“Bibigyan Kita ng 100 Milyon Kapag Natalo Mo Ako sa Ahedres” — Mayaman Tumawa, Pero Pinahiya ng Bata

KABANATA 1: ANG HAMON SA HARAP NG LAHAT

Tahimik ang lumang parke sa gitna ng lungsod, maliban sa tunog ng mga ibong nagliliparan at sa marahang pag-ugong ng trapiko sa malayo. Sa isang sulok nito, may lumang mesa ng ahedres na gawa sa bato, paboritong tambayan ng matatanda at mga taong mahilig mag-isip. Doon nagsimula ang lahat—isang pangyayaring walang sinuman ang nag-akalang yayanig sa dangal ng isang mayamang lalaki at magbabago sa kapalaran ng isang batang halos walang-wala.

Nakaupo si Don Ricardo Villanueva, isang kilalang negosyante na bantog hindi lamang sa kanyang kayamanan kundi pati sa kanyang kayabangan. Suot niya ang mamahaling amerikana at relo na kumikislap sa sikat ng araw. Sa bawat kilos niya ay ramdam ang kumpiyansa ng isang taong sanay manalo—sa negosyo, sa usapan, at maging sa ahedres. Maraming beses na siyang nagwagi laban sa kung sinu-sinong hamon, kaya’t wala na halos naglalakas-loob na tumapat sa kanya.

Sa tapat niya, nakaupo ang isang batang lalaki na hindi hihigit sa labindalawang taong gulang. Payat, simple ang damit, at halatang luma ang sapatos. Ang pangalan niya ay Miguel. Tahimik lang siya, nakatuon ang mga mata sa chessboard na para bang wala nang ibang mundo kundi ang animnapu’t apat na parisukat sa harap niya. Hindi siya mukhang kinakabahan, ngunit hindi rin mayabang. Isa lamang siyang batang handang maglaro.

“Sigurado ka ba, iho?” may halong pangungutya ang boses ni Don Ricardo habang inaayos ang kanyang mga piyesa. “Hindi ito larong pambata. Marami nang umiyak sa harap ko dahil sa ahedres.”

Hindi agad sumagot si Miguel. Inayos niya muna ang isang piyesa, saka dahan-dahang tumingin sa mayaman. “Opo. Sigurado po ako,” mahinahon niyang tugon, bagay na lalong nagpaangat ng kilay ng mga nanonood na nagsisimula nang magtipon sa paligid.

Tumawa nang malakas si Don Ricardo, isang tawang puno ng yabang at panlalait. “Ganito na lang,” sabi niya, habang sumandal sa upuan. “Bibigyan kita ng isang daang milyon kapag natalo mo ako sa ahedres.” Muling umalingawngaw ang kanyang tawa, at ang mga tao sa paligid ay nagbulungan, ang ilan ay napangiti, ang iba’y napailing.

Para sa kanila, malinaw ang mangyayari. Isa lamang itong palabas—isang mayamang lalaking nag-eenjoy sa pagpapakita ng kapangyarihan at isang batang magiging katawa-tawa sa huli. Ngunit hindi nagbago ang ekspresyon ni Miguel. Wala sa kanyang mga mata ang kasiyahan o takot. Sa halip, may kakaibang liwanag, tila ba sanay na siyang maliitin.

“Kung matalo po ako,” sabi ni Miguel, “wala po akong maibibigay sa inyo.” Tahimik ang kanyang tinig, ngunit malinaw at diretso. “Pero kung manalo po ako, hindi ko po kailangan ang pera. Gusto ko lang po ng isang bagay.”

Natahimik sandali ang paligid. Naintriga si Don Ricardo. “At ano naman iyon?” tanong niya, may bahid ng panunuya.

“Na igalang po ninyo ang kahit sinong kaharap ninyo,” sagot ng bata.

Muling nagtawanan ang ilan, ngunit may iilan ding napaisip. Si Don Ricardo ay ngumisi. “Napakabait mong bata. Sige, simulan na natin.”

Nagsimula ang laro. Unang galaw pa lamang ni Miguel ay nagdulot na ng kaunting pagtataka sa mga nakakaalam ng ahedres. Hindi ito karaniwang opening na madalas gamitin ng mga baguhan. Tahimik ang bata, mabilis ngunit kalkulado ang bawat kilos. Si Don Ricardo naman ay kampante, tila naglalaro lamang para magpalipas-oras.

Habang tumatagal ang laro, unti-unting nagbabago ang hangin sa paligid. Ang mga biro at tawa ay napalitan ng katahimikan. Napansin ng ilan na tila nahihirapan na si Don Ricardo. Kumunot ang kanyang noo, at mas madalas na siyang huminto para mag-isip. Si Miguel, sa kabilang banda, ay nananatiling kalmado, para bang kabisado na niya ang bawat posibleng mangyari.

Sa bawat piyesang nawawala sa panig ni Don Ricardo, mas lumalalim ang kanyang pagkairita. Hindi ito dapat nangyayari. Isang bata lamang ang kanyang kalaban. Isang batang mukhang walang karanasan, ngunit ang mga galaw ay parang galing sa isang beteranong manlalaro.

“Sinong nagturo sa’yo?” biglang tanong ni Don Ricardo, pilit na pinananatiling kontrolado ang boses.

“Ang lolo ko po,” sagot ni Miguel nang hindi tumitingin. “Sa lansangan lang po kami naglalaro.”

Isang piyesa na naman ang nawala kay Don Ricardo. Napasinghap ang mga nanonood. May ilan nang kumukuha ng video, may ilan namang hindi makapaniwala sa kanilang nakikita. Ang mayamang negosyante, ang taong kilala sa kanyang talino at diskarte, ay unti-unting natatabunan ng isang batang walang pangalan.

Sa huling bahagi ng laro, malinaw na ang mangyayari. Checkmate. Tahimik na inilapag ni Miguel ang huling piyesa. Walang yabang, walang ngiti—isa lamang simpleng pagtatapos.

Nanigas si Don Ricardo sa kanyang upuan. Hindi siya makapagsalita. Ang mga tao sa paligid ay nagulat, nagbulungan, at maya-maya’y pumutok ang palakpakan. Ang batang kanina’y minamaliit ay ngayo’y sentro ng atensyon.

Dahan-dahang tumayo si Miguel at tumingin kay Don Ricardo. “Tapos na po,” sabi niya.

Hindi pa man nagsasalita ang mayaman, ramdam na ng lahat ang bigat ng kanyang pagkatalo. Hindi lamang sa laro, kundi sa harap ng kanyang kayabangan. Ang tawang puno ng panlalait kanina ay napalitan ng katahimikang puno ng hiya.

At doon pa lamang nagsisimula ang kwento ni Miguel—isang batang hindi naghanap ng pera, kundi ng respeto, at isang lalaking mayaman na unang beses natutong yumuko. Ang laban sa ahedres ay tapos na, ngunit ang tunay na laban ay magsisimula pa lamang.