ONU SAHTEKÂRLIKLA SUÇLAYIP KELEPÇELEDİLER — TA Kİ BİR GENERAL DÖVMESİNİ GÖRÜP TİTRERENE KADAR

.
.
.

SAHTEKÂR SANILDI, KELEPÇELENDİ — TA Kİ GENERAL DÖVMESİNİ GÖRÜNCE TİTRERENE KADAR

Selin Karaca otuz iki yaşındaydı. Bir odaya girdiğinde, kimse onun kim olduğunu sormazdı ama herkes fark ederdi. Omuzlarını dik tutuşu, çevresini tarar gibi bakan gözleri ve sanki her an bir şey olacakmış gibi tetikte duran hâli… Bu duruş sonradan kazanılmazdı; yaşanarak, bedel ödenerek öğrenilirdi.

Kadıköy’de sıradan bir salı sabahıydı. Selin her hafta yaptığı gibi mahalle çay bahçesine uğramıştı. Çay ocağının sahibi Nurcan Abla, Selin’i uzaktan görür görmez ince belli bardağı ocağa koymuştu bile.
— Her zamanki gibi, açık çay…
Selin başıyla teşekkür etti. En köşedeki masaya oturdu. O masayı özellikle seçerdi; hem sokağı hem çıkışları görürdü. Bu bir alışkanlıktı, belki de bir refleks.

Telefonuna bakarken ortam bir anda değişti. Üç üniformalı asker içeri girdi. Gülüşmeler kesildi. Nurcan Abla’nın eli havada kaldı. Selin başını kaldırdı. Göz göze geldiler. İçgüdüleri konuşmuştu bile.

Başçavuş sert bir sesle yaklaştı.
— Kimliğinizi alabilir miyim?

Selin sakince çantasından kimliğini çıkardı.
— Bir sorun mu var?

— Gaziler Hastanesi’nde kendinizi Bordo Bereli olarak tanıttığınız yönünde ifade var. Bu, askerî kimlik sahtekârlığıdır.

Çay bahçesinde fısıltılar dolaştı. Selin’in yüzü değişmedi.
— Ben bir toplum merkezinde çalışıyorum. Gazilerle sohbet ettim, evet. Deneyimlerimi paylaştım. Yalan söylemedim.

Başçavuş sertti.
— Kadınlar Bordo Bereli olamaz. Böyle bir iddiada bulunmak bile suç.

Selin anladı. Tartışmanın faydası yoktu.
— Avukatımla görüşme hakkımı istiyorum.
Sonra ayağa kalktı. Omuzları yine dikti. İnsanlar bakıyordu. Dün selam veren gözler, bugün şüpheyle doluydu.

Araca bindirildiğinde telsizden konuşulan kodları duydu. Hepsini anlıyordu. Bu, canını yakan kısımdı. Bir zamanlar o dünyanın içindeydi. Şimdi ise şüpheliydi.

Sorgu Odası

Deniz üssündeki sorgu odası soğuktu. Beyaz duvarlar, metal masa, sert sandalyeler… Selin için tanıdık ama acı verici bir mekândı.

Karşısında Binbaşı Leman Hanım ve Başçavuş Orhan Bey oturuyordu.

— Resmî kayıtlarda sadece sağlık teknisyeni görünüyorsunuz. Peki bu “özel operasyon” anlatıları nedir?

Selin sakin konuştu.
— Eriştiğiniz kayıtlar eksik. Bazı görevler sınıflandırılır.

Binbaşı alaycı bir tebessümle baktı.
— Bunu herkes söyler.

— Herkes dövmesini gösterecek cesareti de bulamaz, dedi Selin.

Yavaşça kolunu sıvadı. Derisinin üzerinde bir dövme belirdi: Kartal, süngü ve çapa… Yanında koordinatlar ve bir tarih. Askerî sembolleri bilen biri için bu sıradan bir dövme değildi. Kodluydu.

Binbaşı’nın bakışları değişti.
— Bu dövmenin anlamını kim onayladı?

