Sa loob ng paaralan, madalas na ang basehan ng pagkakaibigan ay ang tatak ng sapatos, ganda ng gamit, o laki ng baon. Ngunit sa kuwentong ito na nag-viral sa internet, napatunayan ng isang binata na ang tunay na yaman ay wala sa bulsa, kundi nasa determinasyon at busilak na puso.

Ang Tampulan ng Tukso

Kilala si “Junjun” (hindi tunay na pangalan) bilang ang pinakamahirap na estudyante sa kanilang klase. Ang kanyang uniporme ay kupas na, ang kanyang sapatos ay may butas, at madalas ay wala siyang baon kaya tubig lamang ang kanyang panawid-gutom. Dahil dito, naging tampulan siya ng tukso ng kanyang mga kaklaseng mapanghusga. Tinatawag siyang “amoy-araw” at pinagtatawanan ang kanyang hitsura.

Ang Tahimik na Pakikibaka

Sa kabila ng mga pang-iinsulto, nanatiling tahimik si Junjun. Hindi siya gumanti ng masakit na salita. Sa halip, ginamit niya ang bawat bakanteng oras upang mag-aral nang mabuti at pumasok sa iba’t ibang “sideline” pagkatapos ng klase—mula sa pagtitinda ng balut hanggang sa pagiging kargador—upang makatulong sa kanyang maysakit na ina.

Ang Rebelasyong Nagpatahimik sa Lahat

Dumating ang araw ng kanilang graduation. Marami ang nagulat nang tawagin ang pangalan ni Junjun bilang Class Valedictorian. Ngunit hindi lang iyon ang ikinagulat ng lahat. Sa kanyang speech, ibinahagi niya ang hirap na pinagdaanan niya: ang paglalakad ng ilang kilometro para lang makatipid sa pamasahe, at ang paggamit ng basyong notebook para lang may maisulat sa klase.

Lalong naantig ang puso ng mga guro at magulang nang dumating ang isang kinatawan mula sa isang malaking unibersidad sa ibang bansa upang bigyan siya ng Full Scholarship. Ang binatandang dati ay pinagtatawanan dahil sa butas na sapatos ay siya palang pinakamatatalinong bata na kinilala ng mga internasyonal na institusyon.

Ang Pagsisisi ng mga Mapanghusga

Ang mga kaklaseng dati ay nanunukso sa kanya ay hindi makapaniwala. Napahiya sila sa kanilang mga inasal at napagtanto na ang taong minaliit nila ay may mas malawak na pananaw at mas matatag na karakter kaysa sa kanila. Marami sa kanila ang lumapit pagkatapos ng seremonya upang humingi ng tawad.

Mga Aral mula sa Kwentong Ito:

Huwag Manghusga sa Panlabas na Anyo: Ang suot na damit ay hindi kailanman magiging basehan ng katalinuhan at kakayahan ng isang tao.

Ang Kahirapan ay Hamon, Hindi Hadlang: Ipinakita ni Junjun na ang kakulangan sa materyal na bagay ay maaaring punan ng pagsisikap.

Kumbaba (Humility): Ang pananatiling mapagkumbaba sa gitna ng pagsubok ay nagdadala ng mas malaking biyaya sa huli.

Ang kuwentong ito ay isang paalala na sa likod ng bawat “mahirap” na hitsura ay may isang pangarap na handang sumabog at magbigay-liwanag sa mundo.