2019’da Eskişehir’de bir sosyal hizmet uzmanı kayboldu… 27 gün sonra sarsıcı bir gerçek ortaya çıktı

.
.
.

Eskişehir, 2019 — Sessizliğin Ardındaki Gerçek

Şafak henüz sökmeden önce, Eskişehir’in Odunpazarı semtinde eski tramvay hattının yanındaki küçük otobüs durağı, geceden kalan soğuğu hâlâ üzerinde taşıyordu. Hava keskin ve nemliydi; asfalt gece yağan yağmurun izleriyle parlıyordu. Sokak lambalarının titrek ışıkları, boş sokaklara solgun bir sarı renk veriyordu. Şehir henüz uyanmamıştı, ama o sabah bir şeyler çoktan değişmişti.

Duraktaki ahşap bankta, yaklaşık yedi yaşlarında bir kız çocuğu oturuyordu. Üzerinde ince, yıpranmış bir hırka vardı. Saçları dağınık, yüzü ifadesizdi. Ne ağlıyordu ne de konuşuyordu. Gözleri boşluğa kilitlenmişti, sanki gördüğü şeyler artık bu dünyaya ait değildi.

Ama en dikkat çekici olan şey elleriydi.

Küçük parmaklarıyla sımsıkı tuttuğu, kenarları yırtılmış bir kimlik kartı vardı. Kartın üzerinde koyu kahverengi lekeler bulunuyordu. Kurumuş kan lekeleri…

Kartın üzerinde yazan isim: Nermin Aksoy.

Ve Nermin Aksoy üç gündür kayıptı.

O sabah çocuğu ilk fark eden, sokak hayvanlarına mama bırakmak için dışarı çıkan yaşlı bir kadındı. Çocuğa yaklaştı, konuşmaya çalıştı, ama hiçbir tepki alamadı. Kız çocuğu sanki donmuştu. Kadın korkuyla geri çekildi ve hemen polisi aradı.

On dakika sonra olay yerine iki polis aracı geldi.

Komiser Serap, 15 yıllık tecrübesine rağmen o sabah içini kemiren garip hissi bastıramıyordu. Çocuğun yanına çömeldi, yumuşak bir sesle konuştu:

“Merhaba… adın ne senin?”

Hiçbir cevap yoktu.

Serap, çocuğun elindeki kartı fark etti. Yavaşça uzandı. Tam dokunacakken çocuk aniden kartı göğsüne bastırdı. Parmaklarını daha da sıkı kenetledi.

İlk tepki buydu.

Sessiz ama kararlı bir “hayır”.

Kız çocuğu merkeze götürüldü. Doktorlar fiziksel bir yaralanma bulamadı, ama psikolojik durum açıktı: ağır travma. Psikologlar “seçici mutizm” teşhisi koydu. Çocuk konuşmayı reddediyordu.

Ama bir şey vardı.

Kartı asla bırakmıyordu.

Gece uyurken bile parmakları kartın kenarlarına kilitli kalıyordu. Görevliler kartı almaya çalıştığında çocuk ilk kez ses çıkardı. Sessiz ama derin bir ağlayış…

Bu kart sadece bir nesne değildi.

Bir bağdı.

Bir hatıraydı.

Belki de bir gerçeğin tek kanıtıydı.

Serap aynı gün Nermin Aksoy’un dosyasını incelemeye başladı.

Nermin, 12 yıldır sosyal hizmetlerde çalışan bir uzmandı. Sessiz, disiplinli, işine bağlı biri olarak biliniyordu. Ama son haftalarda davranışlarında değişiklikler olduğu raporlara geçmişti.

“Bazı dosyaları fazla kurcalıyordu…”

“Gereksiz sorular soruyordu…”

“Üstlerine bile karşı gelmiş…”

Meslektaşlarının sözleri buydu.

Ama Serap için bu sözler başka bir anlam taşıyordu:

Nermin bir şey bulmuştu.

Nermin’in son ziyaretlerinden biri resmi kayıtlarda yoktu.

Bu, en tehlikeli işaretti.

Sisteme girmediği bir ziyaret demek, ya büyük bir hata ya da büyük bir sır demekti.

Serap, Nermin’in telefon kayıtlarını incelediğinde son aramalardan birinin şehir merkezinden uzak bir mahalleye ait olduğunu gördü:

Yıldız Mahallesi, 12. Sokak.

