DALAGA NA ANAK NG CEO GINAWANG BOYFRIEND ANG JANITOR PARA MAKGANTI SA TATAY NITO! | SKYLAR GURU

.
.
.

DALAGA NA ANAK NG CEO, GINAWANG BOYFRIEND ANG JANITOR PARA MAKAGANTI SA TATAY NITO

Sa pinakatuktok ng isang napakataas na gusali sa sentro ng lungsod, matatagpuan ang opisina ni Don Alejandro Villareal—isang makapangyarihang negosyante at CEO ng Villareal Holdings Corporation. Kilala siya bilang isang lalaking walang kinatatakutan, matalino, at walang pusong pagdating sa negosyo. Para sa kanya, ang mundo ay isang larong kailangang mapanalunan, at ang mga tao ay mga piyesang maaari niyang galawin ayon sa kanyang kagustuhan.

Ngunit sa likod ng kanyang tagumpay ay ang isang tahanang malamig at walang init ng pagmamahal.

Mayroon siyang nag-iisang anak—si Skylar Villareal.

Si Skylar ay dalawampu’t dalawang taong gulang, maganda, matalino, at may matatag na personalidad. Lumaki siya sa marangyang buhay—may sariling kotse, personal driver, mamahaling damit, at edukasyon sa prestihiyosong unibersidad. Ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, pakiramdam niya’y may kulang. Hindi niya naranasan ang tunay na pagmamahal ng isang ama.

Simula pagkabata, mas pinili ni Don Alejandro ang mga board meeting kaysa sa mga recital ni Skylar. Mas mahalaga sa kanya ang paglagda sa kontrata kaysa ang pagdalo sa graduation ng anak. At ngayong ganap na dalaga na si Skylar, lalo lamang lumala ang kanilang hidwaan.

Isang gabi, sa hapag-kainan ng kanilang mansyon, muling nagbanggaan ang kanilang mga pananaw.

“Anak, sa susunod na buwan ay ipakikilala kita kay Marcus Delgado,” malamig na sabi ni Don Alejandro habang umiinom ng red wine. “Anak siya ng isa sa mga pinakamalaking investor natin. Magiging mabuti ito para sa negosyo.”

Napahigpit ang hawak ni Skylar sa kutsara.

“Negosyo na naman, Dad? Buhay ko ito. Hindi ako kontrata na maaari mong ipagkasundo.”

“Wala kang alam sa mundo, Skylar,” mariing tugon ng ama. “Ang pamilya natin ay may reputasyon. Hindi ka maaaring basta-basta pumili ng kung sino.”

Tumayo si Skylar, puno ng galit ang mga mata. “Hindi ako laruan, Dad. At hindi ako papayag na kontrolin mo ang buhay ko.”

Ngunit sa halip na sagutin siya, ibinaba lamang ni Don Alejandro ang baso at malamig na ngumiti. “Subukan mo.”

Mula sa gabing iyon, may nabuo sa isip ni Skylar—isang plano.

Hindi niya kayang talunin ang ama sa larangan ng negosyo. Ngunit maaari niyang saktan ito sa paraang hindi nito inaasahan.

At doon niya unang napansin si Ethan.

Si Ethan Reyes ay isang simpleng janitor sa mismong kumpanya ng kanyang ama. Tahimik, masipag, at laging nakangiti kahit pagod. Dalawampu’t limang taong gulang, payat ngunit may tindig, at may mga matang tila laging may itinatagong kwento.

Madalas siyang makita ni Skylar tuwing bumibisita siya sa opisina. Hindi ito tulad ng ibang empleyado na agad yumuyuko o nagpapanggap kapag nariyan siya. Si Ethan ay magalang ngunit hindi takot.

Isang araw, habang naglalakad si Skylar sa lobby, hindi niya sinasadyang madulas sa bagong mop na sahig.

Ngunit bago pa siya tuluyang bumagsak, may dalawang braso ang mabilis na sumalo sa kanya.

“Ma’am, okay lang po ba kayo?” nag-aalalang tanong ni Ethan.

Saglit na nagtagpo ang kanilang mga mata.

