1994 yazında İzmir’de genç bir kız kayboldu… 15 yıl sonra çıkan bir fotoğraf her şeyi yıktı

.
.

.

1994 YAZINDA İZMİR’DE KAYBOLAN KIZ — 15 YIL SONRA ORTAYA ÇIKAN FOTOĞRAF HER ŞEYİ YIKTI

BÖLÜM I — KAYBOLUŞ

1994 yılının Temmuz ayı, İzmir’in Konak semtinde insanın nefesini kesen o ağır sıcaklarla başlamıştı. Asfalt eriyor, taş kaldırımlar güneşin altında neredeyse yanıyordu. 17 yaşındaki Elif Kaya, o sabah evden çıktığında çiçekli elbisesi omuzlarına hafifçe yapışmıştı. Saçlarını saten bir kurdeleyle toplamış, elinde babasından kalan mavi kapaklı şiir kitabını taşıyordu.

Elif sessiz bir kızdı. Yaşıtları plajlara koşarken, o kütüphanenin serinliğini, kitapların arasındaki yalnızlığı seçerdi. Babası öldüğünden beri şiir onun sığınağıydı.

“Anne, kütüphaneye gidiyorum,” diye seslendi kapıdan.

Annesi Hatice, mutfakta hamur yoğuruyordu. Elleri bir an durdu, kızının arkasından baktı.
“Erken dön Elif,” dedi. “Akşam misafir var.”

Elif gülümsedi, başını salladı ve sokağa çıktı.

Kimse bilmiyordu ama bu, Hatice’nin kızını son görüşü olacaktı.

Konak’ın dar sokaklarında yürürken Elif her zamanki gibi etrafı izledi. Saat Kulesi’nin gölgesi kaldırım taşlarının üzerine düşüyor, esnaf kepenklerin altından serinlik arıyordu. Elif küçük bir kırtasiyenin vitrininde duran defterlere baktı, iç geçirdi. Parası yoktu.

Bir an için rüzgâr garip bir ses taşıdı.
Gitme…

Elif arkasına baktı. Sokak bomboştu. Sadece bir kedi, çöp tenekesinin yanında uyukluyordu.

Kütüphaneye giden dar sokağa girdiğinde içini tuhaf bir huzursuzluk kapladı. Kepenkler kapalıydı, normalde kalabalık olan sokak sessizdi. Köşede, tanımadığı bir adam duruyordu.

Orta yaşlıydı. Omuzları düşük, bakışları donuktu.

“İyi günler,” dedi Elif kibarca.

Adam cevap vermedi. Sadece baktı.

Elif yolunu değiştirmeyi düşündü ama geç kalmak istemiyordu.
“Affedersiniz, geçebilir miyim?”

Adam ağır ağır kenara çekildi.
“Elif Kaya,” dedi birden. “Şiir okumayı seviyorsun değil mi?”

Elif’in kalbi göğsünde patlayacak gibi oldu.
“Beni nereden tanıyorsunuz?”

“Konak’ın parlak yıldızı,” dedi adam. “Her gün kütüphaneye giden kız. Sehvetin Hoca derler bana.”

Elif kitabını daha sıkı kavradı.
“Geç kalıyorum,” dedi ve yürümek istedi.

Adam bileğini yakaladı. Sıkıca.
“Büyüklere böyle cevap verilmez.”

Elif bağırdı. Adam eliyle ağzını kapattı. Elif tüm gücüyle ısırdı. Adam acıyla küfretti ve elini çekti.

Elif koştu.

Kurdele saçından kopup yere düştü. Dar bir ara sokağa saptı. Nefesi kesilmişti. Tam rahatladığını sandığı anda arkasından bir el uzandı.

“Benden kaçamazsın.”

Bir çığlık…
Ve sonra sessizlik.

O gece Elif’ten geriye kan lekeli bir kurdele ve sokakta açık kalmış şiir kitabı kaldı.

Ceset bulunamadı.
Dava “muhtemel ölüm” olarak kapatıldı.

BÖLÜM II — 15 YIL SONRA

2009 yılında, Elif’in küçük kız kardeşi Yasemin, artık 27 yaşındaydı. Aynı kütüphanede çalışıyordu. Hayat, Elif’in kayboluşundan sonra yavaşça ama acı dolu bir şekilde akmıştı.

