Baba ve Oğul Denizde Kayboldu, 25 Yıl Sonra Balıkçılar Tedirgin Edici Bir Şey Keşfetti…

.
.
.

Denizin Affetmediği Gün

Karadeniz’in hırçın sularına kıyısı olan küçük bir kasabada, deniz sadece bir geçim kaynağı değildi; aynı zamanda insanların kaderiydi. Bu kasabada yaşayanlar için deniz, hem hayat veren hem de alan bir güçtü. Dalgaların sesi ninnileri olur, fırtınalar ise kabusları.

Hüdaverdi Çelik için deniz, çocukluğundan beri tanıdığı eski bir dosttu. Yıllarını onun üzerinde geçirmiş, tuzlu rüzgârın yüzünde açtığı çizgileri bir gurur nişanı gibi taşımıştı. Onun için zaman takvimle değil, gelgitlerle ölçülürdü. Oğlu Oytun ise henüz on beş yaşındaydı. Gözlerinde maceranın ışığı, kalbinde ise sonsuz bir merak vardı. Deniz onun için tehlike değil, keşifti.

O sabah her şey sıradan başlamıştı.

Güneş limanın üzerine ağır ağır yükselirken, kasabanın insanları günlük telaşlarına dalmıştı. Hüdaverdi ve Oytun, “Martı” adını verdikleri küçük teknelerine hazırlanıyordu. Tekne eskiydi ama sağlamdı. Hüdaverdi onu defalarca tamir etmiş, her vidasını kendi elleriyle sıkmıştı.

“Hazır mısın?” diye sordu oğluna.

Oytun gülümseyerek başını salladı. “Her zaman.”

Kasabadan ayrılırken kimse bu vedanın son olacağını bilmiyordu.

Deniz ilk başta sakindi.

Dalgalar tekneyi nazikçe sallıyor, rüzgâr hafif esiyordu. Oytun oltaları hazırlarken mırıldanıyor, arada babasına sorular soruyordu. Hüdaverdi ise daha sessizdi. Gözleri ufuktaydı.

Orada bir şey vardı.

Uzakta, gri bulutlar yavaşça toplanıyordu.

Denizi bilen biri için bu, açık bir uyarıydı.

Ama Hüdaverdi tereddüt etmedi.

“Biraz daha açılacağız,” dedi.

Oytun heyecanla başını salladı.

Daha büyük balıklar açıkta olurdu. Daha fazla balık, daha fazla para demekti. Ve daha fazla para, oğlu için daha iyi bir gelecek demekti.

Tekne güvenli suları geride bıraktı.

Öğleye doğru hava değişmeye başladı.

Rüzgâr sertleşti. Dalgalar yükseldi. Gökyüzü karardı.

Oytun ilk kez huzursuz oldu.

“Baba… dönsek mi?”

Hüdaverdi cevap vermedi. Motoru biraz daha zorladı.

Ama kısa süre sonra fırtına patladı.

Rüzgâr uğuldamaya başladı. Dalgalar teknenin üzerine çarparak su dolduruyordu. Gökyüzü neredeyse siyaha dönmüştü.

Hüdaverdi telsize uzandı.

“Su alıyoruz!” diye bağırdı.

Sinyal kesildi.

O andan sonra hiçbir şey bilinmiyordu.

Kasabada gece boyunca insanlar iskelede bekledi. Farlar denize çevrildi. Dualar edildi. Ama “Martı” geri dönmedi.

Arama çalışmaları günlerce sürdü.

Helikopterler uçtu. Tekneler denizi taradı.

Ama hiçbir iz bulunamadı.

Ne tekne, ne enkaz, ne de bir parça eşya.

Dördüncü günün sonunda resmi açıklama yapıldı:

“Denizde kayıp.”

Pınar Çelik için bu kelimeler yeterli değildi.

Bir mezar yoktu.

Bir veda yoktu.

Sadece sonsuz bir bekleyiş vardı.

Her gün iskeleye gidiyor, ufka bakıyordu. Oytun’un ceketini sıkıca tutuyordu. Sanki bırakırsa onu tamamen kaybedecekmiş gibi.

Zaman geçti.

Günler haftalara, haftalar yıllara dönüştü.

Kasaba yavaş yavaş normal hayatına döndü. Ama Pınar için zaman durmuştu.

Yıllar içinde hikâye değişti.

İnsanlar konuşmaya başladı.

Kimi fırtınayı suçladı.

Kimi motor arızasını.

Bazıları daha karanlık ihtimallerden söz etti.

Kaçakçılar…

Borçlar…

Kaçış planları…

Ama hiçbir teori kanıtlanamadı.

“Martı” sanki hiç var olmamış gibi yok olmuştu.

25 yıl geçti.

Kasaba değişti. İnsanlar yaşlandı. Yeni nesiller büyüdü.

Ama hikâye unutulmadı.

Bir efsaneye dönüştü.

Sonra bir gün, deniz konuştu.

Bir balıkçı teknesinin ağı ağır bir şeye takıldı.

Başta kayaya denk geldiklerini düşündüler.

Ama yukarı çektiklerinde, paslanmış metal suyun yüzeyini yardı.

Bu bir tekneydi.

Parçalanmış, çarpılmış, midyelerle kaplı…

Ama hâlâ tanınabiliyordu.

Üzerinde silik harflerle bir isim yazıyordu:

“Martı”

Kasaba ayağa kalktı.

Herkes limana koştu.

25 yıl sonra kayıp tekne bulunmuştu.

Ama bu bir mucize değil, bir kabusun başlangıcıydı.

Dalgıçlar enkaza indi.

Buldukları şeyler herkesi sarstı.

Kabin kısmen sağlamdı.

İçeride eşyalar vardı.

Bir ceket…

Bir ruhsat…

Bir fotoğraf…

Fotoğrafta Hüdaverdi, Pınar ve Oytun birlikte gülümsüyordu.

Zamanın içinde donmuş bir an.

Ama asıl korkunç olan bu değildi.

Kabin içinde kemik kalıntıları bulundu.

Ve ahşap duvarlarda…

Kazınmış yazılar vardı.

İki kelime.

“Affet beni oğlum”

Bu sözler her şeyi değiştirdi.

Artık bu sadece bir kaza değildi.

Bir hikâyeydi.

Bir sırdı.

Bir itiraftı.

Herkes aynı soruyu sordu:

Neden?

Hüdaverdi neden özür diliyordu?

Teoriler yeniden başladı.

Belki oğlunu kurtaramamıştı.

Belki yanlış bir karar vermişti.

Belki de…

Daha karanlık bir şey olmuştu.

Pınar bu sözleri gördüğünde sessiz kaldı.

Uzun süre hiçbir şey söylemedi.

Sonra yavaşça konuştu:

“O onu incittiği için değil… kurtaramadığı için özür diliyordu.”

Onun için cevap buydu.

Bir baba, oğlunu son ana kadar korumaya çalışmıştı.

Ve başaramamıştı.

Belki de gerçek buydu.

Belki de değildi.

Deniz gerçeğin tamamını asla geri vermez.

Sadece parçalar sunar.

“Martı” karaya çıkarıldı.

Ama hikâyesi denizde kaldı.

Çünkü bazı sırlar…

Dalgaların altında kalmaya mahkûmdur.

Ve deniz…

Asla unutmaz.