PINAHIYA AT BINASTED NG DOCTORA ANG MANLILIGAW NA DELIVERY BOY NAPA-RESIGN SYA NANG MALAMAN NA..

KABANATA 1: ANG HIYA SA HARAP NG LIWANAG

Umagang-umaga pa lang ay gising na si Marco. Sa maliit niyang inuupahang kwarto sa likod ng lumang apartment, pinilit niyang ayusin ang gusot na uniporme ng delivery service. Kupas na ang kulay asul, may mantsa ng kape sa manggas, at bahagyang punit sa bulsa—mga bakas ng araw-araw na pagod at pagtitiis. Huminga siya nang malalim habang tinitingnan ang sarili sa basag na salamin.

“Isang araw pa,” bulong niya sa sarili. “Isang araw na naman.”

Hindi lang ito tungkol sa trabaho. Sa loob ng kanyang dibdib, may isang lihim na dahilan kung bakit kahit pagod at minsa’y gutom, patuloy pa rin siyang pumapasok. Isang dahilan na may apelyidong Alvarez.

Si Doktora Sofia Alvarez.

Una niya itong nakita tatlong buwan na ang nakalipas, nang maghatid siya ng pagkain sa isang pribadong ospital sa lungsod. Nasa lobby si Sofia noon, nakasuot ng puting coat, buhok na nakapusod, at matang seryoso ngunit may kakaibang lambing. Isang tingin lang ay sapat na para tumigil ang mundo ni Marco. Simula noon, tuwing may delivery sa ospital, siya ang kusang nagbo-volunteer.

Hindi niya alam kung kailan nagsimulang maging panliligaw ang simpleng pagbati. Minsan, nag-iiwan siya ng maliit na papel sa loob ng supot ng pagkain—isang “Ingat po, Dok” o “Salamat sa serbisyo ninyo.” Hindi siya umaasang mapansin. Sapat na sa kanya ang makita si Sofia kahit saglit.

Ngunit ang mundo ng mayaman at mahirap ay may makapal na pader.

Sa ospital, kilala si Sofia bilang isa sa pinakabatang espesyalista sa cardiology. Matapang, matalino, at diretso kung magsalita. Hindi siya sanay sa paligoy-ligoy, lalo na sa mga bagay na sa tingin niya’y walang saysay. Para sa kanya, ang oras ay ginto, at ang damdamin ay kailangang ilugar.

Dumating si Marco sa ospital bandang alas-diyes ng umaga. Bitbit niya ang isang malaking kahon ng pagkain para sa meeting ng mga doktor. Pawis na pawis siya nang pumasok sa lobby. Nandoon si Sofia, kausap ang ilan niyang kasamahan. Tumigil ang mga paa ni Marco, ngunit huli na—napansin siya ng doktora.

“Delivery?” malamig na tanong ni Sofia, ni hindi man lang siya tinignan nang diretso.

“Opo, Dok,” sagot ni Marco, pilit na ngumiti. “Para po sa conference room.”

“Doon,” sabay turo ni Sofia, saka muling humarap sa mga kasamahan.

Habang naglalakad si Marco, narinig niya ang mahihinang halakhak ng ilang nurse. Sanay na siya roon. Ang hindi niya inaasahan ay ang mangyayari pagkatapos.

Paglabas niya ng conference room, nadatnan niya si Sofia sa hallway. Para bang hinihintay siya nito. Bumilis ang tibok ng puso niya.

“Marco, ‘di ba?” tanong ni Sofia, may bahid ng pagkainis sa boses.

“Opo, Dok,” sagot niya agad. “May kailangan po ba?”

Tumikhim si Sofia at tumingin sa paligid. Maraming tao—mga pasyente, nurse, at bisita. Doon, sa gitna ng liwanag ng ospital, nagsalita ang doktora nang hindi nag-aalangan.

“Gusto ko lang linawin,” sabi niya, malinaw at matalim ang bawat salita. “Itigil mo na ang ginagawa mo.”

Napakunot ang noo ni Marco. “A-ano po?”

“Ang mga sulat. Ang mga pagbati. Ang mga tingin,” patuloy ni Sofia. “Hindi ako interesado. At higit sa lahat, hindi ito ang tamang lugar para sa ganyang bagay.”

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Marco. Ramdam niya ang mga matang nakatingin sa kanila. May ilang bulungan. May ilang ngiting mapanukso.

“Pasensya na po, Dok,” mahina niyang sabi. “Hindi ko po intensyon na—”

“Hindi mahalaga ang intensyon,” putol ni Sofia. “Alamin mo ang lugar mo.”

Tumama sa kanya ang mga salitang iyon na parang sampal. Alamin mo ang lugar mo. Para bang biglang lumiit ang mundo niya, at sa liit na iyon, wala siyang puwang para mangarap.

Tumango si Marco, pilit na nilulunok ang sakit sa lalamunan. “Opo,” tanging nasabi niya.

Umalis si Sofia nang hindi na lumingon. Naiwan si Marco sa hallway, nakatayo, nanginginig ang mga kamay. Gusto niyang maglaho. Gusto niyang tumakbo palayo. Ngunit mas masakit pa sa hiya ang katotohanang mahal niya ang isang taong hindi man lang siya tinignan bilang tao—kundi bilang istorbo.

Kinagabihan, hindi na bumalik si Marco sa opisina ng delivery service. Umupo siya sa gilid ng kama, hawak ang cellphone. May isang email na matagal na niyang binubuo ngunit hindi maipadala. Isang desisyon na matagal na niyang iniiwasan.

Naalala niya ang dahilan kung bakit siya nag-delivery boy. Hindi lang para mabuhay, kundi para makalapit sa isang pangarap. Ngunit ngayon, malinaw na malinaw na ang pangarap na iyon ay hindi para sa kanya—hindi sa mundong ginagalawan ni Sofia.

Huminga siya nang malalim at pinindot ang Send.

Magre-resign na po ako effective immediately.

Sa sandaling iyon, may lihim na bumigat sa kanyang dibdib—isang katotohanang wala pang nakakaalam. Isang katotohanang kung malalaman lamang ng doktora, baka magbago ang lahat… o baka mas lalo lamang siyang maliitin.

Ngunit sa ngayon, pinili ni Marco ang katahimikan. Pinili niyang umalis nang walang ingay, dala ang hiya, sakit, at isang lihim na magpapabago sa kanilang kapalaran.

At sa kabilang dulo ng lungsod, habang naglalakad si Doktora Sofia pauwi, may kung anong bumabagabag sa kanyang isipan—isang hindi maipaliwanag na bigat, na magsisimulang umusbong sa sandaling malaman niya ang katotohanang pilit niyang iniiwasan.