10 Yıllık Yalan Evliliğimiz bir kolye için bitti sandım, meğer bir hayaletle yaşıyormuşum!

.
.
.

On Yıllık Yalan Evliliğimiz Bir Kolye İçin Bitti Sandım

Ama Meğer Bir Hayaletle Yaşıyormuşum

Bölüm 1 – Hilal Kolye

“O kolyeyi bana geri vereceksin, Kenan.”

Elif’in sesi, Marmara Denizi’ne bakan lüks rezidanslarının geniş salonunda bir kırbaç gibi şakladı.

Sözleri keskin, nefesi hızlıydı. Sesinin titremesini bastırmaya çalışıyordu ama içindeki öfke o kadar büyüktü ki artık kontrol edemiyordu.

Gözleri, yıllardır sevdiği ve güvendiği adamın yüzünde dolaşıyordu. Orada bir açıklama, bir pişmanlık, en azından bir utanç arıyordu.

Ama Kenan’ın yüzünde gördüğü şey sadece yorgunluk ve çaresizlikti.

Salonun ortasında, pahalı İtalyan koltuğun yanında donmuş gibi duruyordu.

Sanki bir adım atsa her şey kırılacakmış gibiydi.

“Elif… sakin ol,” dedi sonunda.

“Konuşalım. Sana her şeyi anlatacağım.”

Elif’in dudaklarından acı bir kahkaha döküldü.

“Ne anlatacaksın?” dedi.

“Annenden bana kalan tek yadigâr olan o hilal kolyeyi hangi cehenneme soktuğunu mu anlatacaksın?”

Kenan gözlerini yere indirdi.

“Elif…”

“O kolyenin benim için ne demek olduğunu biliyordun!” diye bağırdı Elif.

“O kolyeyi bana kendi elleriyle taktı annen. Hatırlıyor musun ne dediğini?”

Elif’in sesi bu kez titriyordu.

Ama ağlamıyordu.

Ağlamayacaktı.

Bu adama o zevki yaşatmayacaktı.

Kenan başını kaldırdı ama Elif’in gözlerine bakamadı.

Elif devam etti:

“Annen o kolyeyi boynuma takarken ne demişti?”

Kenan cevap vermedi.

“Elif…”

“Hatırlamıyor musun?”

Elif’in sesi bir fısıltıya dönüştü.

“Bu kolye artık senin kızım… Bu aile artık senin… Sen bizim kızımızsın demişti.”

Bir anlık sessizlik oldu.

Salonun geniş pencerelerinden görünen Boğaz manzarası bile o an karanlık görünüyordu.

“Sen sadece bir kolyeyi vermedin Kenan,” dedi Elif.

“Benim bu ailedeki yerimi verdin.”

Kenan derin bir nefes aldı.

“Sattım sanıyorsun değil mi?”

“Satmadım Elif.”

“Sadece… rehin verdim.”

Elif dondu.

“Ne?”

Kenan gözlerini kapattı.

“Murat için.”

Elif’in yüzü anında sertleşti.

“Elbette,” dedi alaycı bir şekilde.

“O serseri kardeşin için.”

Kenan dişlerini sıktı.

“Murat çok büyük bir belaya bulaştı.”

“Beni ilgilendirmez!”

“Onu kurtarmam gerekiyordu.”

“Benim kolyemi vererek mi?”

“Elif…”

“Bizim bankada paramız vardı!”

“Arabayı satabilirdin!”

“Kendi canını satardın ama o kolyeye dokunmazdın!”

Kenan bu kez bağırdı.

“Parayla çözülecek bir şey değildi!”

Elif durdu.

“Ne demek bu?”

Kenan sessiz kaldı.

“Ne demek parayla çözülecek bir şey değildi?”

Kenan başını eğdi.

“Güvence istediler.”

Elif’in içi buz kesti.

“Kim?”

Kenan cevap vermedi.

“Kim istediler Kenan?”

Kenan’ın sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.

“Tefeciler.”

Elif bir adım geri çekildi.

Sanki biri ona tokat atmış gibiydi.

“Sen…”

“Elif…”

“Sen benim aile yadigârımı TEFECİLERE mi verdin?”

