BU AİLE kusursuz sanılıyordu ama kapalı kapılar ardında CEHENNEM yaşanıyordu… Korkunç gerçek!

.
.
.

Kusursuz Ailenin Kapalı Kapıları

1. Karanlıkta Bir Çığlık

14 Ocak 2018, Kaliforniya, Peris Şehri. Sabahın beşinde Riverside County 911 servisine bir çağrı düştü. Hattaki ses, korkuyla titreyen bir genç kadına aitti. Adı Jordan Turpin’di. Yaşını söylediğinde, operatör bir an tereddüt etti; çünkü telefondaki ses, söylenen yaştan çok daha küçük bir çocuğa aitti. Jordan, “Evden kaçtım, yardıma ihtiyacım var,” dedi. Adresini bilmiyordu. Hiç dışarı çıkmamıştı, sokak adlarını da, kavşakları da bilmiyordu. GPS sinyali zayıftı ama sonunda koordinatlar tespit edildi.

Operatör, neden kaçtığını sorduğunda Jordan, “Biz on üç kardeşiz, evde tutuluyoruz, bazıları yıllardır dışarı çıkmadı, güneşi görmedi, yataklara zincirleniyoruz…” dedi. Metal kelepçeler, açlık, ceza. Operatör, çağrıyı en yüksek önceliğe aldı. Devriye dört dakika içinde olay yerine ulaştı.

Jordan’ı kavşağın köşesinde buldular. Kemikleri çıkık, cildi soluk, üstündeki kıyafetler birkaç beden büyüktü. Yaşını tekrar söylediğinde memurlar inanamıyordu: 17 yaşında. Ama en fazla 12 gibi görünüyordu. Jordan, kırık ekranlı ucuz telefonundan fotoğraflar gösterdi: yataklara bağlı kardeşler, kirli odalar, boş bakışlar.

Ev gösterildi: iki katlı, perdeleri sıkıca çekilmiş, bakımlı bir bahçe, yeni boyanmış cephe, garajda minibüs. Her şey dışarıdan mükemmeldi. Komşular, “Dindar, sakin insanlar. Çocuklarını pek görmeyiz. Bir keresinde çimleri biçiyorlardı, selam verdim, cevap vermediler,” dedi. Kimse evde kaç kişi yaşadığını bile bilmiyordu.

2. Kusursuz Maskenin Arkası

Polis kapıya geldiğinde David Turpin kapıyı açtı. Gözlüklü, şişman, ev kıyafetiyle. “Buyurun, her şey yolunda. Yanlış anlaşılma olmalı,” dedi. Polisler içeri girdiğinde ilk fark edilen şey, ağır, boğucu bir koku oldu. Perdeler çekili, ışıklar kapalı, duvarlarda lekeler, yerde çöp yığınları…

Üst kata çıktılar. Kapalı kapılar, karanlık odalar. İlk odada genç bir kadın yatıyordu; bileği metal kelepçeyle yatağa sabitlenmişti. Adı Jennifer’dı. 30 yaşındaydı ama 17’den büyük göstermiyordu. Bir başka odada üç genç, biri yastığa yüzünü gömmüş, diğeri duvara bakıyordu. Hepsi korku içindeydi, hiçbirinin hareket edecek gücü yoktu.

Toplamda 12 kişi buldular. Üçü yatağa bağlı, diğerleri özgür görünse de yerlerinden kalkmıyor, sadece duvarlara bakıyorlardı. En küçüğü bir bebekti. Tek yaşına uygun görünen oydu. Diğerleri gelişim geriliği, aşırı zayıflık, suskunluk, korku…

Ambulans çağrıldı. Hepsi hastaneye kaldırıldı. David ve Louise Turpin gözaltına alındı. Evde yapılan aramada, metal kelepçeler, ipler, koli bantları, kilitler, bir kutu anahtar, kirli yataklar, tuvalet olarak kullanılan kovalar, boş gıda ambalajları, duvarda çizelgeler ve katı ev kuralları bulundu: “İzin almadan odadan çıkılmaz, yemek alınmaz, gürültü yapılmaz, perdeler açılmaz, telefon kullanılmaz…” 23 kural, ihlalinde ceza.

