Çocuklar ağladı：Anne, bizi bırakma. Milyoner koşarak geldiğinde ise sadece şunu yapmaya vakti kalmış

.
.
.

Hiç Kimse Geride Kalmaz

BÖLÜM I – Fırtına Gecesi

Ekim ayının son günleriydi. Gökyüzü akşamdan beri kararırken yağmur, sanki bütün öfkesini toprağa kusarcasına yağıyordu. Rüzgâr, dalları kıracak kadar sert esiyor, gökyüzünü yaran şimşekler birkaç saniyeliğine dünyayı beyaza boyuyordu.

Claire Matthews kapının eşiğinde duruyordu.

Üzerindeki ince ceket ıslanmış, omuzlarına yapışmıştı. Parmakları eski bir bez çantanın sapına öyle sıkı kenetlenmişti ki eklemleri beyazlamıştı. Çantanın içinde birkaç çocuk kıyafeti, yarım şişe süt ve Ava’nın uyurken bırakamadığı küçük, yırtık battaniye vardı.

Salon sıcaktı. Şömine yanıyor, lavanta kokulu mumlar havaya tatlı bir koku yayıyordu. Ama Claire için o ev artık bir yuva değildi. Yıllardır değildi.

Koltukta Darlene Valis oturuyordu. Üzerinde bembeyaz bir kazak, bacak bacak üstüne atmış, elindeki şarap kadehini ağır ağır çeviriyordu. Yüzünde tek bir duygu yoktu.

Mark Valis ise televizyonun karşısında ayakta duruyor, finans haberlerine bakıyordu. Claire’e dönmemişti bile.

“İstersen kendi rızanla çıkarsın,” dedi Darlene sakin bir sesle. “İstersen polisi ararım.”

Claire derin bir nefes aldı.

“Çocuklar uyuyor,” dedi.

“Daha iyi,” dedi Darlene. “Taşımak kolay olur.”

Mark nihayet döndü. Ama göz göze gelmedi.

Claire’in sesi sakindi, ama içinde üç yılın kırgınlığı vardı.
“Gerçekten beni aldattığıma mı inanıyorsun?”

Mark omuz silkti.
“O çocukların benim olduğundan bile emin değilim.”

O an bir şey koptu.

Claire ağlamadı. Sadece hafif bir kahkaha attı. İnsan bir şeyin çoktan bittiğini fark ettiğinde çıkan türden bir kahkaha.

Üst kata çıktı. Ava ve Elay yan yana uyuyordu. Elay’ın küçük eli annesinin kazak yakasına tutunmuştu. Sanki rüyasında bile bırakmak istemiyormuş gibi.

Claire iki çocuğunu battaniyelere sardı. Onları kollarına aldı. Son kez arkasına baktı.

Mark kıpırdamadı.

Kapı kapandığında, geride kalan şey bir ev değil, bir yanılgıydı.

Yağmur ensesine buz gibi vuruyordu. Claire paltosunu çıkarıp çocukların üzerine sardı. Çıplak ayakları taş basamaklarda kaydı.

Nereye gideceğini bilmiyordu. Sadece geri dönemeyeceğini biliyordu.

“Onları kızgınlık dolu bir evde büyütmeyeceğim,” diye fısıldadı.

Saat 21.14’te Claire Matthews iki çocuğu, bir bez çantası ve insanlığa dair son inancıyla evinden atıldı.

Ne kadar yürüdüğünü bilmiyordu.

Rüzgâr yön değiştirmişti. Her adım omurgasına saplanan bir sızı gibiydi. Ama duramazdı.

Ağaçların arasından eski bir depo belirdi. Çürümüş tahtalar, eğik bir çatı, paslı menteşeler…

O an bir saray kadar değerliydi.

Kapıyı itti. Gıcırdayarak açıldı.

İçerisi karanlık, nemli ve soğuktu. Saman kokusu vardı.

Claire çocuklarını köşedeki samanların üzerine yatırdı. Ava titremeye başladı.

“Anne üşüyorum…”

Claire atkısını çıkarıp kızına sardı.
“Anne burada.”

Elay konuşmuyordu. Büyük, karanlık gözleriyle annesine bakıyordu.

Claire onları göğsüne bastırdı. Nefesi yavaşladı. Bilinci kaymaya başladı.

Elay eğildi. Annesinin yanağına dokundu.

“Lütfen beni bırakma anne,” diye fısıldadı.

O fısıltı bir çığlıktan daha güçlüydü.

O sırada, çamurlu yoldan siyah bir Range Rover ilerliyordu.

Direksiyonda Nathaniel Grayson vardı.

Kırk beş yaşında, kendi emeğiyle zengin olmuş bir biyoteknoloji yatırımcısı. New York’ta çatı katında yaşıyordu. Ama bu gece eski Grace çiftliğine dönmüştü.

Altı yaşındayken bir fırtınada buraya sığınmıştı.

Aynı depoya.

Aracı durdurdu. İçini bir huzursuzluk kapladı.

Kapıyı açtı.

Rüzgâr keskin ve soğuktu.

Depoya doğru yürüdü.

Kapıyı itti.

Ve donup kaldı.

Bir kadın. İki çocuk. Samanın üzerinde.

Bir zamanlar kendisinin yattığı köşede.

Nathan diz çöktü. Montunu çıkarıp üzerlerine örttü.

Kadının nabzını kontrol etti. Zayıftı ama atıyordu.