Noong unang panahon, may isang magandang dalaga na nagngangalang Fatima Villafuerte. Siya ay anak ng isang mayamang pamilya sa Maynila. Isang araw, nagpasya ang kanyang pamilya na bumili ng isang malawak na lupain sa isang malayong probinsya upang gawing hasyenda. Dito, nakilala ni Fatima ang isang masipag at matipunong magsasaka na si Peter.

Si Peter ay isang ulilang binata na tanging pagsasaka ang ikinabubuhay. Sa kabila ng hirap, siya ay may busilak na puso at matinding prinsipyo. Sa unang pagkikita pa lamang nina Fatima at Peter, tila tumigil ang mundo. Ang pagkakaibigan nila ay unti-unting lumalim at nauwi sa isang lihim na pag-iibigan sa ilalim ng liwanag ng buwan.

Ngunit ang kanilang pagmamahalan ay dumaan sa matitinding pagsubok:

Ang Galit ni Don Eduardo: Hindi matanggap ng ama ni Fatima na ang kanyang anak ay iibig sa isang “hampaslupa.” Pinagtabuyan niya si Peter at pilit na ibinalik si Fatima sa lungsod.

Ang Selos ni Clara: Isang babaeng nagngangalang Clara, na may lihim na pagtingin kay Peter, ang gumawa ng paraan upang sirain ang dalawa. Dinukot niya si Fatima at iniwan sa gitna ng masukal na gubat upang mapahamak.

Ang Pagliligtas: Sa kabila ng panganib, hindi sumuko si Peter. Sinugod niya ang kagubatan at iniligtas si Fatima mula sa mga mababangis na hayop.

Dahil sa determinasyon ni Peter, binigyan siya ng hamon ni Don Eduardo: kailangan niyang patunayan sa loob ng anim na buwan na kaya niyang buhayin si Fatima nang hindi umaasa sa yaman ng pamilya nito. Nagtungo si Peter sa lungsod, nagtrabaho nang marangal, at nag-ipon ng bawat sentimo.

Sa huli, bumalik si Peter na may tagumpay. Nakita ng mga magulang ni Fatima ang tunay na halaga ni Peter—hindi sa dami ng pera, kundi sa laki ng kanyang pagmamahal at paninindigan. Sa gitna ng malawak na taniman ng palay, ipinangako nina Fatima at Peter na hinding-hindi na sila maghihiwalay, patunay na ang tunay na pag-ibig ay walang kinikilalang estado sa buhay.