GRABE! EROPLANONG SUMAB*G SAKAY ang IBANG OFW PATUNGONG SINGAPORE, SINONG MAY PAKANA?

.
.

Part 1: Ang Madilim na Plano

Isang ordinaryong araw sa Maynila, ang mga tao ay nagmamadali, ang mga bus ay puno ng pasahero, at ang mga tindahan ay abala sa kanilang pang-araw-araw na negosyo. Ngunit sa isang maliit na kwarto sa isang lumang apartment sa Malate, may isang lalaki na abala sa paghahalo ng mga kemikal. Siya si Karim, isang negosyante na may lihim na misyon. Hindi siya tulad ng karaniwang tao sa paligid; sa halip, siya ay may layunin na maghasik ng kaguluhan.

Si Karim, bagamat mukhang maginoo sa kanyang mamahaling suit at kaakit-akit na hitsura, ay may itim na plano sa kanyang isipan. Siya ay isang terorista na naghahanap ng paraan upang magpatuloy ang kanyang misyon ng paninira sa mga airliner, at ngayon, ang kanyang target ay ang isang eroplano mula sa Manila na papunta sa Singapore.

Habang ang karamihan ng mga tao ay abala sa kanilang mga buhay, si Karim ay nakayuko sa isang maliit na lamesa, naghahalo ng isang malapot at dilaw na likido. Ang mga mata niya ay puno ng pagkasabik. Ang plano niya ay gumawa ng isang bomba na itatago sa loob ng isang eroplano. Ang ganitong aksyon ay isang pagsubok lamang para sa kanyang mas malaking layunin—ang pasabugin ang mga eroplano papuntang Amerika.

“Wala makaka-detect nito,” sabi ni Karim habang tinatapik ang kanyang lumang cellphone, ang isang tawag na magbibigay hudyat sa simula ng misyon. “Security? Para sa kanila, tubig lang ito.”

Ang likidong kanyang nilikha ay isang kemikal na may kakayahang magdulot ng napakalaking pagsabog, sapat na upang maghasik ng terorismo sa himpapawid. Walang makakaalam kung ano ang itinatago niya, isang bomba na nakatago sa ilalim ng isang ordinaryong pakete. Ang timer na nakalagay sa relo ay iniset sa loob ng apat na oras, sapat na para makarating siya sa kanyang destinasyon at matapos ang kanyang layunin.

October 15, 2008, Ninoy Aquino International Airport. Ang kalat-kalat na agos ng mga tao sa terminal ay hindi naging sagabal kay Karim. Dala ang isang maleta at isang briefcase, dumaan siya sa seguridad na walang kahirap-hirap. Sa mga oras na iyon, hindi pa rin striktong ipinagbabawal ang mga liquids sa eroplano, kaya’t mabilis siyang nakalusot. Hindi siya nahirapan sa pagpapanggap bilang isang negosyante na naglalakbay.

Nang makapasok siya sa eroplano, tinutok niya ang kanyang target. Si Karim ay nakaupo sa Seat 26K, isang window seat, upang mas madaling ma-access ang lugar na kanyang pinagtataguan ng bomba. Nang magsimula ang flight, si Karim ay hindi mapakali. Kailangan niyang tapusin ang plano, ngunit may isang bagay na tila nagdududa sa kanya. Nasa ere na ang eroplano, at siya ay patuloy na nag-oobserba sa paligid upang matiyak na walang makakaalam sa kanyang ginagawa.

Habang ang ibang pasahero ay abala sa kanilang mga gawain, si Karim ay nagsimula nang maghanda upang isaksak ang bomba sa ilalim ng kanyang upuan. Dahan-dahan, binuksan niya ang plastic bottle at inasembli ang bomba na nilikha. Ngunit bago siya makalabas ng banyo, tinawag siya ng flight attendant.

“Sir, pwede po bang makahingi ng extra napkin? Matagal po bang biyahe?”

Si Karim, bagamat abala sa kanyang plano, ay nagpakita ng kasanayan sa pagpapanggap. “Oo, CR lang ako. Salamat.”

Pumasok siya sa banyo at inilabas ang kanyang bomba. Sa loob ng limang minuto, natapos niyang itago ang bomba sa ilalim ng upuan. Nang lumabas siya, walang nakakakita sa kanyang ginawang hakbang. Ang bomba ay handa na, at siya ay nagsimulang maglakad pabalik sa kanyang pwesto.

