Annem Bir Generaldi Askere Giden Oğlunu Ziyarete Geldiğinde

.

Annem Bir Generaldi: Askere Giden Oğlunu Ziyarete Geldiğinde

Aralık ayının son günleriydi.
Kış Hatay’a sert gelmişti. Reyhanlı’nın kırsalındaki 5. Hudut Alayı’na bağlı tabur komutanlığının önünde rüzgâr, nöbet kulübesinin sac duvarlarını zangırdatıyordu. Saat öğleden sonra ikiyi biraz geçmişti; nöbetin en zor saatiydi. Ne gelen vardı ne giden. Sadece asfaltın üzerinde titreşen soğuk hava ve iki askerin sıkıntılı nefesi…

Çavuş Murat, tüfeğini kulübeye yaslamış, gözlerini yolun karşısında duran siyah lüks sedana dikmişti. Aracın kapısı açıldığında yutkundu.

“Ulan şu bacaklara bak…” diye mırıldandı.
“Manken mi bu? Burayı podyum sandı herhâlde.”

Yanındaki nöbetçi yardımcısı Ercan da sırıtarak başını salladı.

“Abi bu kesin ünlü. Güneş gözlüğüne bak. Yüzü yok gibi.”

Kadın araçtan indiğinde, sanki gri ve yıpranmış nizamiyenin içine başka bir dünya girmişti. Üzerine tam oturan beyaz tişört, atletik omuzları, ince beli ve yürüdükçe belli olan kalça çizgisi… Yirmili yaşlarının başındaki bir spor modelini aratmayacak kadar fit görünüyordu. Uzun saçları rüzgârla dalgalanırken, kulübenin içine ter kokusuna karışan hafif bir şampuan kokusu doldu.

Kadın nizamiyeye doğru yürüdü.

“Şey… ziyaretçiyim,” dedi sakin ama tuhaf biçimde insanı geren bir ses tonuyla.

Çavuş Murat tüfeği omzuna gevşekçe astı, kulübenin penceresini açıp yarım vücudunu dışarı sarkıttı.

“Ooo… birliğimize böyle güzeller gelmezdi pek,” dedi alaycı bir sırıtışla.
“Kimi ziyarete geldiniz? Erkek arkadaş mı, abi mi?”

Kadının bakışları Murat’ın kamuflajındaki açık düğmeye, gevşek çene bağına, özensiz duruşuna kaydı. Kaşlarını çattı.

“Nöbetçisin ama kılık kıyafetin düzensiz,” dedi soğukça.
“Siville senli benli konuşuyorsun. Burası oyun parkı mı?”

Murat önce şaşırdı, sonra kahkahayı bastı.

“Hah! Yüzün güzel diye havan mı tavan?”
“Kimliğini çıkar kızım. Yoksa içeri giremezsin.”

Ercan kıkırdadı.

“Abla bak, Çavuş kızınca fena olur. En iyisi sevgilinin adını ver.”

Kadın yavaşça güneş gözlüğünü çıkardı. Ortaya çıkan gözler güzelliğin ötesinde bir şey taşıyordu:
Savaş görmüş, kaybetmiş, ama asla boyun eğmemiş insanların bakışı.

“Er Emirhan Soyer’i ziyarete geldim,” dedi net bir sesle.

Murat alaycı gülümsedi.

“Ha o torpilsiz diye en ön cepheye düşen çocuk mu?”
“Vay be… Böyle bir ablası var demek.”

Kadın bir an durdu.

“Annesiyim.”

Bir saniyelik sessizlik…
Sonra kahkaha.

“Puahaha! Annesi mi?”
“Bu yüze, bu vücuda annem bile güler!”

Kadının yüzü taş gibi oldu. El çantasına uzanmadı. İç cebinden deri bir cüzdan çıkardı ve açtı.

Kimlikte büyük harflerle yazıyordu:

EMEKLİ TUĞGENERAL AYLIN SOYER
Özel Görev Komutanlığı – Bordo Bereliler

Murat’ın yüzündeki renk bir anda çekildi. Kalemi elinden düştü. Dizleri titredi.

“Tabur komutanını çağır,” dedi Aylin Soyer, metalik bir sesle.

Efsanenin Ortaya Çıkışı

Yarbay Burak, gelen raporu duyduğunda kahvesini neredeyse boğazına kaçırıyordu.

“Kim?”
“Aylin Soyer paşam…”

Bordo berelilerin efsanesi. Özel görevlerin yaşayan kabusu. Emekli olmuştu ama adı hâlâ MSB koridorlarında fısıltıyla anılıyordu.