Bir akşam, iade edilen eski kitapları raflara dizerken Nazım Hikmet’in sararmış bir kitabının arasından bir fotoğraf düştü.

Yasemin eğildi, aldı.

Fotoğrafta Elif vardı.

Gülümsüyordu.

Yanında tanımadığı bir adam duruyordu. Alt köşede küçük bir tarih yazıyordu:

Ağustos 1995

Yasemin’in dizleri titredi. Elif 1994’te kaybolmuştu. Bu fotoğraf bir yıl sonra çekilmişti.

Elif yaşıyordu.

Fotoğrafa yakından baktı. Elif’in sol bileğinde ince bir yara izi vardı. Yasemin’in boğazı düğümlendi. Ablasının kaybolduğu gün bulunan kan lekesi…

Fotoğrafı çantasına sakladı. O an anladı:
Biri bunu onun bulmasını istemişti.

BÖLÜM III — ANNENİN SIRRI

Yasemin o gece eve gittiğinde fotoğrafı annesine gösterdi.

Hatice fotoğrafı görür görmez bardağı elinden düşürdü.

“Bu… bu olamaz…”

“Anne,” dedi Yasemin titreyerek. “Elif yaşıyordu. Neden bilmiyorsun?”

Hatice ağladı. Gerçekten bilmiyordu. Ama Yasemin bir şeylerin eksik olduğunu hissediyordu.

Elif’in odasında gizli bir defter buldu. Yırtılmış sayfalar, adresler, tarihler…

Ve tekrar eden bir cümle:

“Hangisi daha kötü? Ölmek mi, yoksa canlıyken unutulmak mı?”

Sonunda gerçeği ortaya çıkaran şey, annesinin sandığının altındaki bir mektup oldu.

Mektup Hatice tarafından yazılmıştı.

Elif hamileydi.

Babasının öğrenmesi halinde Elif’in öldürüleceğinden korkan Hatice, kızını Çanakkale’deki bir madrasaya göndermişti. Gizlice. Sessizce.

Altı ay sonra gelen ikinci mektupta yazan tek cümle şuydu:

“Elif kaçtı.”

Hatice gerçeği gizlemişti. Korumak için.

Ama Elif geri dönmemişti.

BÖLÜM IV — ÇANAKKALE

Anne ve kız Çanakkale’ye gittiler. Madrasanın artık harabe halinde olduğunu gördüler. Komşu bir kadın, Zehra, Elif’i hatırlıyordu.

“Elif değil,” dedi. “Biz ona Feride derdik.”

Feride bir yıl kalmıştı. Hamileydi.
Doğum sırasında çok kan kaybetmişti.

Elif ölmüştü.

Ama bebek yaşamıştı.

“Bir kızdı,” dedi Zehra. “Gözleri deniz gibi yeşildi. İstanbul’dan zengin bir aile aldı.”

Bebeğin adı: Yıldız

BÖLÜM V — YILDIZ

Yasemin umudunu kaybetmedi. Gazetelere ilan verdi.

Ve bir gün kütüphaneye yeşil gözlü bir kız geldi.

Adı Yıldız’dı.

Nazım Hikmet okuyordu.
Şiir yazıyordu.
Doğum tarihi Ağustos 1995’ti.

DNA testi gerçeği doğruladı.

Yıldız, Elif Kaya’nın kızıydı.

BÖLÜM VI — SESSİZLİĞİN SONU

Yasemin kütüphanede küçük bir sergi açtı. Elif’in şiirleri, fotoğrafları ve mavi kapaklı kitabı cam bir vitrinin içinde duruyordu.

Yanında Yıldız’ın yazdığı şiir:

“Sessizlikte bile sesin yankılanıyor içimde.
Ben senin yarım kalan şiirinin son mısralarını yazıyorum.”

Elif’in hikâyesi sonunda anlatılmıştı.
Sessizlik kırılmıştı.

Ve Yasemin biliyordu:
Bazen bir fotoğraf, gömülmüş bir hayatı yeniden doğurabilirdi.

Siz olsaydınız, gerçeği aramaya cesaret eder miydiniz?