Sa unang pagkakataon, may nakitang kakaiba si Skylar—isang uri ng katapatan na hindi niya madalas makita sa mundo ng mga negosyante.

“Ayos lang ako,” sagot niya, bahagyang namumula.

Doon nagsimulang umikot ang isip ni Skylar.

Isang janitor.

Ano ang mas ikagagalit ng kanyang ama kaysa ang pakikipagrelasyon niya sa isang ordinaryong empleyado?

Kinabukasan, sinadya niyang bumalik sa lobby sa oras na alam niyang naroon si Ethan.

“Hi,” bati niya, na ikinagulat ng binata.

“Ma’am?”

“Skylar. Tawagin mo akong Skylar.”

Nag-alinlangan si Ethan. “Hindi po yata tama, Ma’am—este, Skylar.”

Ngunit ngumiti lamang siya. “Gusto kitang imbitahan mag-kape.”

Mula noon, nagsimula ang isang kakaibang pagkakaibigan.

Sa una, malinaw ang layunin ni Skylar. Gagamitin niya si Ethan para makaganti. Ipapaalam niya sa buong kumpanya, at higit sa lahat sa kanyang ama, na may relasyon siya sa isang janitor.

At hindi siya nag-aksaya ng oras.

Isang hapon, sadyang hinawakan ni Skylar ang kamay ni Ethan sa cafeteria kung saan maraming empleyado ang nakatingin.

“Boyfriend ko siya,” malakas niyang pahayag.

Nabigla si Ethan. “Skylar, ano—”

Ngunit huli na. Kumalat ang balita na parang apoy.

Nakarating iyon kay Don Alejandro.

Sa opisina nito, halos magdilim ang paligid sa galit.

“Isang janitor?” mariin niyang sambit. “Pinaglalaruan ba ako ng batang iyon?”

Pinatawag niya agad si Skylar.

“Anong kalokohan ito?” sigaw niya.

“Hindi kalokohan,” matapang na sagot ni Skylar. “Mahal ko siya.”

“Mahal?” mapait na tumawa ang ama. “Alam mo ba kung gaano kababa ang estado niya?”

“Hindi basehan ang estado para magmahal, Dad.”

“Hangga’t nasa poder kita, hindi ko papayagan ito!”

Ngunit hindi umatras si Skylar. “Subukan mo akong pigilan.”

Habang tumatagal, lalong lumalalim ang galit ni Don Alejandro. Pinag-initan si Ethan. Dinagdagan ang trabaho nito, binantaan ng tanggalan, at pinahiya sa harap ng iba.

Ngunit sa kabila ng lahat, hindi nagreklamo si Ethan.

Isang gabi, habang magkasama sila sa isang maliit na karinderya sa labas ng lungsod, hindi na nakatiis si Ethan.

“Skylar, totoo ba ito?” tanong niya.

“Ano?”

“Tayo ba… totoo?”

Natahimik si Skylar.

Sa unang pagkakataon, nakaramdam siya ng kirot sa dibdib.

Sa simula, laro lang ito. Paghihiganti. Isang paraan para saktan ang ama.

Ngunit habang nakikita niya ang pagsusumikap ni Ethan, ang pag-aalaga nito sa kanyang inang may sakit, ang pagiging mabuti nito sa lahat—unti-unting nagbago ang kanyang damdamin.

Hindi niya namalayang nahulog na siya.

“Totoo,” mahina niyang sagot.

Ngunit sa likod ng sagot na iyon ay ang guilt na unti-unting kumakain sa kanya.

Samantala, nagsagawa ng imbestigasyon si Don Alejandro tungkol kay Ethan.

At doon niya natuklasan ang isang lihim.

Si Ethan ay anak ng dating business partner niyang si Ricardo Reyes—ang taong minsan niyang pinabagsak upang makuha ang buong kumpanya.

Dahil sa pagkatalo at kahihiyan, nagkasakit at namatay si Ricardo. Naiwan ang kanyang pamilya sa kahirapan.

At ngayon, ang anak ng lalaking iyon ay nasa ilalim ng kanyang kumpanya—bilang isang janitor.

Isang mapait na ngiti ang gumuhit sa labi ni Don Alejandro.

