Dört Yaşındaki Kız Hasta Annesinin Fotoğrafını Yanlışlıkla Bir Mafya Babasına Gönderdi, Sonra..

.

Soğuk Bir Mesaj

Chicago’da kış sert geçerdi. O gece de kar sessizce yağıyordu. Sokak lambalarının soluk ışığı altında beyaz kar taneleri ağır ağır yere düşerken, şehrin güney tarafındaki eski bir apartman dairesinde küçük bir mutfak buz gibi soğuktu.

Dört yaşındaki Bria mutfağın kapısında duruyordu. Küçük ayakları çıplaktı ve soğuk zemine değdikçe ürperiyordu. Ama o bunu fark etmiyordu bile. Çünkü gözleri yerde yatan annesine kilitlenmişti.

Annesi Lena Ashford mutfak zemininde hareketsiz yatıyordu.

Birkaç dakika önce hâlâ ayaktaydı. Ocakta kızına biraz yulaf lapası ısıtmaya çalışıyordu. Günlerdir öksürüyordu ama doktora gitmemişti. Çünkü doktora gidecek parası yoktu. O hafta üç kez kızına yemek yapmış, kendisi aç kalmıştı.

Ama bu gece vücudu artık dayanamadı.

Birden dizleri titredi, elindeki kaşık yere düştü ve Lena yavaşça yere yığıldı.

Şimdi ise yerde yatıyordu. Gözleri kapalıydı.

Bria korkuyla annesine yaklaştı.

“Anne?” diye fısıldadı.

Cevap gelmedi.

Küçük elleriyle annesinin omzunu salladı.

“Anne… uyan…”

Hiçbir şey değişmedi.

Bria’nın gözleri doldu. Ama ağlamaya vakti yoktu. Annesi ona bir şey öğretmişti.

Eğer kötü bir şey olursa, telefonu al ve yardım iste.

Küçük kız tezgâha uzandı. Parmak uçlarına yükselerek annesinin telefonunu aldı. Ellerinin titremesini durduramıyordu.

Telefonu açtı.

Aslında 911’i araması gerekiyordu.

Ama gözyaşları ekranı bulanıklaştırıyordu.

Yanlışlıkla mesaj bölümüne girdi.

Listenin en üstünde bir isim vardı.

Bria bu ismin kim olduğunu bilmiyordu. Sadece küçük bir profil fotoğrafı görüyordu. Sert bakışlı, ciddi yüzlü bir adamın fotoğrafı.

Küçük kız kamerayı açtı.

Annesinin yerde yatan fotoğrafını çekti.

Sonra tek parmağıyla yazdı:

“Annem düştü. Uyanmıyor. Lütfen yardım edin.”

Ve gönderdi.

.

Şehrin diğer tarafında, gökdelenlerin arasında yükselen bir binanın 42. katında başka bir dünya vardı.

Josiah Crane cam duvarın önünde duruyordu.

Chicago’nun karla kaplı sokaklarına yukarıdan bakıyordu.

Otuz yedi yaşındaydı.

Şehrin yeraltı dünyasının yarısını kontrol ediyordu.

Onun emriyle insanlar kaybolur, savaşlar başlar, anlaşmalar yapılırdı. Kimse ona meydan okumaya cesaret edemezdi.

Masasında iki telefon duruyordu.

Birincisi sürekli çalıyordu. Adamlarından gelen mesajlar, iş konuşmaları, para ve güç.

İkincisi ise eski bir telefondu.

Beş yıldır sessizdi.

Josiah o telefonu hiç kapatmamıştı.

Her gece şarja takıyordu.

Kimse nedenini bilmiyordu.

Tam o sırada telefon titredi.

Josiah başını çevirdi.

Eski telefon…

Ekranda yeni bir mesaj vardı.

Beş yıl sonra ilk kez.

Josiah yavaşça telefonu aldı.

Mesajı açtı.

Bir fotoğraf ekrana doldu.

Soğuk bir mutfak. Yerde yatan bir kadın.

Dağılmış kahverengi saçlar.

Solgun bir yüz.

Ve sonra ikinci mesaj geldi.

“Uyanmıyor. Korkuyorum.”

Josiah’ın eli havada kaldı.

