GRABE ANG GANDA NI ATE GURL, PINAG-AGAWAN NG MAGKAPATID –

.
.

Part 1: Sa Lilim ng Iisang Bubong

Kabanata 1: Pag-alis at Pag-asa

Hindi madali ang umalis sa sariling bayan para sa pangarap. Pero ginawa iyon ni Jomar SOKILLA—25 anyos, may simpleng pangarap sa buhay: makaluwas ng Maynila, makahanap ng disente at maayos na trabaho, at makapagpadala ng pera sa magulang sa Bicol. Sa halip na sa boarding house, pinili niyang tumira sa bahay ng kanyang nakatatandang kapatid na si Ronald, isang technician at buy-and-sell agent ng mga cellphone at gadgets sa Quezon City.

“Dito ka na, bro. Kahit papano, magaan-gaan ‘to kaysa sa probinsya,” ani Ronald noong unang gabi ng pagdating ni Jomar.

Tahimik si Jomar, ngunit puno ng pag-asa. Hindi niya alam—ang bahay na iyon, ang bubong na tinakasan niya ang kahirapan sa probinsya, ay siya rin palang magiging saksi sa kanyang pinakamadilim na gabi.

Kabanata 2: Ang Babaeng Si Hanelyn

Isang buwan matapos lumuwas, sa social media niya nakilala si Hanelyn Ortiz, 22 anyos, taga-Cavite. Isang simpleng babae, may halong inosente at tapang sa mga salita. Magaan siyang kausap, at tila agad silang nag-click.

Di nagtagal, lumuwas si Han patungong Maynila para makasama si Jomar. Wala pa siyang sariling tirahan, kaya pinayagan ni Ronald na makitira ang dalaga sa kanilang bahay.

At doon nagsimula ang pagsasama ng tatlong tao sa iisang bubong—isang tahimik na kapatid, isang kasintahan na puno ng pangarap, at isang kuya na may sariling mundo… at lihim na pagtingin.

Kabanata 3: Kakulangan at Katahimikan

Habang lumilipas ang mga araw, unti-unti nang nararamdaman ni Jomar ang bigat ng buhay Maynila. Hindi sapat ang mga sideline, kaya’t sa tuwing kapos, kay Ronald siya humihingi ng tulong. Minsan para sa pamasahe, minsan para sa pagkain, kadalasan—para kay Han.

Si Ronald, sa kabilang banda, tahimik lamang. Hindi nagrereklamo, hindi nagtatanong—pero nanonood.

At si Hanelyn?

Unti-unti niyang nararamdaman ang pagkadismaya. Hindi dahil hindi niya mahal si Jomar, kundi dahil naroon siya sa isang sitwasyong parang walang kinabukasan. Mahirap tanggapin sa sarili—pero gusto niyang maramdaman na kaya siyang alagaan.

At iyon ang nakita niya kay Ronald.

Kabanata 4: Mapanganib na Lapit

Hindi nagsimula ang lahat sa isang halik.

Nagsimula ito sa mga simpleng tingin. Sa mga pagkakataong si Ronald ay napapatingin sa kanyang katawan tuwing nakasuot siya ng maikling shorts. Sa mga sandaling siya’y humihingi ng tulong isabit ang bra strap sa likod. Sa tuwing tinatawag niya si Ronald para iabot ang tuwalya sa banyo.

Sa bawat maliit na kilos, may kuryenteng pilit nilalabanan—pero hindi kinukwestyon.

Hanggang sa dumating ang isang gabi na naabutan silang magkausap nang mag-isa sa sala. Tahimik. Maliwanag ang ilaw. Si Jomar ay nasa labas, nag-aapply sa isang construction job. At sa di-inaasahang iglap, si Han ay napasandal sa dibdib ni Ronald.

Walang salitang namutawi. Walang pangako.

Isang gabi lang—na nasundan ng pangalawa, pangatlo… hanggang hindi na mabura ang bakas ng pagkakasala.

