707 Özel Birlik’ten kadın korgeneral Yemekhanedeki hareket sonrası albay öğleden sonra gözaltında

.
.
.

Gölgenin Komutanı: Asena Gürkan

Suriye sınırına sıfır noktada, Şanlıurfa’nın kavurucu sıcağının altında uzanan 7. Kolordu karargâhı, dışarıdan bakıldığında disiplinin ve gücün sembolüydü. Ancak içeride çürümüşlük sessizce yayılıyordu. Yıllardır kimsenin yüksek sesle dile getirmediği, ama herkesin hissettiği bir çöküş vardı. İşte tam da bu yüzden, o gün gelen yeni komutan sıradan biri değildi.

Korgeneral Asena Gürkan.

Onun gelişi bir atama değil, bir müdahaleydi.

Asena, karargâha geldiği ilk gün makam odasına gitmedi. Üniformasını giymedi. Rütbesini sakladı. Eski, solmuş bir eşofman giyerek askerlerin arasına karıştı. Kimse onu tanımıyordu.

Hedefi açıktı: Gerçeği görmek.

Yemekhaneye girdiğinde ağır bir koku yüzüne çarptı. İçeriye sinmiş yağ, bayatlık ve ihmal… Sıraya girip tepsisini aldı. Önüne konan çorba, çorba olmaktan uzaktı. Üzerinde yüzen kırmızı yağdan başka içinde hiçbir şey yoktu.

Asena sessizce oturdu.

İzliyordu.

Dinliyordu.

Ve bekliyordu.

O sırada bir ses yükseldi.

“Hey sen! O yemekle o güzelliği nasıl koruyacaksın?”

Sözler kirliydi. Ton daha da kirli.

Askerlerin çoğu başını eğdi. Kimse tepki vermedi. Çünkü o sesi tanıyorlardı.

Albay Hakan Sancak.

Kışlanın görünmez hükümdarı.

Hakan Sancak masasına doğru yürüdü. Gözlerinde kibir, hareketlerinde sarhoş bir güç vardı. Asena’nın omzunu sertçe kavradı.

“Asker misin, memur mu? Ama fark etmez. Sana daha iyi şeyler ayarlayabilirim.”

Asena başını kaldırmadı. Sadece soğuk bir şekilde konuştu:

“Ellerini çek.”

Bu cümle, o ortamda söylenebilecek en tehlikeli şeydi.

Hakan güldü.

Ama o kahkaha yarım kaldı.

Çünkü Asena yavaşça başını kaldırdı.

Ve göz göze geldiler.

O bakış…

O bakışta korku yoktu.

Öfke de yoktu.

Sadece hüküm vardı.

“Adını söyle,” dedi Asena.

Hakan sinirlendi.

“Sen benim kim olduğumu biliyor musun?”

Asena bu kez doğrudan gözlerinin içine baktı.

“Hakan Sancak. Lojistik alay komutanı. Geçen yılki kumanya ihalesinde rüşvet almakla suçlandın. Dosya kapatıldı.”

Yemekhane dondu.

Hakan’ın yüzü değişti.

Bu bilgi gizliydi.

Bu kadın kimdi?

Bir anlık öfkeyle Asena’ya saldırmak istedi.

Ama fırsat bulamadı.

Asena onun parmağını yakaladı.

Bir hareket.

Kısa, net ve acımasız.

Çat!

Hakan’ın çığlığı yemekhaneyi doldurdu.

Asena ayağa kalktı.

“Öğleden sonra saat 14:00.”

Durdu.

“Gerçek rütbemi o zaman öğreneceksin.”

Ve yürüyüp gitti.

O an herkes şunu anladı:

Bir şeyler değişmek üzereydi.

Saat tam 14:00.

Tören alanı doluydu.

Tüm komutanlar sıradaydı.

Hakan Sancak’ın elleri titriyordu.

İçgüdüleri ona kaçmasını söylüyordu.

Ama geç kalmıştı.

Kapı açıldı.

Askeri bando sustu.

Ve içeri girdi.

Korgeneral Asena Gürkan.

Hakan’ın dünyası o anda çöktü.

Sabah aşağıladığı kadın…

Komutanıydı.

Asena kürsüye çıktı.

Sesi buz gibiydi.

“Bugün sadece göreve başlamıyorum.”

Durdu.

“Temizlik başlatıyorum.”

Sonra bağırdı:

“Albay Hakan Sancak öne çıksın!”

Hakan dizlerinin bağı çözülmüş gibi yürüdü.

Kalabalığın önünde durdu.

Artık kaçış yoktu.

Asena yavaşça yanına indi.

“Beni hatırladın mı?”

Hakan ağlamaya başladı.

“Komutanım… hata yaptım…”

“Asıl hatan,” dedi Asena, “askerinin yemeğini çalmak.”

İşaret verdi.

Askeri inzibatlar anında Hakan’ın üzerine atladı.

Onu yere yatırdılar.

“Suçlamalar: rüşvet, zimmet, cinsel taciz.”

Durdu.

“Ve vatana ihanet.”

Kalabalık nefes almayı unuttu.

Ama bu sadece başlangıçtı.

Aynı gün yapılan toplantıda, Asena’nın gerçek hedefi ortaya çıktı.

Bu tek bir adam değildi.

Bir sistemdi.

Kurmay Başkanı Kenan Atasoy söz aldı:

“Komutanım, bu kadar sert müdahale…”

Asena sözünü kesti.

“Bu bir operasyon.”

Gözlerini sabitledi.

“Ve ben yarım bırakmam.”

O gece suikast geldi.

Üç adam.

Sessiz.

Profesyonel.

Ama yanlış hedefi seçmişlerdi.

Asena onları tek tek etkisiz hale getirdi.

Sonuncusunu sorguladı.

Ve gerçek ortaya çıktı:

Emri veren…

Kenan Atasoy’du.

Artık oyun büyümüştü.

Araştırma derinleşti.

İsimler ortaya çıktı.

Emekli bir orgeneral.

Bir milletvekili.

Bir ağ.

“Demir Yumruk.”

Asena artık yalnız değildi.

Ama karşısındaki güç büyüktü.

Ve savaş başladı.

Bir hafta sonra…

Basın toplantısı düzenlendi.

Ama plan tersine döndü.

Asena’nın sızdırdığı belgeler her yere yayıldı.

Rüşvet kayıtları.

Ses kayıtları.

Gizli operasyon belgeleri.

Canlı yayında bir imparatorluk çöktü.

Kenan Atasoy tutuklandı.

Hakan Sancak zaten içerideydi.

Ve en önemlisi…

Gerçek ortaya çıkmıştı.

Asena o gece yalnızdı.

Pencerenin önünde durdu.

Şehrin ışıklarına baktı.

Bu bir zaferdi.

Ama bedeli büyüktü.

Çünkü o sadece düşmanlarıyla savaşmıyordu.

Geçmişiyle de savaşıyordu.

Ve biliyordu.

Bu daha bitmemişti.

Ama artık korkmuyordu.

Çünkü o sadece bir komutan değildi.

O bir gölgeydi.

Ve gölgeler…

Asla tamamen yok olmazdı.