MAIIYAK KAYO SA NANGYARE SA MATANDANG ITO!!!

.

Part 1: Ang Matandang Mangingisda

Isang hapon, habang abala si Lolo Relio sa paghahanda ng Sa isang liblib na barangay sa tabi ng dagat, nakatayo ang isang maliit na kubo na matagal nang tahanan ni Lolo Relio. Isang matandang mangingisda, kilala siya sa kanilang lugar bilang isang masipag at matatag na tao, kahit na may katandaan na. Siya ay 65 taong gulang, at sa kabila ng kanyang edad at kalusugan, patuloy pa rin siyang nagsusumikap upang buhayin ang kanyang apo. Si Junior, ang kanyang apo, ay nakatira kasama siya matapos mamatay ang kanyang mga magulang dahil sa isang aksidente.

Ngunit ang buhay ni Lolo Relio ay puno ng pagsubok. Wala silang gaanong pera. Minsan, hindi sila nakakakain nang maayos at ang tanging pinagkukunan ng kita nila ay ang pangingisda. Kahit na may mga araw na wala silang huli, patuloy silang lumalaban sa hirap ng buhay. Laging umaasa na sa bawat paglabas ng bangka nila, may makakahiya silang isda na maibebenta sa palengke.mga gamit para mamayang pangingisda, dumating ang apo niyang si Junior. Bagamat may edad na si Lolo Relio, hindi pa rin siya sumusuko sa mga hamon ng buhay. Si Junior naman, sa kabila ng kanyang kabataan, ay nagsusumikap din upang makatulong sa lolo.

“Hoy, Junior, ano na? Sabihin mo kay lolo na maghanda na. Baka umabot tayo ng gabi sa laot.” sabi ni Jonard, ang kapitbahay nilang matagal na nilang kaibigan.

Nagmamadali si Junior upang makuha ang bangka at maghanda para sa pangingisda. Alam nila na delikado ang magpalaot kapag malakas ang alon, ngunit wala silang pagpipilian kundi ituloy ang kanilang trabaho. Matapos maghanda, naglakbay sila patungo sa laot.

Sa kabila ng kanilang paghahanda, hindi pa rin nila alam ang haharapin nilang panganib. “Alam mo, pare, hindi ko na talaga kayang magtrabaho pa. Medyo nanghihina na ako.” wika ni Lolo Relio, ngunit sa kabila ng lahat, ipinagpatuloy pa rin nila ang pangingisda.

“Mas okay na tayo’y magtulungan, Lolo,” sagot ni Junior. “Kahit anong mangyari, magkaisa tayo. Hindi tayo dapat mawalan ng pag-asa.”

Habang nagsusungkit ng isda si Junior at Lolo Relio, dumaan ang malalakas na alon. Hindi nila inaasahan ang bagyo, ngunit sa kabila ng panganib, nagpatuloy pa rin sila. Ngunit biglang, isang malakas na alon ang tumama sa kanilang bangka. Naramdaman nilang dumadaan sila sa gitna ng alon at bagyong naglalakbay sa dagat. Bigla na lamang silang nawalan ng kontrol sa bangka.

Nakita ni Junior ang nangyaring aksidente sa kanilang bangka. Nagtaka siya kung anong mangyayari kay Lolo Relio, ngunit dahil sa hirap ng buhay, walang ibang pipiliin kundi ituloy ang laban. “Lolo, umakyat po kayo! Nakakapit po kayo!” sigaw ni Junior.

Nagsimula ng mawalan ng malay si Lolo Relio. Ang kanyang katawan ay hindi na kayang magbalanse sa gitna ng alon. Nasaktan siya nang hindi inaasahan. Sa gitna ng alon at kaguluhan, hindi na malaman ni Junior kung paano siya tutulong sa lolo. Lahat ng kanyang pangarap ay tila nauurong dahil sa pagkakasangkot nila sa delikadong sitwasyon.

Habang tumatagal ang alon, naisip ni Junior na ito na marahil ang pinakamasakit na sandali ng kanilang buhay. Kasama si Lolo Relio sa gitna ng karagatan, at wala siyang magawa kundi magdasal na magka-kasama pa rin sila sa buhay na ito.

Part 2: Pag-asa at Pagbangon

Nagising si Junior sa isang matinding takot. Sa kabila ng malakas na alon, hindi pa rin sila nawalan ng pag-asa. Pinilit nilang magtulungan upang muling ayusin ang kanilang bangka at bumalik sa bayan. Mabilis ang kanilang paglayag pabalik, ngunit ang dagat ay tila hindi humupa. Matapos ang matinding sakripisyo at hirap, nakarating din sila sa pangpang.

Pagdating nila sa pangpang, nahanap nila si Jonard, ang kanilang kaibigan. “Pare, salamat at nakatulong ka. Buti na lang hindi kami nalunod,” sabi ni Junior habang nakangiti.

“Magandang hapon. Mabuti’t nakarating kayo ng buo. Ang mahalaga ay ligtas kayo,” sagot ni Jonard habang pinapadaan ang kanilang bangka sa pangpang. Magsasalita pa sana si Junior ngunit hindi na niya nasabi ang mga saloobin niya kay Jonard. Sa halip, pinili niyang magpahinga, maliban sa sakit na nararamdaman.

Pumunta sila sa bahay ni Jonard upang magpahinga. “Wala akong pera, pero kahit anong mangyari, masaya ako na kami ay ligtas,” sabi ni Junior. Hindi nila iniisip na ang mga pagsubok ay magpapatuloy. Sa bawat hirap, natutunan nilang lumaban at magsikap upang makatawid.

Ngunit isang masakit na balita ang dumating. Sinabi ni Jonard na ang kanilang kamag-anak, ang matandang babae, ay nagpatanggal ng bahay nila upang magtayo ng resort sa lugar na iyon. “Wala tayong magagawa,” sabi ni Jonard. “Kailangan nilang magtayo ng resort, at wala tayong laban. Matagal na nilang hawak ang titulo ng lupa.”

Sa kabila ng lahat ng ito, hindi nawalan ng pag-asa si Junior. “Lolo, kailangan nating maghanap ng ibang lugar na matitirhan. Hindi tayo dapat mawalan ng pag-asa.” Inisip nilang patuloy na magsikap at magtrabaho. Hindi sila nagtatapos sa kanilang kalagayan. Isang araw, nagdesisyon silang magtulungan at umalis sa lugar na iyon.

Habang nasa kanilang bagong buhay, nagtrabaho si Junior sa ibang bansa. Ang mga pagpapagod at hirap ay nagsilbing gabay sa kanya upang mapagtanto ang halaga ng buhay. “Sa mga simpleng bagay, maaari tayong magtagumpay,” wika ni Junior.