Kabanata 5: Paglalim ng Lihim

Ipinagpatuloy ni Han ang pagiging kasintahan ni Jomar sa harap ng lahat, ngunit sa likod nito, si Ronald ang mas malapit, mas madalas, mas nagbibigay. Nagsimula silang magkaroon ng mga palusot—na pupunta siya sa palengke, pero sa loob ng bahay lang pala kasama ang kuya ni Jomar. Na may sakit siya, kaya’t si Ronald muna ang sasama sa check-up.

At si Jomar?

Tahimik lang rin.

Pero sa kanyang pananahimik, nagsimulang pumutok ang mga hinala.

Kabanata 6: Biyak sa Katahimikan

“Napapansin mo bang iba na si Han ngayon?” tanong niya minsan sa kanyang sarili habang nakatitig sa walang laman na bangko ng sala. “Mas gusto pa niyang kausap ang kuya ko…”

Sa mga mata ni Jomar, nagsimulang lumiit ang mundong kanyang itinaya ng lahat. Ang mga ngiti ni Han ay hindi na para sa kanya. Ang mga palusot ay naging mas madalas. At ang sarili niyang kapatid? Parang may itinatago.

Ngunit hindi siya sigurado.

Wala siyang ebidensya. Wala siyang konkretong dahilan para komprontahin ang sinuman.

Hanggang sa dumating ang Abril 23.

Kabanata 7: Ang Gabing Bumukas ang Pintuan

Araw ng Linggo. Si Jomar ay naka-schedule na bumiyahe papuntang Batangas para sa isang construction project. Ngunit nagbago ang lahat nang ma-cancel ito dahil sa ulan.

Hindi nag-abiso.

Dumiretso na lang siya pauwi, iniisip na sorpresahin ang kanyang kasintahan.

Pasado alas-diyes ng gabi. Tahimik ang paligid. Gumamit siya ng duplicate key. Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto.

At sa sandaling iyon, nasira ang katahimikan.

Part 2: Sa Isang Patak ng Dugo

Kabanata 8: Ang Pagtuklas

Pagbukas ng pinto, unang bumungad kay Jomar ang liwanag ng ilaw mula sa kwarto ng kanyang kuya. Hindi iyon karaniwan. Sanay siyang patay ang ilaw kapag gabi. Lalo’t alam niyang wala siya sa bahay buong araw.

Humakbang siya papalapit.

Narinig niya ang mahihinang ungol. Mga tunog na hindi niya agad maipaliwanag—hanggang sa bumuo ang larawan sa kanyang isip.

Dahan-dahan niyang itinulak ang pinto.

At doon, sa iisang iglap, gumuho ang lahat.

Nasa iisang kama ang kanyang kuya at ang babaeng minahal niya. Walang kumot na nakatakip sa kasalanan. Walang salitang makakapagpaliwanag sa eksenang iyon. Ang katawan ni Hanelyn ay napayakap kay Ronald—ang parehong kamay na minsang tumapik sa balikat ni Jomar bilang suporta.

Nanlabo ang paningin ni Jomar. Parang umalingawngaw ang lahat ng sakit na pilit niyang kinimkim sa loob ng maraming buwan.

Hindi siya sumigaw.

Hindi siya umiyak.

Ngunit may nabasag sa loob niya—isang bagay na hindi na kailanman mabubuo muli.

Kabanata 9: Galit na Walang Prino

“Kuya…” iyon lang ang lumabas sa bibig niya.

Napalingon si Ronald, nanlaki ang mata. Si Hanelyn ay napasigaw, pilit tinakpan ang sarili.

“Jomar—hindi ito ang iniisip mo,” nanginginig na sabi ni Ronald habang bumabangon.

Ngunit huli na ang lahat.

Sa mga sandaling iyon, hindi na kuya ang nakita ni Jomar. Hindi na rin niya nakita ang babaeng minahal niya. Ang nakita niya ay dalawang taong sabay-sabay na sumira sa kanya.

Nagsimula ang sigawan. Mga salitang punô ng galit, paninisi, at pagtataksil.

“Pinatira kita rito!”
“Niloko mo ako!”
“Kuya kita!”

Parang apoy na diniligan ng gasolina ang bawat salita.

Sa isang iglap, tumakbo si Jomar palabas ng kwarto, diretso sa kusina. Ang kamay niyang nanginginig ay humawak sa patalim na matagal nang nakapatong sa mesa.

