31 YILDIR HER DÜĞÜNDE AYNI KADIN: Manisa’daki Lanetli Düğün Salonu’nun Sırrı

.
.

31 YILDIR HER DÜĞÜNDE AYNI KADIN: MANİSA’DAKİ LANETLİ DÜĞÜN SALONU

1. Bölüm – İlk Fotoğraf (1967)

13 Haziran 1967 günü Manisa’nın merkezinde yeni açılan Gönül Sarayı Düğün Salonu, henüz boyası kurumamış duvarlarıyla ilk misafirlerini ağırlıyordu. O gün Gülsüm ile Kemal için hayatlarının en mutlu günü olmalıydı. Kolonya ve badem şekeri kokusu salona sinmiş, orkestranın neşeli sesi duvarlarda yankılanıyordu.

Fotoğrafçı Hüseyin Bey kırk yaşındaydı. Şehrin en iyi fotoğrafçılarından biriydi. Alman malı Voigtländer makinesiyle çalışır, ışığı ve anı yakalamakta ustaydı. O gün de işini her zamanki titizlikle yaptı; gelinle damadı, aileleri, kalabalık masaları tek tek fotoğrafladı.

Her şey kusursuzdu.

Ta ki bir hafta sonra…

Karanlık odada kırmızı ışık altında ilk filmi banyo ederken Hüseyin Bey’in eli titredi. Gelin ve damadın aileleriyle çekildiği kalabalık fotoğrafın arka planında, loş bir köşede yaşlı bir kadın duruyordu. Siyah, zamansız bir elbise giymişti. Yüzü solgundu, bakışları boştu.

Hüseyin Bey kaşlarını çattı.
“Ben bunu çektiğimi hatırlamıyorum.”

Fotoğrafı çifte teslim ettiğinde sordu.
Gülsüm başını salladı.
— Bizden değil.
Kemal omuz silkti.
— Ben de ilk defa görüyorum.

Kimse o kadını tanımıyordu.

2. Bölüm – Davetsiz Misafir

Bir ay sonra ikinci düğün oldu. Sonra bir nişan, sonra bir başkası…
Ve her seferinde, istisnasız her seferinde aynı kadın fotoğraflardaydı.

Bazen orkestranın arkasında, bazen düğün pastasının hemen yanında, bazen kapı aralığından bakan bir siluet olarak… Hep aynı siyah elbise, hep aynı solgun yüz. Ne gülümsüyor ne konuşuyor, kimseyle göz göze gelmiyordu.

Hüseyin Bey için bu durum bir tesadüf olmaktan çıkıp takıntıya dönüştü. Artık düğünlere mutlu anları yakalamak için değil, o kadını aramak için gidiyordu.

1970’ler geldi. Manisa değişti. Gönül Sarayı’nın duvarları sarardı, mobilyaları eskidi. Ama iki şey hiç değişmedi: Hüseyin Bey’in fotoğrafçılığı ve o kadının varlığı.

Hüseyin Bey siyah kaplı büyük bir defter tutmaya başladı. Kadının göründüğü her fotoğrafı yapıştırıyor, altına tarih, saat ve düğün sahibinin adını yazıyordu.

31 yıl boyunca…
417 düğün. 417 fotoğraf. 417 kez aynı kadın.

3. Bölüm – Zamanın Donduğu Yüz

1980’lerin başında Hüseyin Bey gecelerini karanlık odada geçirmeye başladı. Fotoğrafları büyüteçle inceliyordu. Kadının yüzü, elleri, duruşu…

Bir gece iki fotoğrafı yan yana koydu.
Biri 1970’ten, diğeri 1980’den.

On yıl geçmişti. Hüseyin Bey yaşlanmıştı, salon eskimişti.
Ama kadın zerre kadar değişmemişti.

Aynı yüz. Aynı bakış. Aynı solgun ifade.

O an Hüseyin Bey’in içindeki son mantık kırıntısı da sarsıldı.
“Bu kadın insan değil.”

.

4. Bölüm – Yaklaşan Gölge

1980’lerin ortasına gelindiğinde yeni bir şey fark etti. Kadın artık köşelerde saklanmıyordu. Fotoğraflarda kalabalığa yaklaşıyordu. Misafirlerin hemen arkasında, bazen yanlarında duruyordu.

Ve bakışları…
Artık daha netti.