— Emekli Tuğgeneral Gülden Yaşar.

O an odadaki hava ağırlaştı. İsim, masaya bırakılmış bir ağırlık gibiydi.

— Çağıracağız, dedi Binbaşı.
Selin başını salladı.
— Beklerim.

Telefonun Ucundaki Gerçek

Sarıyer’deki evinde emekli Tuğgeneral Gülden Yaşar bahçeyle uğraşıyordu. Telefon çaldığında duraksadı. Deniz üssü.

— Evet, tanıyorum Selin Karaca’yı, dedi net bir sesle.
— O bir sahtekâr değil. Bu ülke için hayatını riske atmış bir askerdir.

Binbaşı dinlerken not alıyordu.
— Resmî kaydı yok, Tuğgeneralim.

— Çünkü olmaması gerekiyordu.
Yaşar anlatmaya başladı. Yıllar önceki bir sınır ötesi görev… Sivillerin olduğu bir hedef… İçeriden bilgi gerekiyordu. Tıbbi kılıkla sızan bir kadın. Selin Karaca. Hedef belirlenmiş, siviller korunmuş, kriz engellenmişti. Belgeler özellikle silinmişti.

— Onu suçlamak değil, ondan özür dilemek zorundasınız.

Telefon kapandığında sorgu odasında sessizlik vardı.

Gerçeğin Ağırlığı

Binbaşı Leman Hanım Selin’e döndü.
— Astsubay Karaca…
Bu hitap her şeyi değiştirdi.
— Anlattıklarınız doğrulandı.

Başçavuş Orhan Bey ayağa kalktı, sessizce selam verdi. Selin’in yüzünde zafer yoktu. Sadece yorgunluk.

Ama dosya kapanmadı. Çünkü bu bir başlangıçtı.

— Torres isimli tanık hakkında şüphelerimiz var, dedi Binbaşı.
— Sadece sizi değil, başka gazileri de hedef almış olabilir.

Selin düşünmeden cevap verdi:
— Beni kullanın. Ona geri gideyim. Güvenini kazanayım. Kim için çalıştığını ortaya çıkaralım.

Oda sessizleşti. Bu, fiziksel değil zihinsel bir savaştı.

Sessiz Hizmet

Operasyonun adı kondu: Sessiz Hizmet.
Amaç, gizli görevlerde bulunmuş gazileri korumak, bilgi sızdıran ağı ortaya çıkarmaktı.

Haftalar süren çalışmanın sonunda gerçek ortaya çıktı. Torres, yabancı bağlantılı bir danışmanlık ağı için çalışıyordu. Gazileri konuşturuyor, gizli bilgileri parça parça topluyordu.

Selin sayesinde ağ çözüldü. Hedef alınan onlarca gazi uyarıldı, koruma altına alındı.

Onur

Bir ay sonra, kapalı bir salonda küçük bir tören düzenlendi. Selin üniformasını giymişti. Uzun zamandır ilk kez.

Tuğgeneral Yaşar kürsüye çıktı.
— Astsubay Selin Karaca, gizli görevlerde gösterdiği cesaret ve fedakârlık nedeniyle onurlandırılacaktır.

Madalya Selin’in göğsüne takıldığında metalin ağırlığını hissetti. Ama asıl ağırlık yıllardır taşıdığı sessizlikti. O an, biraz olsun hafiflemişti.

Sonrası

Selin görevine geri döndü. Ama artık yalnız değildi. Onun gibi görünmeyen, kaydı olmayan kadın gaziler için bir destek ağı kuruldu. Hikâyeler gizli kaldı ama gerçekler kaybolmadı.

Bir gün toplum merkezinde genç bir kız sordu:
— Kadınlar gerçekten başarabilir mi?

Selin gülümsedi.
— Evet. Ama bazen kimse bilmez. Yine de değer.

O gece Selin huzurla uyudu. Çünkü artık biliyordu:
Gerçek onur, alkışta değil; doğru bildiğini yaparken dimdik durabilmekteydi.