3. Kusursuz Aile İllüzyonu

Facebook’ta ise bambaşka bir dünya vardı. Disneyland gezileri, Las Vegas tatilleri, Cadılar Bayramı, Noel kutlamaları… 13 çocuk, aynı kıyafetlerle, gülümseyerek poz veriyor, “Güzel ailemle kutsanmışım,” notlarıyla paylaşılıyordu. Komşular, akrabalar, kilise cemaati, herkes bu ailenin normal olduğunu düşünüyordu. Gerçekten kimse bir şeyden şüphelenmemişti.

Akrabalarla iletişim neredeyse hiç yoktu. Yıllar boyunca sadece birkaç kısa telefon görüşmesi, asla davet edilmeyen ziyaretler, her seferinde bir mazeret: “Ev uygun değil, taşınıyoruz, hastayız…” Biri haber vermeden gelirse kapıda karşılanır, içeri alınmazdı. Her taşınma, birinin yakınlaşma girişimiyle çakışıyordu. Herkes dışarıda tutuluyordu.

4. Korkunun Anatomisi

Hastanede yapılan muayenelerde tablo korkunçtu: En büyükleri Jennifer, 30 yaşında, 37 kilo. Yağ dokusu yok, kaslar erimiş, kemikler zayıf, dişler çürük ve eksik. Zihinsel gelişim ilkokul seviyesinde. Diğerleri de benzer durumda. Kimse yaşını, yılı, ABD başkanını bilmiyor. Yazı yazmak, toplama yapmak, basit cümle kurmak bile zor. En küçüğü dışında hepsi açlık, vitamin eksikliği, kas kaybı, sosyal izolasyon ve eğitim yoksunluğu nedeniyle ciddi hasar görmüş.

Doktorlar, “Bu bir hastalık değil, sistematik bir işkencenin sonucu,” dedi. Genetik testler, hormon testleri, beyin MR’ları… Hepsi normal. Sorun dış faktörlerde: Yetersiz beslenme, tıbbi yardım eksikliği, hareket kısıtlaması, sosyal izolasyon.

Psikologlar, “Öğrenilmiş çaresizlik,” dedi. Yıllarca her deneme cezayla sonuçlanınca, insanlar denemekten vazgeçer. Kural ihlalinde tüm aile cezalandırılıyordu. Dış dünya tehlikeli olarak gösterilmiş, herkesin düşman olduğu, polisin yardım etmeyeceği, sosyal hizmetlerin çocukları ayıracağı anlatılmıştı. Bilgiye erişim yoktu. TV, internet, telefon, kitaplar yasaktı. Yıllar süren manipülasyon, korku ve ceza sistemi, 13 kişiyi tamamen ebeveynlerinin kontrolüne sokmuştu.

5. Sistem Nasıl Çöktü?

Peki, bu kadar insan, bu kadar yıl boyunca nasıl fark edilmedi? Kaliforniya’da evde eğitim neredeyse hiç denetlenmiyordu. Turpinler, “Sand Castle Gündüz Okulu” adıyla evlerini özel okul olarak kaydettirmişti. Yılda bir kez bir form doldurmak, “13 öğrencim var, eğitim veriyorum,” demek yetiyordu. Hiçbir denetim, müfredat kontrolü, başarı raporu yoktu. Komşular, “Evde eğitim normal, Kaliforniya’da binlerce aile böyle yapıyor,” diyordu. Hiçbir tıbbi kayıt, aşı, doktor ziyareti yoktu. Sistem, iyi niyetli ebeveynlere güven üzerine kuruluydu. David ve Louise Turpin bu boşluktan faydalandı.

Finansal belgeler incelendiğinde başka bir gerçek ortaya çıktı: Ailenin tüm geliri Disney gezilerine, Las Vegas tatillerine, restoranlara, elektronik eşyalara, iki yetişkinin lüksüne harcanmıştı. Çocuklar için neredeyse hiçbir harcama yoktu. Ayda 300 dolar gıda, 15 kişi için günde bir dolar. Okul, kıyafet, oyuncak, tıbbi harcama sıfır.

6. Günlüklerden Gerçeğin Kronolojisi

Evde yüzlerce günlük bulundu. İlk yıllar nispeten normaldi. 2007’de okul bırakıldı, evde eğitim başladı. 2008’den sonra izolasyon arttı, dışarı çıkmak yasaklandı. 2009’da yemek günde bire indirildi. 2010’da cezalar başladı: aç bırakma, yatağa bağlama. 2013’te bir kardeş kaçmaya çalıştı, iki ay boyunca yatağa zincirlendi. 2016’da bir başkası yardım notu yazdı, pencereye astı, ebeveynler buldu, cezalandırıldı.