Hindi niya alam kung paano siya bumalik sa kwarto.

Hindi niya alam kung paano niya naitaas ang kamay.

Ang alam lang niya—hindi na siya si Jomar noong mga sandaling iyon.

Kabanata 10: Ang Gabi ng Karahasan

Tinangka ni Ronald na umiwas. Sinubukan niyang ipagtanggol ang sarili, humingi ng tawad, magpaliwanag.

Ngunit ang galit ay mas mabilis kaysa salita.

Isang saksak.

Dalawa.

Tatlo.

Bumulagta si Ronald sa sahig, duguan, pilit humihinga hanggang sa tuluyang mawalan ng malay.

Si Hanelyn ay napasigaw, umiiyak, nanginginig sa takot. Lumapit siya kay Jomar, pilit hinahawakan ang kanyang braso.

“Jomar, tama na… please…”

Ngunit sa mata ni Jomar, wala nang pagkakaiba ang luha at kasinungalingan.

Isang huling galaw.

At bumagsak rin si Hanelyn.

Sa loob ng ilang minuto, ang bahay na minsang sumilong sa pangarap ay naging lugar ng kamatayan.

Kabanata 11: Katahimikan Pagkatapos ng Sigawan

Tahimik ang paligid.

Tanging tunog ng sariling paghinga ni Jomar ang kanyang naririnig. Nakatingin siya sa dalawang katawan sa sahig—ang kuya niyang minsang sumuporta sa kanya, at ang babaeng minahal niya higit sa sarili.

Hindi siya tumakas.

Umupo siya sa sulok ng sala, hawak ang duguang kamay, nanginginig ang buong katawan.

Ilang sandali pa, narinig ang sigawan ng mga kapitbahay. May tumawag ng tanod. Sumunod ang pulis. Dumating ang ambulansya.

Ngunit huli na.

Idineklara ang dalawa na patay sa ospital.

Kabanata 12: Hustisya o Kawalan Nito

Si Jomar ay agad inaresto. Sa presinto, hindi na siya tumanggi. Tahimik lang siyang nakaupo habang kinukunan ng litrato, habang kinukuhanan ng pahayag.

Sa inquest proceedings, malinaw ang ebidensya. Ang patalim. Ang dugo. Ang testimonya ng mga kapitbahay.

Ngunit habang lumilipas ang mga linggo, unti-unting nagbago ang takbo ng kaso.

Ang pamilya ni Hanelyn ay piniling umatras. Ayaw na nilang hukayin pa ang kahihiyan at sakit.

Ang mga magulang ni Ronald—na siya ring mga magulang ni Jomar—ay pinili ring patawarin ang kanilang anak. Hindi dahil tama ang ginawa niya, kundi dahil ayaw na nilang mawalan pa ng isa pang anak.

Dahil dito, unti-unting humina ang kaso.

Hanggang sa tuluyan itong na-dismiss.

Kabanata 13: Pagbalik sa Probinsya

Makalipas ang ilang buwan, pinalaya si Jomar.

Tahimik siyang umuwi sa Bicol—walang salubong, walang tuwa. Tanging mabigat na konsensya ang kanyang kasama.

Sa gabi, paulit-ulit bumabalik ang alaala. Ang pagbukas ng pinto. Ang kama. Ang dugo sa sahig.

Hindi siya pinatawad ng mundo.

Hindi rin niya lubusang napatawad ang sarili.

Epilogo: Ang Presyo ng Selos

Ang kwentong ito ay hindi lamang tungkol sa kagandahan ni Hanelyn, o sa agawan ng magkapatid.

Ito ay kwento ng kahinaan.
Ng kakulangan.
Ng maling desisyon na hinayaan hanggang sumabog.

Dalawang buhay ang nawala.
Isang pamilya ang tuluyang nabasag.
At isang lalaking nabuhay na dala ang bigat ng isang gabing hindi na mabubura ng panahon.

Sa huli, ang selos ay hindi lamang sumisira ng relasyon—
kaya nitong pumatay ng dugo, alaala, at buong pagkatao.