Antalya’da kayıp aile vakası: 8 yıl sonra gizli çanta dehşet verici gerçeği ortaya çıkardı

.
.
.

Antalya’da Kayıp Aile Vakası: 8 Yıl Sonra Gizli Çanta Dehşet Verici Gerçeği Ortaya Çıkardı

Antalya’nın Ekim geceleri insana hem serinlik hem de huzur verir. Denizden gelen tuzlu rüzgâr, şehrin gündüz kalabalığını susturur, geriye yalnızca dalga sesleri ve uzaktan gelen araç uğultusu kalır.
Melike, o gece iki çocuğunun ellerini sımsıkı tutarken hayatında ilk kez bir otel lobisine giriyordu.

Altı yaşındaki oğlu Eymen, annesinin sağ elini bırakmıyor, üç yaşındaki Elif ise diğer eline asılmış, meraklı gözlerle etrafa bakıyordu. Ucuz pansiyonlar, terminaller ve akraba kanepeleri arasında geçen iki yılın ardından, bu mütevazı sahil otelinin lobisi onlara bir saray gibi gelmişti.

Resepsiyondaki kadın gülümsedi, anahtarı uzattı.
“104 numara. İyi geceler.”

Melike anahtarı avucunda sıktığında gözleri doldu. Bu oda bir lütuf gibiydi. Temizlik görevlisi olarak çalıştığı süre boyunca tanıştığı varlıklı bir misafirin, haline acıyıp verdiği tek gecelik hediyeydi.
Bir gece, diye düşündü. Ama çocuklarım gerçek bir yatakta uyuyacak.

104 Numaralı Oda

Kapı açıldığında Eymen kendini yatağa attı. Yumuşak yorganı kucakladı, yüzünü çarşafa gömdü.
“Anne bak! Kocaman yatak!”

Elif de küçük yastıkları keşfetmişti. Perdelere asılıyor, pencerenin önünde zıplıyordu. Dışarıda Akdeniz, kızıl bir gün batımıyla parlıyordu.

Melike çantasını yere bıraktı. Derin bir nefes aldı. Son iki yıldır kocası Saffet’ten kaçıyordu. Şiddetli, kontrolcü, intikamcı bir adamdı. Ailesi onu desteklememiş, “kocandır, katlan” demişti. Bir gece çocuklarını alıp kaçmıştı. O günden beri saklanarak yaşıyorlardı.

“Anne açım,” dedi Eymen.

Melike bohçayı açtı. Birkaç poğaça, birkaç elma. Çocuklar sanki ziyafetmiş gibi yediler. Ardından banyoyu hazırladı. Musluktan sıcak su aktığında elleri titredi. Sıcak su… Onlar için neredeyse bir mucizeydi.

Koridora çıktığında güvenlik kamerasını fark etti. Kırmızı ışık yanmıyordu.
Bozuk olmalı, diye düşündü. Ya da sadece caydırmak için.

O geceyi huzurla geçirmek istiyordu. Çocuklar yıkandı, pijamalarını giydi. Elif yatağa kıvrıldı.
“Masal anlatır mısın anne?”

Melike iki çocuğunu da yanına aldı. Üçü bir yatakta, birbirlerine sokuldular. Masal, cesur bir kız ve iki küçük yavrusunu korumak için her şeyle savaşan bir anne hakkındaydı.

Ama o masal, yarım kalacaktı.

Aynı Saatlerde Lobide

Otel müdürü Ahmet, masasına yaslanmış, telefonu kulağına dayamıştı. Melike’yi odaya çıktığı an tanımıştı. Antalya küçük bir yerdi. Saffet gibi adamlar daha da tanıdıktı.

“Karın burada,” dedi. “104 numara. Çocuklar da yanında.”

Telefondaki ses sakindi.
“Geliyorum.”

Ahmet telefonu kapattı. Derin bir nefes aldı. Yıllar önceki bir kumar borcu… O borç bugün ödenecekti. Kamerayı kapatan da oydu. Kayıt olmamalıydı.

Gece Yarısı

Melike bir anda uyandı. Koridordan gelen boğuk sesler… Ayak adımları… Kapı kolu oynadı.

Kalbi göğsünde çırpındı. Kilitliydi kapı. Ama içgüdüleri tehlikeyi haykırıyordu.

Telefonunu aldı, banyoya girdi. Sinyal yoktu. Kayıt tuşuna bastı, fısıldadı:
“Eğer biri bunu bulursa… lütfen çocuklarıma göz kulak olun. O söz vermişti zarar vermeyeceğine ama… ayak seslerini duyuyorum…”

Kapıya sert bir darbe indi. Elif ağlamaya başladı. Eymen annesine sarıldı.

“Siz banyoda kalın,” dedi Melike. “Kapıyı açacağım.”

“Anne gitme,” dedi Eymen.

Melike oğlunun yanağını okşadı.
“Sen abisin. Elif’i koru.”

Kapıyı açtı.

Koridorda Saffet vardı. Yanında Ahmet.

“Aile yeniden bir arada,” dedi Saffet.

Benzin kokusu Melike’nin burnuna doldu. O an anladı. Çocuklarını kurtarmak için her şeyi yapacaktı.

Sabah

Ertesi sabah 104 numaralı oda boştu. Otel kayıtlarında oda hiç kiralanmamış görünüyordu. Melike ve çocukları, sanki hiç var olmamışlardı.

Kimse onları çıkarken görmemişti.

8 Yıl Sonra

Otel artık yıkılıyordu. Yerine lüks bir tatil kompleksi yapılacaktı. İşçiler duvarları söküyor, geçmişi kazıyordu.

Şöminenin arkasında bir boşluk fark ettiler.

İçinden eski, tozlu bir kadın çantası çıktı.

Bir peluş ayı…
Kırık bir biberon…
Eski bir telefon…
Ve katlanmış bir not:

Başıma bir şey gelirse onun söylediklerine inanmayın.

İmza yarım kalmıştı: Mel…

Derya

Projeyi yöneten mimar Derya, çantayı gördüğünde içini tarif edemediği bir huzursuzluk kapladı. Notun yazısı ona tanıdık geliyordu. Çünkü annesi Emine, yıllarca bu otelde temizlikçi olarak çalışmıştı.
Üç ay önce kalp krizinden ölmüştü.

Annesinin bir sözü kulaklarında çınladı:
“104 numaraya girme. Uğursuzdur.”

Derya telefonu şarj etti. PIN denedi: 1810.
Ekran açıldı.

Tek bir ses kaydı vardı.

Bir annenin son yalvarışı…