“Baba, Ona Yardım Edebilir Miyiz?” — Bekâr Baba Bir Kadını 2 Saldırgandan Korudu — Ertesi Gün…”

.
.

“Baba, Ona Yardım Edebilir Miyiz?”

Kasım ayının yağmurlu bir akşamıydı. İstanbul’un ışıkları, ıslak sokaklarda yansıyordu. Mehmet, yedi yaşındaki kızı Zeynep ile Beşiktaş’tan evlerine doğru ilerliyordu. Arabanın içi sıcaktı, radyoda eski bir Türk sanat müziği çalıyordu. Zeynep, babasının montuna sarılmış, hafifçe uyukluyordu.

Kırmızı ışıkta durduklarında, Mehmet’in gözleri bir anda sokağın köşesine takıldı. Yağmurdan sırılsıklam olmuş genç bir kadın, korku dolu bakışlarla arkasına bakıyor, iki adamdan kaçmaya çalışıyordu. Kadın mavi elbisesine sarılıp çantasını göğsüne bastırmıştı; adamlar ise koyu renkli kapüşonlu montlarıyla tehditkâr adımlarla ona yaklaşıyorlardı.

Zeynep uykusundan uyanıp cama baktı. “Baba, ona yardım edebilir miyiz?” diye sordu masumca. Mehmet’in yüreği sıkıştı. Bir an, üç yıl önce kaybettiği eşi Ayşe’yi düşündü. O kazada yanında olamamanın pişmanlığı hâlâ içindeydi. Şimdi, başka birine yardım etme şansı vardı.

Bir an tereddüt etti. Kendi kızıyla güvenli şekilde eve gitmek varken, tanımadığı bir kadının hayatı için risk almak… Ama Zeynep’in sesi, “Baba, yardım edebilir miyiz?” diye tekrarlandı zihninde. Mehmet arabasını kenara çekip kapıyı açtı. Yağmurun altına çıktı ve iki adama doğru bağırdı: “Bırakın o kadını!”

Adamlar duraksadı. Kadın, fırsattan yararlanıp Mehmet’in arabasına koştu. Zeynep, şaşkın ama meraklı gözlerle olan biteni izliyordu. Uzun boylu adam öfkeyle Mehmet’e yaklaştı. “Sana ne?” diye kükredi. Diğeri cebinden parlayan bir bıçak çıkardı. Mehmet’in kalbi hızla çarpıyordu; ama korkusunu belli etmemeye çalışarak, “Polisi aradım, yakında burada olacaklar!” dedi.

Bu bir yalandı, ama yağmurun ve gecenin gerilimiyle adamlar tereddüt etti. Uzakta bir siren sesi duyulunca, uzun boylu adam yere tükürdü, “Bu burada bitmedi!” diye tehdit etti ve ikisi de karanlık sokaklarda kayboldu.

Kadın titreyerek arabanın içine oturdu. “Adım Fatma,” dedi kısık bir sesle. “Beni Beşiktaş’taki polis karakoluna götürebilir misiniz?” Zeynep, arka koltukta ona oyuncak ayısını uzattı. “Artık korkmana gerek yok,” dedi saf bir gülümsemeyle. Fatma gözyaşlarını tutamadı, küçük kızı kucakladı.

Karakola vardıklarında Fatma, Mehmet’e dönüp “Bana yardım ettiğinizi kimseye söylemeyin,” dedi. “O adamların her yerde bağlantıları var. Sizi ve kızınızı tehlikeye atmak istemem.” Mehmet, kadının bileğindeki morluğu fark etti. Bu, bir gecelik bir korkunun değil, uzun süreli bir istismarın iziydi.

Mehmet ve Zeynep eve döndüklerinde, Zeynep “O kadın iyi olacak mı?” diye sordu. Mehmet cevap veremedi. İçinde bir huzursuzluk vardı. Ertesi sabah, kapısında adresi olmayan bir zarf buldu. İçinde kendi iş yerinde ve Zeynep’in okulunda çekilmiş fotoğraflar vardı. Arkasında ise şu not: “Başkalarının işlerine karışmanın bedeli vardır. Kadının nerede olduğunu söylemen için 48 saatin var. Yoksa kızın bedeli ödeyecek.”