Yarbay Burak koşarak nizamiyeye ulaştığında, gördüğü manzara aklını aldı:
Murat ve Ercan asfaltın üzerinde şınav pozisyonunda, başları öne eğik…
Karşılarında ise kollarını kavuşturmuş, dimdik duran bir kadın.

“Paşam…” dedi Yarbay, refleksle esas duruşa geçerek.

Aylin Soyer başıyla yerdekileri işaret etti.

“Bir sivil kadına yapılan saygısızlık,” dedi.
“Üstelik bir askerin annesine.”

Tam o sırada içerden koşarak gelen genç bir er belirdi.

“Anne?”

Emirhan’dı.

Aylin Soyer’in yüzü bir anda değişti. Sert general gitmiş, yerine oğluna kavuşan bir anne gelmişti.

“Emirhanım,” diyerek oğluna sarıldı.
“Yüzün solgun. İyi besleniyor musun?”

Yarbay Burak o an anladı:
Bu kadın sadece bir general değil…
Bu bir anneydi.

Yemekhanede Fırtına

Ziyaretçi odasında herkes fısıldaşıyordu.
“Sevgilisi mi?”
“Abla mı?”

Masaya konan yemek kutuları açıldığında kokular yayıldı:
Sarma, içli köfte, mercimek köftesi, ıslak kek…

“Ye oğlum,” dedi Aylin Soyer.

Emirhan utanarak fısıldadı:

“Anne, herkes bakıyor…”

“Askere gidince annesinden mi utanır oldun?” diye güldü kadın.

Tam o anda kapı sertçe açıldı. Başçavuş içeri girdi.

“Emirhan Soyer!” diye bağırdı.
“Nizamiyede ne yaptırdın sen?”

Sinirle Emirhan’ı itti.

Bir çatal bıçak sesi yankılandı.

Aylin Soyer ayağa kalkmıştı.

“Az önce oğluma mı dokundun?” dedi sakin ama ölümcül bir sesle.

Başçavuş alay etti.

“Anne mi? Teyze mi?”

Bir saniye sonra her şey oldu bitti.

Aylin Soyer bileği yakaladı, çelme taktı.

Koca başçavuş yere yığıldı.

“Dövüş tekniğin berbat,” dedi sakinlikle.
“Bu yüzden bir kadına yeniliyorsun.”

Yemekhanede ölüm sessizliği vardı.

.
.

Gerçek Tehlike

Televizyonda son dakika geçti:

“Sınır hattında şüpheli şahıslar…”

Aylin Soyer’in bakışları anında değişti.
Anne gitti, komutan geldi.

“Oğlum, ben gidiyorum,” dedi Emirhan’a sarılarak.
“Emirlere uy.”

Bir saat sonra alarm verildi.

Ve birkaç kilometre ötede, cephanelik bölgesinde…
Emirhan Soyer, gerçek mermilerle karşı karşıyaydı.

Karanlıktan gelen silah sesleri, panik, bağırışlar…

Ve sonra…

Ay ışığında bir gölge.

Siyah taktik yelek.
Sessiz adımlar.
Oklar.

Aylin Soyer, düşmanı tek tek etkisiz hâle getiriyordu.

“Yere yat oğlum,” dedi fısıltıyla.
“Annen bitiriyor.”

Emirhan o an korkmayı bıraktı.

Komuta etti.
Takımını topladı.
Sis bombası attı.

Anne ve oğul, sırt sırta savaştı.

Dakikalar içinde operasyon bitti.

Son

Helikopter indiğinde herkes donup kalmıştı.
Yerde bağlanmış silahlı adamlar…
Ortada çamura bulanmış ama dimdik duran bir kadın.

“Bunları ben yakalamadım,” dedi Aylin Soyer.
“Emirhan nöbette iyi durduğu için fark edildi.”

Resmî kayıtlarda onun adı geçmedi.

Ama birliğin içinde yeni bir efsane doğdu.

Anne ve Oğul

Günler sonra, izin çıkışında nizamiyede küçük bir araba bekliyordu.

Aylin Soyer elinde iki kahveyle gülümsedi.

“Hazır mısın asker?”

Emirhan sarıldı.

“Anne… neden sakladın?”

Kadın direksiyonun başında durdu.

“Çünkü senin gölgemde değil,” dedi yumuşakça.
“Kendi ışığında parlamanı istedim.”

Araba yola çıktı.

Bir general, bir anne…
Ve kendi ayakları üzerinde duran bir asker.

Dosya Sonu.