Kalbi bir an duracak gibi oldu.

Çünkü o mutfağı tanıyordu.

Ve yerde yatan kadını da.

Lena.

Beş yıl önce hayatından kaybolan kadın.

Hiçbir açıklama yapmadan gitmişti.

Josiah onu altı ay boyunca aramıştı.

Sonra vazgeçmişti.

Ama onu hiç unutmamıştı.

Şimdi ise o kadın yerde yatıyordu.

Ve mesajı gönderen küçük bir çocuktu.

Josiah hemen arkasını döndü.

“Kate,” dedi.

Kapı açıldı. Sağ kolu Kate içeri girdi.

“Bu numaranın yerini bul.”

Kate telefonu aldı. Birkaç saniye içinde cevap verdi.

“Güney tarafı. Englewood.”

Josiah paltosunu aldı.

“Arabayı hazırla.”

---

Yarım saat sonra siyah araba hastanenin önünde durdu.

Josiah içeri girdiğinde herkes istemsizce ona bakıyordu.

Bir şey vardı.

Tehlikeli bir şey.

Pediatri bekleme salonunda küçük bir kız oturuyordu.

Ayakları sandalyeden sallanıyordu.

Kucağında eski bir oyuncak tavşan vardı.

Josiah yaklaşınca kız başını kaldırdı.

Onu dikkatle inceledi.

Sonra sakin bir sesle konuştu.

“Sen geldin.”

Josiah durdu.

“Mesajı sen mi gönderdin?”

Kız başını salladı.

“Annem uyanmıyordu.”

Sonra adamın yüzüne baktı.

“Fotoğrafta daha iyi görünüyordun.”

Josiah ilk kez hafifçe gülümsedi.

Yanına oturdu.

Bir süre sessiz kaldılar.

Sonra Bria sordu:

“Annem iyi olacak mı?”

Josiah dürüstçe cevap verdi.

“Bilmiyorum.”

Kız tavşanı ona uzattı.

“Bunu tut.”

Josiah şaşkınlıkla oyuncağı aldı.

“Öyle değil,” dedi Bria ciddi bir sesle.

“Bebek gibi tutmalısın.”

Chicago’nun en korkulan adamı tavşanı düzeltti.

Kız memnuniyetle başını salladı.

“Evet. Şimdi doğru.”

Bir süre sonra Bria başını Josiah’ın koluna yasladı ve uykuya daldı.

Josiah saatlerce kıpırdamadı.

Çünkü çocuğu uyandırmak istemiyordu.

Ve o anda bir şey fark etti.

Kızın gözleri…

Gri mavi.

Tıpkı kendi gözleri gibi.

---

Ertesi sabah Lena gözlerini açtığında hastane odasındaydı.

İlk gördüğü kişi kızının yüzü oldu.

Ama sonra kapıda duran adamı gördü.

Nefesi kesildi.

“Josiah…”

Adam sessizce ona bakıyordu.

Beş yıl sonra ilk kez.

Lena yavaşça konuştu.

“Gitmek istemedim.”

Josiah’ın sesi soğuktu.

“O zaman neden gittin?”

Lena gözlerini kapattı.

“Biri beni tehdit etti.”

“Kim?”

“Adını söyleyemem.”

“Ne dedi?”

Lena zorla konuştu.

“Eğer gitmezsem… beni öldüreceklerini söylediler.”

Josiah’ın çenesi gerildi.

“Ve?”

Lena gözlerini onun gözlerine dikti.

“Bebeğimi de.”

Sessizlik oldu.

“Ne bebeği?”

Lena fısıldadı.

“Bria.”

Sonra ekledi:

“Senin kızın.”

Josiah hiçbir şey söylemedi.

Sadece kapıya baktı.

Sonra odadan çıktı.

Çünkü o anda içinde kopan fırtınayı kimse görmemeliydi.

.

Ama o günden sonra her gün hastaneye geldi.

Bria ile resim çizdi.

Ona tavşan çizmeyi öğretti.

Kız da ona gülmeyi öğretti.

Ve Josiah Crane ilk kez hayatında şunu anladı:

Dünyadaki en güçlü adam bile bazen küçük bir çocuğun gönderdiği yanlış bir mesajla değişebilirdi.