O akşam Serap ve ekibi adrese gitti.

Kapıyı Gülten adlı bir kadın açtı. Yüzü solgundu, gözleri korkuyla doluydu.

İlk başta her şeyi inkâr etti.

Ama sonunda çözüldü.

“Ben sadece bana söyleneni yaptım…” dedi titreyerek.

Anlattıkları, bir kâbusun kapısını aralıyordu.

Gülten’e para verilmişti.

Bir çocuk teslim edilmişti.

Üç ay sonra başka birine devretmesi istenmişti.

Her şey planlıydı.

Her şey sistemliydi.

Ve her şey yasa dışıydı.

Serap’ın kalbi hızlandı.

Bu bir bireysel suç değildi.

Bu bir ağdı.

Organize bir yapı.

Çocuk kaçakçılığı…

Gülten’in evinde bulunan çocuk, otobüs durağındaki çocuktu.

Ve Nermin onu bulmuştu.

Nermin o çocuğu kurtarmaya çalışmıştı.

Ama sonra kaybolmuştu.

Soruşturma derinleştikçe gerçek ortaya çıkmaya başladı.

Sahte evlat edinme belgeleri.

Eksik kayıtlar.

Silinmiş dosyalar.

Ve en önemlisi…

İmzalar.

Bazı belgelerde müdür yardımcısı Hakan’ın imzası vardı.

Hakan kısa sürede gözaltına alındı.

İlk başta inkâr etti.

Sonra çöktü.

“Beni zorladılar…” dedi.

“Üst düzey insanlar… çok güçlüler…”

İsim vermekten korkuyordu.

Ama sonunda konuştu.

Ve o isim her şeyi değiştirdi:

Kemal Eren.

Şehrin en saygın iş insanlarından biri.

Bir vakıf başkanı.

“Çocukları Koruma Vakfı”nın yüzü.

Televizyonlarda yardımsever olarak tanınan bir adam.

Ama gerçekte…

Çocukları satan bir sistemin lideri.

Nermin Aksoy bu sistemi fark etmişti.

Ve tek başına savaşmaya karar vermişti.

Serap, Nermin’in evinde yaptığı aramada bir not defteri buldu.

İçinde yüzlerce isim, tarih ve adres vardı.

Ve son sayfada yırtılmış bir iz.

Ama küçük bir not kalmıştı:

“EKK – eski bina – bodrum”

Eski sosyal hizmetler binasına gittiklerinde her şey ortaya çıktı.

Bodrumda saklanan kutular.

Fotokopi belgeler.

Nermin’in el yazısıyla notlar:

“Sahte imza”

“Kayıt yok”

“Çocuk kayıp”

Her belge bir suçtu.

Her sayfa bir hayatın çalındığını gösteriyordu.

Ve o anda Serap’ın telefonu çaldı.

Bakım evinden arıyorlardı.

Çocuk konuşmuştu.

İlk kez.

Sadece birkaç kelime:

“Nermin abla… beni kurtardı…”

Gerçek artık açıktı.

Nermin, çocuğu kurtarmıştı.

Ama kendisi yakalanmıştı.

Büyük operasyon başlatıldı.

Kemal Eren’in evi basıldı.

Ofisi, vakfı, tüm kayıtları incelendi.

Her şey ortaya çıktı.

Ama Nermin hâlâ yoktu.

    gün…

Soruşturma tamamlanmak üzereydi.

Ama en önemli kişi hâlâ kayıptı.

Bir sabah, eski fabrikanın arkasındaki terk edilmiş bir depodan ihbar geldi.

Polis içeri girdiğinde…

Orada bir oda buldular.

Karanlık.

Soğuk.

Sessiz.

Ve yerde bir kadın yatıyordu.

Zayıf.

Bitkin.

Ama hayattaydı.

Nermin Aksoy bulunmuştu.

Gözlerini açtığında ilk söylediği şey şuydu:

“Çocuk… güvende mi?”

Serap başını salladı.

“Evet… artık güvende.”

Nermin’in gözlerinden yaşlar süzüldü.

Ve o an her şey anlam kazandı.

Nermin kazanmıştı.

Çünkü bazen bir insan her şeyi kaybetmeyi göze alır…

Sadece bir hayatı kurtarmak için.

Ve bazen…

Sessiz insanlar…

Dünyayı değiştiren en güçlü çığlığı atarlar.