Kenan sessiz kaldı.

Elif kahkaha attı.

Ama o kahkaha mutluluktan değil, çaresizlikten doğan bir kahkahaydı.

“Harika.”

“Gerçekten harika.”

“On yıllık evliliğimiz… ve sen benim kolyemi tefecilere veriyorsun.”

Kenan bir adım attı.

“Elif lütfen—”

“Yaklaşma!”

Kenan durdu.

Elif gözyaşlarını sildi.

“Bitti.”

Kenan’ın yüzü soldu.

“Ne?”

“Boşanıyoruz.”

O kelime odadaki bütün havayı çekip aldı.

Kenan başını salladı.

“Saçmalama.”

“Bir kolye için…”

“Bu sadece bir kolye değil!”

Elif bağırdı.

“Bu güven!”

“Bu saygı!”

“Bu evlilik!”

Kenan çaresizce başını salladı.

“Ben boşanmayacağım.”

Elif’in gözleri büyüdü.

“Ne dedin?”

“Buna izin vermem.”

Elif güldü.

“İzin vermeyecekmiş.”

“Sen kimsin Kenan?”

“Hayatımın sahibi mi?”

Kenan susuyordu.

Elif devam etti.

“Yıllarca senin için nelerden vazgeçtiğimi hatırlıyor musun?”

“Kariyerimi bıraktım.”

“Ailemden uzaklaştım.”

“Senin ailen bizim ailemiz olsun diye.”

“Ve karşılığında ne aldım?”

Elif gözlerinin içine baktı.

“Bir hiç.”

Sonra çantasını aldı.

Kapıya doğru yürüdü.

Kenan önüne geçti.

“Elif… gitme.”

“Elif lütfen.”

“Her şeyi düzelteceğim.”

Elif durdu.

Kenan’ın gözlerine baktı.

O an orada sadece çaresizlik görmedi.

Başka bir şey daha vardı.

Derin bir korku.

Sanki Elif giderse Kenan’ın dünyası tamamen çökecekmiş gibi.

Ama Elif’in kalbi o kadar kırılmıştı ki bunu düşünecek gücü yoktu.

“Çekil önümden Kenan.”

Ve kapıyı açtı.

---

O Gece

Gece sessizdi.

Elif en yakın arkadaşı Burcu’nun evindeki misafir odasında pencerenin önünde duruyordu.

Şehrin ışıkları uzakta parlıyordu.

Ama zihni yıllar öncesine gitmişti.

Kenan’la ilk tanıştıkları güne.

Üniversitenin bahar şenliklerine.

Kalabalığın içinde onu ilk gördüğü anı hatırladı.

Kenan diğer erkeklere benzemiyordu.

Sessizdi.

Ama gülümsediğinde etrafındaki her şey aydınlanıyordu.

İki yıl sonra Kız Kulesi’nin önünde küçük bir teknede evlenme teklif etmişti.

“Seni her şeyden koruyacağıma söz veriyorum,” demişti.

Elif o zaman bunun romantik bir söz olduğunu sanmıştı.

Şimdi ise başka bir şey anlıyordu.

Kenan onu korumuyordu.

Onu bir sırrın içine hapsetmişti.

---

Telefon

Saat gece yarısını geçmişti.

Elif’in telefonu çaldı.

Ekranda Kenan yazıyordu.

Açmak istemedi.

Ama içindeki bir his onu durdurdu.

“Ne var?” dedi soğuk bir sesle.

Kenan’ın sesi titriyordu.

“Elif… eve gelmen lazım.”

“Hayır.”

“Benim için değil.”

Bir sessizlik oldu.

“Murat için.”

Elif gözlerini kapattı.

“Ne yaptı yine?”

Kenan’ın sesi neredeyse fısıltıydı.

“Onu bulmuşlar.”

Elif’in kalbi sıkıştı.

“Kim?”

“Tefeciler.”

“Elif…”

“Onu dövmüşler.”

“Çok kötü.”

Elif bir an sessiz kaldı.

Sonra fısıldadı.

“Geliyorum.”

Ve o anda aslında kabusun yeni başladığını bilmiyordu.