Isang gabi ng malakas na ulan, hindi lamang ang bubong ng barong-barong nina Rodelio at Felly ang nabutas, kundi pati na rin ang kanilang dangal. Dahil sa tatlong buwang hindi nakabayad ng upa, walang awang itinapon ng kanilang landlord ang kanilang mga gamit sa putikan. Sa harap ng kanyang mga anak na sina Bernardo, Emily, at Rebecca, nakayuko si Rodelio—isang amang hindi mailigtas ang pamilya sa lamig at kahihiyan.

Ngunit sa gabing iyon, isang panata ang nabuo sa puso ni Emily. Pinangako niya sa sarili na balang araw, magkakaroon sila ng sariling tahanan kung saan wala nang makakapagtaboy sa kanila.

Lumipas ang mga taon ng matinding sakripisyo. Si Rodelio ay nagpakapagod sa construction site, si Bernardo ay nagbilad sa araw bilang tricycle driver, at si Emily ay nakipagsapalaran bilang domestic worker sa ibang bansa. Tiniis ni Emily ang lahat ng pagod at pangungutya ng ibang tao sa abroad, tinitipid ang bawat sentimo para sa kanyang pangarap.

Isang araw, umuwi si Emily na may dalang malaking sorpresa. Lulan ng lumang tricycle ni Bernardo, nagtungo ang pamilya sa isang exclusive subdivision. Doon, hinarang sila ng isang mayabang na security guard. Sa pagkakita sa kanilang bulok na tricycle at simpleng bihis, minaliit sila ng guard. “Magde-deliver ba kayo?” pangungutya nito, at pilit silang pinapaalis dahil sa akalang naliligaw lang sila.

Ngunit nanatiling matatag si Emily. Inilabas niya ang titulo ng bahay na nakapangalan sa kanyang kuya na si Bernardo. Namutla at natameme ang guard nang mapatunayan ng supervisor ng subdivision na ang pamilyang minaliit niya ang tunay na may-ari ng isa sa mga magagandang bahay doon.

Sa halip na gumanti, isang mahalagang aral ang iniwan ni Bernardo sa guard: “Hindi lahat ng sunog sa araw ay walang kaya, at hindi lahat ng nakatsinelas ay walang mararating.”.

Ngayon, ang pamilyang dating pinalayas sa ulan ay naninirahan na sa isang tahanang puno ng liwanag at kapayapaan. Ang kanilang kwento ay patunay na ang tunay na halaga ng tao ay hindi nasusukat sa panlabas na anyo, kundi sa sipag, tiyaga, at dangal.