Sinipa hanggang bumagsak!!! Pulis arogante sinunog ang sasakyan dahil ayaw magbayad!

KABANATA 1: ANG APOY NG KAPANGYARIHAN

Sa isang bayan na tila tahimik kung titingnan sa mapa ngunit puno ng bulok na lihim sa likod ng mga ngiti, nagsimula ang lahat sa isang ordinaryong gabi. Maliwanag ang ilaw ng mga poste sa kahabaan ng kalsada, at ang mga tindahan ay isa-isang nagsasara. Walang sinuman ang mag-aakalang sa gabing iyon, may isang buhay na tuluyang magbabago—at isang apoy na magsisiwalat ng tunay na mukha ng kapangyarihan.

Si Daniel Cruz ay isang simpleng tao. Tatlumpu’t limang taong gulang, may maliit na talyer ng sasakyan, at namumuhay nang sapat lang para maitawid ang pang-araw-araw. Ang kanyang lumang puting van ang nagsisilbing puhunan at kabuhayan—ginagamit niya iyon sa paghahatid ng mga piyesa at minsan ay bilang service ng mga kliyente. Hindi ito bago, hindi ito magara, ngunit pinaghirapan niya iyon sa loob ng maraming taon.

Habang pauwi siya nang gabing iyon, pagod at gutom, biglang kumurap ang pula’t bughaw na ilaw sa likuran niya.

“Checkpoint,” bulong niya sa sarili.

Huminto siya nang maayos sa gilid ng kalsada. Lumapit ang isang pulis—matangkad, mayabang ang lakad, at may ngiting hindi kaaya-aya. Nakapaskil sa nameplate ang pangalang PO1 Ricardo Velasquez.

“Lisensya at rehistro,” malamig na utos ng pulis.

Agad na inabot ni Daniel ang hinihingi. “Sir, kumpleto po ang papeles ko.”

Sinuri ni Velasquez ang mga dokumento, saka bahagyang ngumisi. “Alam mo ba na busted ang isa mong ilaw sa likod?”

Nagulat si Daniel. “Sir, kakapalit ko lang po niyan kaninang umaga. Gumagana po ’yan.”

“Sumasagot ka pa?” biglang tumaas ang boses ng pulis. “Gusto mo ba ng ticket?”

Nanlalamig ang palad ni Daniel. Alam na niya ang takbo ng usapan. “Sir… kung may mali po, handa po akong sumunod sa tamang proseso.”

Doon tuluyang nagbago ang mukha ni Velasquez. Lumapit siya nang mas malapit, halos magkadikit ang mukha nila. “Tamang proseso?” bulong niya, may halong pananakot. “Alam mo ba kung gaano katagal ka maaabala?”

Saglit na tumingin ang pulis sa paligid, saka dahan-dahang nagsalita. “Pwede naman nating ayusin ’to rito. Isang maliit na bayad lang.”

Nanigas si Daniel. “Pasensya na po, sir. Wala po talaga akong extra. Kung ticket po, tatanggapin ko.”

Isang katahimikan ang bumalot sa paligid—isang katahimikan na mas mabigat kaysa sigawan.

Biglang sinipa ni Velasquez ang gilid ng van.

BANG!

Napaatras si Daniel sa gulat. “Sir, bakit po?”

“Bumaba ka!” sigaw ng pulis.

Bago pa man makapagsalita si Daniel, sinipa siya ni Velasquez sa tiyan. Bumagsak siya sa kalsada, halos mawalan ng hininga. May ilang tao sa malayo, ngunit walang lumapit. Walang gustong madamay.

“Akala mo matapang ka?” sigaw ni Velasquez habang nakatayo sa ibabaw niya. “Wala kang binayad, wala kang respeto!”

“Sir… pulis po kayo…” hingal na hingal na sabi ni Daniel.

Iyon ang lalong nagpagalit sa pulis.

Tinayo niya si Daniel sa kwelyo at itinulak palayo sa van. Pagkatapos, parang wala lang, binuksan niya ang trunk ng patrol car at kumuha ng galon.

Nanlaki ang mga mata ni Daniel. “Sir, ano po ’yan? Huwag po!”

Hindi siya pinakinggan.

Ibinuhos ni Velasquez ang laman ng galon sa harap ng van—amoy gasolina ang kumalat sa hangin. Sa isang iglap, inilabas ng pulis ang lighter.

“Sir! ’Yan lang po ang kabuhayan ko!” sigaw ni Daniel, pilit tumatayo kahit nanginginig ang tuhod.

Ngumisi si Velasquez. “Next time, matututo kang magbayad.”

KLIK.

Isang maliit na apoy ang sumiklab—at sa loob lamang ng ilang segundo, nilamon ng apoy ang harapan ng van. Umakyat ang apoy, kumapit sa makina, at sumabog ang salamin.

“Hindi… hindi…” paulit-ulit na bulong ni Daniel habang napaluhod.

Dumating ang ibang pulis makalipas ang ilang minuto, ngunit huli na ang lahat. Ang van ay abo na lamang. Si Velasquez ay nagkunwaring kalmado, nagsabing “nanlaban” at “aksidente.”

Si Daniel ay dinala sa gilid ng kalsada, pasa-pasa, tahimik. Ngunit sa loob niya, may apoy ring nagliliyab—hindi ng gasolina, kundi ng galit at panata.

Sa kabilang dako ng bayan, may isang babaeng nanonood ng video sa kanyang cellphone—isang kuhang palihim ng isang bystander. Kita ang sipa. Kita ang apoy. Kita ang mukha ng pulis.

Ang babae ay si Atty. Elena Morales, isang abogadong matagal nang naghahanap ng ganitong kaso—isang pagkakataong ilantad ang kabulukan sa loob ng sistema.

Ngumiti siya nang marahan.

“Sa wakas,” bulong niya. “May magsasalita na.”

Samantala, sa gitna ng usok at abo, tumingin si Daniel sa nasusunog na labi ng kanyang sasakyan. Hindi niya alam kung paano magsisimula muli. Ngunit isang bagay ang malinaw—

Ang apoy na iyon ay hindi matatapos sa kalsadang iyon.

Ito ang simula ng isang laban—laban ng isang ordinaryong mamamayan kontra sa isang aroganteng pulis, at sa sistemang matagal nang sinusunog ang mahihina.