Mehmet’in kanı dondu. Kızını korumak için yardım ettiği kadının başına gelenlerden pişmanlık duymak istemiyordu. O gün iş yerinde hiçbir şeye konsantre olamadı. Öğlen, bilinmeyen bir numaradan mesaj geldi: “Fotoğrafları gördün mü? Nerede çalıştığını, kızının hangi okula gittiğini biliyoruz. 36 saat.”

Mehmet, okul çıkışında Zeynep’i alırken karşıdaki siyah arabayı ve içindekileri fark etti. Takip edildiklerini anlamıştı. Zeynep, babasının endişesini sezdi. “Baba, o kadından dolayı mı üzgünsün?” diye sordu. Mehmet, “Her şey yolunda,” dedi ama kızının gözlerindeki şüphe kaybolmadı.

O gece Mehmet hiç uyuyamadı. Kızının odasında huzurla uyumasını izlerken, kendi cesaretinin onları tehlikeye attığını düşündü. Ertesi gün, Fatma’dan gizli bir numaradan arama geldi. “Sizin tehdit edildiğinizi öğrendim. Buluşmamız gerek,” dedi sesi titreyerek.

Göksu Parkı’nda buluştular. Fatma, “Beni takip edenler sıradan soyguncu değil. Avrupa’da insan kaçakçılığı yapan bir şebeke. Üç yıldır onlar için çalışmaya zorlandım. Polis bile onlarla iş birliği yapıyor. O yüzden karakolda kalmak istemedim,” dedi. Çantasından bir USB bellek çıkardı. “Tüm operasyonun kanıtları burada. Ama bunu doğru kişiye ulaştırmamız gerek.”

Mehmet, “Ne yapmamı istiyorsun?” diye sordu. Fatma, “Jimmer’de güvenilir bir savcı var. Kanıtları ona ulaştırırsak, siz ve kızınız da ben de kurtulabiliriz. Ama hemen harekete geçmeliyiz. Benim Galata’daki dairemde bazı dosyalar var, onları da almam gerek.”

Mehmet, Zeynep’i karısının ailesine bırakıp Fatma ile Galata’daki daireye gitti. Dairenin penceresinden sokağı izlerken, siyah arabanın binanın önünde durduğunu gördü. Fatma bilgisayarında kanıtları yüklerken, Mehmet 155’i arayıp blokta insan kaçakçılığıyla aranan üç adam gördüğünü bildirdi. Polis gelene kadar zaman kazanmak istiyordu.

Fatma, “10 dakika daha!” diye fısıldadı. O anda binada ayak sesleri duydular. Arka pencereden çatıya çıktılar, yangın merdiveninden arka sokağa indiler. Polis sirenleri yaklaşırken, karanlıkta kayboldular.

Ertesi sabah Mehmet eve döndüğünde, Zeynep onu oyuncak ayısıyla bekliyordu. “O kadın buraya uğradı ve ayımı geri verdi. Artık güvende olacağını söyledi,” dedi. Televizyonda haberler, insan kaçakçılığı şebekesinin çökertildiğini, aralarında bir polis komiserinin de olduğu birçok kişinin tutuklandığını bildiriyordu. Fatma’dan bir daha haber almadılar. Ama Mehmet, onun yeni bir hayata başladığını biliyordu.

Zeynep, o yağmurlu gecenin kadını hakkında artık soru sormuyordu. Ama oyuncak ayıyı sakladı. Bazen, bir iyilik yaptığında evrenin sana beklenmedik bir şekilde karşılık verdiğini anlamıştı. Mehmet ise her akşam Zeynep’i uyuturken o geceyi hatırlıyor, “Baba, ona yardım edebilir miyiz?” sorusunun hayatlarını nasıl değiştirdiğini düşünüyordu.

Gerçek cesaretin, korkuya rağmen harekete geçmek olduğunu anladı. Bekâr bir baba ve küçük bir kız, bir kadının hayatını kurtarmıştı. Ve o gece, hayatın bazen basit bir insanlık jestiyle bambaşka bir yöne akabileceğini öğrenmişlerdi.

.