Si Adriana ay isang babaeng may matayog na pangarap. Lumaki sa ingay at gulo ng squatters’ area, sumumpa siya sa sarili na gagawin ang lahat para makaalis sa lugar na iyon. Ang tanging hiling niya? Isang tahimik na buhay kung saan makakapag-focus siya sa kanyang trabaho bilang isang online content creator.

Nang sa wakas ay makatitipon ng sapat na pera, naghanap siya ng matitirhan sa isang condo. Sa tulong ng isang agent, nahanap niya ang isang unit na “room sharing.” Ang akala niya, isang babaeng nagngangalang “Camille” ang makakasama niya sa bahay. Dahil magkaiba sila ng shift—siya ay pang-gabi at ang housemate ay pang-umaga—halos limang buwan silang nakatira sa iisang bubong nang hindi man lang nagkikita.

Ngunit isang araw, matapos ang isang malakas na bagyo, nagbago ang lahat.

Dahil sa blackout, lumabas si Adriana sa kanyang kwarto para kumuha ng tubig. Doon, laking gulat niya nang makasalubong ang isang lalaking topless at tanging tuwalya lang ang suot!

“Sino ka?! Bakit ka nandito sa condo ko?” sigaw ni Adriana habang nakatakip ang mga mata.

“Anong condo mo? Condo ko ‘to!” sagot ng lalaki na halatang masungit at suplado.

Doon nabuo ang malaking rebelasyon: Ang akala niyang “Camille” ay pinsan lang pala ng tunay na may-ari ng condo na si Cameron. Dahil sa pagkakamali sa kontrata, hindi alam ni Adriana na isang lalaki pala ang kasama niya sa loob ng limang buwan.

Si Cameron ay isang software engineer—matalino, guwapo, pero napakasungit at tipikal na “suplado.” Noong una, puro bangayan ang namamagitan sa kanila. Ayaw ni Adriana sa ugali nito, at ayaw din ni Cameron ng maingay na kasama. Ngunit dahil sa sunod-sunod na brownout at baha dulot ng bagyo, napilitan silang mag-usap at magtulungan.

Sa gitna ng kadiliman, habang nagluluto ng sopas gamit ang isang portable power station, unti-unting lumambot ang puso ng bawat isa. Nalaman ni Adriana na sa likod ng pagiging suplado ni Cameron ay isang lalaking may malasakit at malalim na pag-unawa. Nalaman din ni Cameron na ang “malditang” si Adriana ay may busilak na puso para sa kanyang mga magulang.

Ang inakala ni Adriana na “bangungot” na makasama ang isang supladong lalaki ay naging simula pala ng isang matamis na pag-iibigan. Mula sa pagiging estranghero sa iisang bubong, naging magkaibigan sila hanggang sa hindi na nila kayang mawalay sa isa’t isa.

Sa huli, napatunayan nila na kung minsan, ang taong inaakala mong hindi mo makakasundo ang siyang itinakda ng tadhana na makakasama mo habambuhay.