“Napakaganda ng pagkakataon,” bulong niya.

Pinatawag niya si Ethan nang palihim.

“Alam mo ba kung bakit bumagsak ang negosyo ng ama mo?” malamig niyang tanong.

Nanigas si Ethan.

“Dahil niloko ko siya.”

Parang gumuho ang mundo ng binata.

“Anak ka ng isang talunan. At ngayon, ginagamit ka lang ng anak ko para asarin ako.”

Parang sinaksak sa puso si Ethan.

“Hindi totoo ‘yan,” nanginginig niyang sabi.

Ngunit inabot ni Don Alejandro ang ilang litrato—mga kuha noong unang mga araw na lantaran ang pagpapanggap ni Skylar sa cafeteria.

“Simula pa lang, plano na niya ito.”

Umalis si Ethan na wasak ang puso.

Kinagabihan, hinarap niya si Skylar.

“Ginamit mo ba ako?”

Hindi makatingin si Skylar.

“Ethan, pakinggan mo ako—”

“Sa simula pa lang, laro lang ako para sa’yo?”

Tumulo ang luha ni Skylar. “Oo… pero nagbago iyon.”

Ngunit para kay Ethan, huli na ang lahat.

“Hindi ako laruan ng mayayaman.”

Iniwan niya si Skylar.

Sa unang pagkakataon, tunay na nadurog ang puso ng dalaga.

Hindi dahil sa galit sa ama—kundi dahil sa pagkawala ng lalaking minahal niya nang totoo.

Ngunit hindi doon nagtapos ang kwento.

Nalaman ni Skylar ang ginawa ng ama—ang panloloko kay Ricardo Reyes, ang paninira sa pamilya nito.

Buong tapang niyang hinarap si Don Alejandro.

“Hindi ka lang masamang ama. Masama kang tao.”

“Ginawa ko ang kailangan para sa negosyo,” matigas na sagot nito.

“Hindi negosyo ang dahilan para sirain ang buhay ng iba!”

Sa unang pagkakataon, nakita ni Don Alejandro ang apoy sa mga mata ng anak—hindi galit na pabigla-bigla, kundi determinasyong may paninindigan.

Lumayas si Skylar sa kanilang mansyon.

Ibinenta niya ang ilan sa kanyang mamahaling gamit at sinimulang tulungan ang pamilya ni Ethan nang palihim.

Nagtrabaho siya sa isang maliit na kompanya, nagsimula mula sa ibaba—walang apelyidong Villareal na ipinagyayabang.

Samantala, si Ethan ay nagsikap ding makabangon. Sa tulong ng isang scholarship program, nakapagtapos siya ng kursong business management.

Pagkalipas ng dalawang taon, muling nagtagpo ang kanilang landas—sa isang business forum kung saan inimbitahan si Ethan bilang batang negosyanteng matagumpay.

Hindi na siya janitor.

May sarili na siyang kompanya—isang cleaning services corporation na nagbibigay ng patas na sahod at benepisyo sa mga empleyado.

Nasa likod ng audience si Skylar, nakangiti habang pinapanood siya.

Pagkatapos ng event, nagkaharap sila.

“Skylar,” mahinang sambit ni Ethan.

“Proud ako sa’yo,” sagot niya.

Matagal silang nagkatitigan.

“Minahal kita noon,” sabi ni Ethan.

“Minahal pa rin kita hanggang ngayon,” tugon ni Skylar.

Ngunit sa pagkakataong ito, wala nang paghihiganti. Wala nang pagpapanggap.

Dalawang taong natutong tumayo sa sariling paa.

“Simulan natin ulit,” wika ni Ethan.

At sa simpleng ngiti ni Skylar, nagsimula ang bagong kabanata ng kanilang buhay—hindi bilang anak ng CEO at janitor, kundi bilang dalawang taong natutong magmahal nang totoo, lumaban para sa tama, at piliin ang isa’t isa sa kabila ng lahat.

At sa huli, ang tunay na paghihiganti ay hindi ang pananakit—kundi ang pagpapatunay na ang pag-ibig at integridad ay higit na makapangyarihan kaysa sa kayamanan at kapangyarihan.