Günlüklerde hayaller vardı: pizza yemek, çimenlerde yürümek, gökyüzünü görmek, normal bir hayat yaşamak. Ama her gün korku, açlık, ceza, yalnızlık…

7. Kaçışın Anatomisi

Jordan, eski bir telefonu bulduğunda, iki yıl boyunca kaçışını planladı. 911’i aramayı, ne söyleyeceğini, adresi ezberledi. 14 Ocak 2018 sabahı, pencereyi açtı, kardeşini de ikna etmeye çalıştı ama o korkudan vazgeçti. Jordan, tek başına dışarı çıktı, 911’i aradı, polise ulaştı ve 20 yıl süren kabusu bitiren zinciri başlattı.

8. Dava ve Yargı

David ve Louise Turpin, 14 ayrı işkence, bağımlı kişilere karşı yedi kez kötü muamele, 12 kez yalan yere alıkoyma, altı kez hayatı tehlikeye atma suçlarından yargılandı. Her biri için 300 yıldan fazla hapis cezası istendi. Deliller eziciydi: tıbbi raporlar, fotoğraflar, günlükler, mağdur ifadeleri.

Savunma, “Onları korumak istedik, her şeyi kontrol etmek gerekiyordu, dışarısı tehlikeli,” dedi. Pişmanlık göstermediler, yaptıklarının yanlış olduğunu kabul etmediler. Sonunda suçlarını itiraf ettiler, müebbet hapis cezası aldılar.

Mahkemede mağdurlar ifade verdi. Jennifer, “Özgür olmanın nasıl bir şey olduğunu hatırlamıyorum ama artık korku içinde yaşamak istemiyorum,” dedi. Jua, “Ebeveynlerim hayatımı çaldı ama hayatta kalacağım,” dedi. Jordan, “Ebeveynlerim bize dış dünyanın tehlikeli olduğunu söylemişti. Ama asıl tehlike evimizin içindeydi,” dedi ve onları affettiğini ekledi: “Size duyduğum nefretin hayatımı zehirlemesini istemiyorum.”

9. Özgürlük ve Yeni Hayat

Serbest bırakılan 13 kişi, yetişkinler için koruma evlerine, küçükler için koruyucu ailelere yerleştirildi. İlk kez kendi başlarına yaşamayı, bankamatik kullanmayı, yemek yapmayı, insanlarla konuşmayı, teknolojiyle baş etmeyi öğrenmek zorunda kaldılar. Zor oldu. Bir kısmı iş buldu, üniversiteye gitti, araba kullanmayı öğrendi. Jordan, sosyal hizmet okudu, motivasyon konuşmaları yaptı, hayatta kalmanın sembolü oldu. Jua, üniversiteyi bitirdi, IT şirketinde çalıştı. Jennifer, okuma-yazmayı yeniden öğrendi, kitap yazmayı hayal etti.

Ama zorluklar bitmedi. Koruyucu ailede tekrar kötü muameleye uğrayan çocuklar oldu, yardım fonlarının çoğu mağdurlara ulaşmadı, bazıları hala travma ve anksiyete ile mücadele ediyor. Psikologlar, “Bu kadar uzun süreli bir travmanın etkileri sonsuza kadar sürecek,” dedi. Ama hepsi yavaşça, adım adım, ileriye doğru yürüdü.

10. Kapanış

David ve Louise Turpin hapiste. Şartlı tahliye hakları 2044’te doğacak, muhtemelen ömür boyu içeride kalacaklar. Onların kurbanları artık kurban değil, hayatta kalanlar. Çalınan hayatlarını yeniden inşa ediyorlar. Yavaşça, zorlukla ama umutla.

Jordan’ın kaçışı ve cesareti, sadece kendi ailesini değil, tüm dünyada çocuk istismarı ve evde eğitim yasalarının sorgulanmasına neden oldu. Onun bir gece, korkuya rağmen yaptığı bir telefon araması, 20 yıl süren bir cehennemi bitirdi.

Ve şimdi, hayat devam ediyor.