Sanki bir şey bekliyordu.

Hüseyin Bey defterine kırmızı kalemle notlar almaya başladı.
Bu bir takıntı değildi artık. Bir hayatta kalma meselesiydi.

5. Bölüm – İlk Yüzleşme (1987)

1987 yazında bir düğün gecesi… Salon her zamankinden daha kalabalıktı. Hüseyin Bey vizörden bakarken orkestranın arkasındaki servis koridorunda siyah bir hareket gördü.

Makineyi bıraktı.
Koştu.

Koridorun sonunda yıllardır kullanılmayan, kilitli bir kapı vardı. Kimse yoktu.

Bir hafta sonra filmi banyoya aldığında dizlerinin bağı çözüldü.
Kadın fotoğraftaydı.
Ama bu kez doğrudan objektife bakıyordu.

Sanki “Nereye gittin?” der gibiydi.

Daha da kötüsü: Salonun resmi planlarında o koridorun sonunda kapı yoktu. Orası sağır bir duvardı.

Hüseyin Bey o günden sonra kadını aramayı bıraktı. Çünkü artık biliyordu:
Kadın onu izliyordu.

6. Bölüm – Sembolün Peşinde

1988’de Hüseyin Bey defterine son kez kırmızı kalemle bir sembol çizdi:
Kadının yakasında fark ettiği iç içe geçmiş iki hilal.

Manisa sokaklarında bu sembolü sormaya başladı. Eskicilere, antikacılara, muhtarlara…
Kimse bilmiyordu. Ya da bilmek istemiyordu.

Sonunda eski kütüphanede Nafiz Bey konuştu:
— Bu işaret, “Suskunlar Cemaati”ne ait.

Suskunlar…
Düğünlerde, doğumlarda, cenazelerde sessizce beliren bir topluluk. Halk onları hem uğursuz hem de mühürleyici sayardı.

Son iz, Spil Dağı eteklerindeki harap bir tekkeydi.

7. Bölüm – Esma

Tekkenin arkasındaki mezar taşında aynı sembol vardı. Altında tek bir isim:
Esma
Ve bir tarih: 13 Haziran 1967

Gönül Sarayı’nın açıldığı gün.

Hüseyin Bey anladı.
O gün Esma ölmemişti.
O gün başlamıştı.

8. Bölüm – İlk Kurban

Hüseyin Bey yıllar sonra Gülsüm ve Kemal’in izini sürdü. İzmir arşivlerinde küçük bir haber buldu:

14 Haziran 1968 – Gelin arabası uçuruma yuvarlandı.
Gülsüm ölmüş, Kemal hayatta kalmıştı.

Kemal’i bulduğunda adam bitmişti.
— Karım o fotoğrafın içinde kaldı.
— O kadın onu oraya hapsetti.

Hüseyin Bey o an gerçeği gördü:
Fotoğraflar mezardı.
Ve o, yıllarca mezar kazmıştı.

9. Bölüm – Son Düğün (1998)

1998’de Gönül Sarayı kapanmadan önce son bir düğün yapıldı. Hüseyin Bey makinesine film takmadı.

Bu kez çekmek için değil, yüzleşmek için oradaydı.

Esma nikâh masasının arkasındaydı.
Gülümsedi.

O an Hüseyin Bey’in boş sandığı makineden bir flaş patladı.

Son film banyoya alındığında gerçek ortaya çıktı:
Fotoğrafta salon bomboştu.
Ortada bir siluet vardı.

Hüseyin Bey’in kendisi.

Esma gitmişti.
Mühür el değiştirmişti.

10. Bölüm – Yeni Bekçi

Hüseyin Bey defteri, fotoğrafları ve makineyi bir sandığa kilitledi.
Dükkanını kapattı.
Ve kayboldu.

Yıllar sonra sandık bulundu. İçinde bir not vardı:
“Mühür kırılmaz. Sadece el değiştirir.”

O günden sonra Gönül Sarayı’nda düğün yapılmadı.
Ama Manisa’da bazı fotoğraflarda hâlâ, loş köşelerde bir siluet belirdiğini söyleyenler var.

Kimileri Esma der…
Kimileri Hüseyin…

Belki de mesele kim olduğu değil.
Belki mesele, bakanın artık geri dönememesi.

Sizce mühür şimdi kimin elinde?