Part 2: Ang Kabayanihan sa Himpapawid

Habang bumabyahe ang eroplano mula Manila papuntang Davao, hindi alam ng mga pasahero at crew ang banta na nagkukubli sa ilalim ng kanilang mga upuan. Ang eroplano ay patuloy na umuusad sa himpapawid, at ang mga crew members ay nagpatuloy sa kanilang trabaho. Ngunit ang lahat ay magbabago sa isang kisap-mata.

Habang ang karamihan ng mga pasahero ay nagpapahinga, bigla na lamang nangyari ang isang malakas na pagsabog. Ang buong eroplano ay yumanig, parang tinamaan ng kidlat. Usok at debris ang bumalot sa loob ng eroplano, at ang cabin pressure ay nagsimulang bumaba. Mabilis na pinuntahan ni Flight Attendant Sarah ang lugar ng pagsabog. Pagdating niya, nakita niyang wala na ang upuan ni Kenji, isang batang engineer mula sa Japan.

Si Kenji ay nasalo ang buong pwersa ng bomba. Ang katawan niya ang naging shield na nagligtas sa buhay ng iba pang pasahero. Nang dumating ang mga paramedics, nakita nila ang hindi maipaliwanag na kabayanihan ni Kenji. Habang siya ay pumanaw, ang ibang pasahero ay ligtas, at ang eroplano ay nakaligtas sa isang napakalaking sakuna.

Sa cockpit, si Captain Rico, isang beteranong piloto na nagkaroon ng karanasan sa Philippine Air Force, ay agad na napansin ang problema. Hindi lamang basta ang pag-aayos ng butas sa eroplano—ang kontrol ng flight ay nasira, at wala na silang magagawa upang maiwasan ang pagtulak pakanan ng eroplano. Ngunit sa kabila ng matinding pagsubok, si Captain Rico ay nanatiling kalmado at pinakita ang kanyang galing.

Nang magsimula ang eroplano na mag-fugoid cycle, isang phenomenon na nagdudulot ng pag-akyat at pagbaba ng eroplano na parang roller coaster, nagpasya si Captain Rico na gamitin ang throttle upang makontrol ang eroplano at iligtas ang buong flight. “Huwag kayong magpanic,” sabi ni Captain Rico. “Ang makina na lang ang natitirang gumagana.”

Pinili nilang mag-landing sa pinakamalapit na airport, Okinawa. Ngunit dahil sira ang flaps, ang landing ay magiging matinding pagsubok. Kailangan nilang mag-landing nang mabilis, ngunit may malaking posibilidad na pwedeng sumabog ang eroplano o lumagpas sila sa runway.

“Reverse trust full power,” utos ni Captain Rico habang sila ay dahan-dahang pumapadpad sa runway. Ang bawat segundo ay naging mahalaga.

Pagdating sa dulo ng runway, huminto ang eroplano ng ilang metro lamang bago ang pader. Ang mga pasahero ay nagpalakpakan, nagyakapan, at nagpasalamat sa Diyos. Ligtas sila, ngunit isang buhay ang hindi na makakabalik. Si Kenji, ang batang engineer na hindi nagdalawang-isip na iligtas ang iba, ay pumanaw habang ang iba ay nakaligtas sa isang milagro.

Katapusan:

Dahil sa kabayanihan ni Captain Rico at ng kanyang crew, 292 pasahero ang nakauwi sa kanilang mga pamilya. Ngunit ang hindi makakalimutan ng lahat ay ang sakripisyo ni Kenji, ang batang engineer na hindi na umuwi.

Sa kabilang dako, si Karim ay nanatili sa Maynila at nagplano ng mas malupit na hakbang. Ngunit isang maliit na pagkakamali, isang sunog sa apartment na iniwan niya, ang nagbigay daan upang matunton siya ng mga awtoridad. Pagkatapos ng ilang buwan ng pagtugis, nahuli siya sa Pakistan at dinala sa Amerika. Ang kanyang plano na maghasik ng terorismo ay nagtagumpay sa ibang paraan—hindi sa mga eroplano, kundi sa kanyang pagkatalo.

Sa huling pagkakataon sa korte, tinanong siya ng judge, “May pagsisihan ka ba?” Si Karim, na matigas pa rin ang puso, ay sumagot, “Oo, nagsisisi ako na hindi ko napatumba ang mga towers.”

Ang kanyang buhay ay natapos sa bilangguan, habang ang mga buhay ng mga inosente ay pinangalagaan ng mga bayani sa himpapawid.

Ang kwento ng Flight 990 ay nagsilbing paalala ng kabayanihan at ng sakripisyo na nangyayari sa kabila ng matinding pagsubok. Kung hindi sa kagalingan ni Captain Rico at ng kanyang crew, malamang ay isang malaking sakuna ang mangyayari.