Bey… arabanıza geri dönün.”

Ses sakindi. Tehlikeliydi.

Barış silahına uzandı ama…

Arkadan gelen sert bir darbe her şeyi kararttı.

Resmi Gerçek

Sabah olduğunda Barış arabada bulundu.

Yaralıydı. Şoktaydı.

Elif yoktu.

Arama çalışmaları başlatıldı. Nehir tarandı. Ormanlar didik didik arandı.

Hiçbir iz bulunamadı.

Üç gün sonra dosya kapatıldı.

“Muhtemelen nehre düşmüştür.”

Bu kadar.

Ama kasabada kimse buna inanmıyordu.

Şüphe

Elif’in annesi Şükran Hanım o çantayı gördüğünde yıkıldı.

Ama çantanın içindeki fotoğraf her şeyi değiştirdi.

Saat: 03:17

Oysa kaza gece yarısından önce olmuştu.

“Bu çanta sabaha kadar neredeydi?” diye sordu.

Kimse cevap vermedi.

Gerçeğin İlk İzi

Barış olaydan sonra pes etmedi.

Herkes ona delirmiş gibi bakıyordu.

Ama o biliyordu.

Elif kaybolmamıştı.

Kaçırılmıştı.

Ve bir şey söylemek üzereydi.

“Hastanede…”

O yarım kalan cümle her gece zihninde yankılanıyordu.

Hastanenin Sırrı

Barış sonunda hastaneye gitti.

Elif’in çalıştığı yere.

Orada öğrendiği şey, her şeyi değiştirdi.

Elif, eski hasta dosyalarını inceliyordu.

Özellikle 2015 yılına ait olanları.

Ve bu dosyalarda garip bir detay vardı:

Hepsi yaşlı, fakir hastalar…

Hepsi gece ölmüş…

Ve hepsi “VIP” olarak işaretlenmişti.

Doktor Levent

Barış, Elif’in bıraktığı notu buldu:

“O hastaları öldürmedi… ama birisi öldürdü.”

Altında bir isim vardı:

Doktor Levent Özkan

Barış onu buldu.

Ve sonunda gerçek ortaya çıktı.

Doktor Levent titreyerek konuştu:

“Ben öldürmedim… ama sustum.”

Gece vardiyalarında biri geliyordu.

Yüzü hiç görülmüyordu.

Ama her sabah bir hasta daha ölü bulunuyordu.

Ölümler doğal gibi gösteriliyordu.

Otopsi yapılmıyordu.

Çünkü kurbanlar fakirdi.

Organize Cinayet

Barış gerçeği anladı.

Bu bir tesadüf değildi.

Bu bir sistemdi.

Planlı.

Organize.

Ve güçlü insanlar tarafından korunuyordu.

USB Gerçeği

Elif’in annesine verilen USB, her şeyi kanıtlıyordu.

İçinde kayıtlar vardı.

Ve bir ses kaydı:

“Bu gece işlem var… aileler önemli değil…”

Ve bir isim:

Müdür Nevin Kaya

Her şeyin merkezinde o vardı.

.
.

En Korkunç Gerçek

Barış o an fark etti:

Eğer Elif gerçekten ölmüş olsaydı…

Bu USB asla ortaya çıkmazdı.

Demek ki…

Elif hâlâ yaşıyordu.

5 Yıl Sonra

2023…

Beş yıl geçmişti.

Ama hiçbir şey bitmemişti.

Şükran Hanım hâlâ her sabah kapıya bakıyordu.

Barış hâlâ Elif’i rüyalarında görüyordu.

Ve Doktor Levent…

Her gece aynı kabusu görüyordu.

Ölü hastalar ona bakıyordu.

“Bizi neden kurtarmadın?”

Son Gerçek

Çünkü bazen insanlar ölmez.

Sadece kaybolurlar.

Ve bazı kayboluşlar…

Ölümden çok daha kötüdür.

Final

Fırtına Nehri hâlâ akıyordu.

Sis hâlâ dağları örtüyordu.

Ve o kasabada…

Bazı insanlar hâlâ susuyordu.

Çünkü bazı gerçekler vardır…

Ortaya çıkarsa…

Hiçbir şey eskisi gibi olmaz.