CEO, NABIGLA NANG MULING MAKITA ANG ASAWA AT ANAK PAGKALIPAS NG 10 TAON

KABANATA 1: Ang Muling Pagkikita

Tahimik ang opisina ni Miguel Santos, ang CEO ng isang kilalang kumpanya sa Maynila. Nakapuwesto siya sa likod ng malawak na mesa, nakatingin sa mga ulat at email na unti-unting dumadating sa kanyang laptop. Sa labas ng malaking bintana, sumisilip ang araw sa lungsod, ngunit sa loob, tila ang oras ay huminto sa bawat paghinga niya.

Sa loob ng sampung taon, natutunan ni Miguel ang kahulugan ng disiplina at sakripisyo. Ang kanyang pangalan ay kilala sa industriya, ang kanyang negosyo ay lumago, at ang kanyang reputasyon ay matibay. Ngunit sa kabila ng lahat ng tagumpay, may kulang sa kanyang puso—isang puwang na tanging ang pamilya lamang ang makapupuno.

Hindi niya inaasahan na darating ang araw na iyon na muling mabubuksan ang pinto ng nakaraan. Habang nag-aayos ng kanyang mga dokumento, may narinig siyang pamilyar na tawag sa pintuan. “Sir Miguel?” ang mahinang boses ng sekretarya. “May mga bisita po… sinasabing sila’y matagal na kayong hinahanap.”

Sa unang saglit, hindi nakilos si Miguel. May kakaibang panginginig sa kanyang katawan na waring nagpapahiwatig na may kakaiba sa pangyayaring ito. “Sino sila?” tanong niya, sinusubukang panatilihing kalmado ang boses.

“Ah… po, sir… mukhang… ah… may kasama po silang bata,” sagot ng sekretarya, halatang nahihirapan sa pagpili ng salita.

Dahan-dahan bumangon si Miguel, iniwan ang kanyang laptop at lumapit sa pintuan. Sa bawat hakbang, bumalik sa kanyang alaala ang mga sandaling lumipas. Ang alaala ng huling yakap sa kanyang anak, ang halik sa noo ng kanyang asawa, at ang sakit ng pamamaalam—lahat ay muling sumabog sa kanyang isipan.

Bumukas ang pinto, at sa harap niya ay nakita niya sila—ang kanyang asawa, Clara, at ang anak na si Luna, na ngayo’y isang dalagitang may maliwanag na mga mata at mahabang buhok. Tumigil si Miguel sa kanyang hakbang, waring nawala ang lakas sa katawan. Ang kanyang bibig ay nagbukas upang magsalita, ngunit ang mga salita ay hindi lumalabas.

Tumayo si Clara, may bahagyang ngiti, ngunit halata ang hiya at kaba. “Miguel…” wika niya, mahina ngunit puno ng emosyon. “Matagal na tayong hindi nagkita…”

Tumango si Miguel, ang kanyang mga mata ay puno ng luha. “Clara… Luna… hindi ko… hindi ko inaasahan…” Halos bumagsak siya sa lakas habang unti-unting lumapit. Ang anak niyang si Luna ay napakapit sa kanyang asawa, ngunit sa unang pagkakataon, lumingon sa kanya at ngumiti.

“Daddy?” tanong ni Luna, may bahid ng pag-aalinlangan ngunit ramdam ang pagkasabik.

Hindi napigilan ni Miguel ang pagyakap sa anak. Ang init ng yakap ni Luna ay nagbigay-lakas sa kanyang puso, at sa sandaling iyon, nawala ang lahat ng puwang na nalikha ng sampung taong kawalan. “Luna… ikaw na… ikaw na ang aking buhay,” bulong niya, halos hindi marinig ngunit puno ng damdamin.

Clara naman ay dahan-dahang nilapitan siya, at sa unang pagkakataon matapos ang isang dekada, nagtagpo ang kanilang mga mata. “Miguel… maraming nangyari sa atin… pero narito na tayo,” wika niya, may halong saya at lungkot.

Sa loob ng opisina, tila tumigil ang oras. Ang mga opisyal at sekretarya ay tahimik, nakatitig sa eksenang hindi nila inaasahan. Ang dating CEO, kilala sa pagiging matatag at kontrolado, ngayon ay nakalugmok sa emosyon—isang tao na muling nakatagpo ng kanyang pamilya matapos ang mahabang panahon.

Matagal man ang pagkakawalay, ramdam ni Miguel ang pag-init ng kanilang presensya. Napagtanto niya na kahit gaano ka-successful sa negosyo, walang kapantay ang halaga ng oras na kasama ang pamilya. Sa mga mata ni Luna, nakita niya ang kahalagahan ng kanyang pag-uwi sa buhay ng anak, at sa ngiti ni Clara, nakita niya ang pag-asa ng muling pagsisimula.

“Daddy… miss na miss kita,” wika ni Luna, habang mahigpit na humahawak sa kanyang kamay.

“Miss din kita, anak… sobra,” sagot ni Miguel, halos hindi makapaniwala sa realidad ng sandaling iyon.

Sa tabi nila, nakatayo si Clara, at sa kanyang titig ay ramdam ni Miguel ang pag-unawa at pag-ibig na hindi nagbago sa kabila ng lahat ng nangyari. Hindi nila kailangan ng maraming salita; sapat na ang katahimikan, sapat na ang muling paglapit sa isa’t isa upang ipahiwatig na may bagong simula.

Hindi alam ni Miguel kung ano ang naghihintay sa hinaharap, ngunit alam niya na sa ngayon, mahalaga lamang ang sandaling ito—ang muling pagkikita ng isang ama, asawa, at anak. Ang sampung taong distansya ay parang isang bangka na dumaan sa unos, at ngayon, sa piling ng kanyang pamilya, sa wakas, nakarating siya sa ligtas na pampang.

Ang muling pagkikita ay hindi lamang pagbabalik ng pisikal na presensya. Ito ay pagbabalik ng pag-asa, pagbabalik ng damdamin, at pagbabalik ng pangarap na maaaring naantala ngunit hindi nawala. Sa mata ni Miguel, sa halakhak at luha ni Luna, at sa katahimikan ni Clara, naramdaman niya ang kahulugan ng tunay na tagumpay—ang tagumpay na hindi nasusukat sa yaman o posisyon, kundi sa presensya ng pamilya na matagal nang nawalay.

Sa unang kabanatang ito, nagsimula ang muling paglalakbay ng kanilang pamilya. Ang CEO, ang ina, at ang anak ay muling nagtagpo, at sa bawat hakbang, bawat halakhak, bawat luha, isang bagong yugto ang umuusbong—yugto ng pagmamahalan, pagtutulungan, at muling pagbabalik ng mga nawawalang taon.