GENÇ KADIN, MİLYONLUK MİRAS İÇİN 78 YAŞINDAKİ YAŞLIYLA EVLENİR… AMA VASİYETTE…

.
.
.

**GENÇ KADIN, MİLYONLUK MİRAS İÇİN 78 YAŞINDAKİ ADAMLA EVLENDİ…

AMA VASİYETTE OKUDUĞU SATIRLAR HAYATINI PARAMPARÇA ETTİ**

Bursa’da mart sabahları serin olurdu. Çekirge semtindeki eski malikanenin keten perdeleri, Uludağ’dan gelen hafif rüzgârla usulca dalgalanırken evin içinde derin bir sessizlik hüküm sürüyordu. Bu sessizlik, iki yıl önce kaybedilen bir hayatın ardından geride kalan her odanın içine sinmişti.

Yetmiş sekiz yaşındaki Teoman Zengin, uzun koridorlarda ağır adımlarla yürüyordu. Duvarlarda asılı çerçevelerde, gençlik yıllarından kalma fotoğraflar ve en çok da merhum eşi Ayten’in gülümseyen yüzü vardı. Onun yokluğu, evin her köşesinde hissediliyordu. Teoman için bu malikane artık bir yuva değil, geçmişin yankılandığı büyük bir anı müzesiydi.

Merdivenlerden inerken mutfaktan yayılan taze kahve kokusu dikkatini çekti. Kahvaltı masasında, yıllardır komşusu ve en yakın dostu olan Cemile Bilgin vardı. Cemile ellili yaşlarının başındaydı; griye çalan saçlarını her zaman özenle toplar, sessiz ama güçlü bir şefkat taşırdı. Ayten’in vefatından beri neredeyse her sabah buradaydı.

Teoman kahvesini alırken, Cemile onun son zamanlarda daha çabuk yorulduğunu, baş dönmeleri yaşadığını ve yalnız kaldıkça içine kapandığını fark etmişti. Serveti milyonlarla ölçülüyordu ama bu servet, her sabah eşinin yokluğuyla uyanan yaşlı adam için bir teselliden ibaretti.

Kerestecilikten gelen zenginliği, Marmara ve Ege’ye yayılan yatırımları vardı. Ama çocukları olmamıştı. Hayatının en büyük eksikliği buydu.

O sabah, Cemile nazik bir dille bir öneride bulundu. Profesyonel bir bakıcıdan söz etti. Başta Teoman direnç gösterdi. Ancak masaya tutunmak zorunda kaldığı ani bir baş dönmesi, gerçeği kabul etmesine neden oldu. Yalnızca bakım değil, yalnızlığa çare olacak bir yoldaş gerekiyordu.

Günler sonra Cemile, üç ajans gezdikten sonra İsra Şahin adında genç bir kadını tanıştırmak için Teoman’ın yanına getirdi.

İsra yirmi beş yaşındaydı. Açık renk gözleri, sakin sesi ve güven veren duruşu vardı. Hemşirelik teknisyeni olarak mezun olmuş, üç yıldır yaşlı bakımında çalışıyordu. Referansları kusursuzdu. Ancak onu farklı kılan şey, anlattığı hikâyeydi.

Anne ve babasını genç yaşta kaybetmişti. Felçli kalan kardeşi Deniz’e bakıyordu. Onun yeniden yürüyebilmesi için pahalı bir ameliyat gerekiyordu. İsra’nın hayatı fedakârlıkla geçmişti.

Teoman, genç kadının Ayten’in portresine saygıyla bakmasından, evin ruhunu incitmemesinden etkilendi. İlk görüşmeden sonra karar verdi. İsra işe başladı.

İlk haftalar, malikane yeniden nefes almaya başlamış gibiydi. İsra yalnızca profesyonel bir bakıcı değildi. Teoman’ın anılarını dinliyor, bahçede onunla yürüyüş yapıyor, şapelde birlikte dua ediyordu. Evin içinde uzun süredir duyulmayan bir sıcaklık vardı.

Cemile başlangıçta rahatladı. Ancak zamanla, İsra’nın evdeki rolünün değiştiğini fark etmeye başladı. Genç kadın artık yalnızca bakıcı gibi davranmıyor, evin hanımı gibi hareket ediyordu.

Teoman ise her geçen gün ona daha çok bağlanıyordu. Deniz’le tanışması bu bağı daha da güçlendirdi. Tekerlekli sandalyedeki genç adam zeki, olgun ve saygılıydı. Teoman’da hiç sahip olamadığı babalık duygusunu uyandırdı.

Deniz’in ameliyatı için gereken para konuşulduğunda Teoman hiç tereddüt etmedi. Bu miktar onun için küçük, ama genç adam için hayat kurtarıcıydı. “Bu bir borç değil,” dedi içinden, “bu bir baba sorumluluğu.”

Zamanla İsra ve Teoman arasındaki ilişki profesyonelliği aştı. Şapelde edilen dualar daha samimi, bakışlar daha uzun oldu. İsra, yalnızlığı ve geçmişteki başarısız evliliğini anlatırken, Teoman kendini onun acısında buldu.

Bir akşam, İsra gözleri dolarak konuştu. Hayatında ilk kez gerçek bir sevgi hissettiğini söyledi. Teoman’ın nezaketini, bilge duruşunu övdü. Ve sonunda evlilik fikrini ortaya attı.

Teoman tereddüt etti. Yaş farkı, toplumun bakışı, Ayten’in anısı… Ama yalnızlık daha ağır bastı. “Belki Tanrı bana ikinci bir şans veriyordur,” diye düşündü.

Evlendiler.

Düğün sade ama duygusaldı. Deniz sağdıçtı. Cemile davetliydi ama kalbi huzursuzdu. Yine de dostunu yalnız bırakmadı.

Evliliğin ilk ayları Teoman için bir bahar gibiydi. Gençleşmişti. Ancak zamanla bazı şeyler değişti. İsra’nın dışarı çıkışları sıklaştı. “Hastane randevuları” dedi. “Uzman görüşmeleri” dedi.

Deniz iyileşiyordu ama bu kadar çok randevuya gerek yoktu.

Bir gün Teoman, İsra’nın sözünü ettiği hastaneyi aradı. Kayıt yoktu.

Şüphe, kalbine bir bıçak gibi saplandı.

Sonra gelen bir telefon her şeyi bitirdi. Arayan bir adamdı. İsra’yı soruyordu. “Bebekle ilgili acil bir şey var,” dedi.

Teoman’ın dünyası karardı.

Araştırdı. Cemile yardım etti. Gerçek ortaya çıktı: İsra, genç bir adamla ilişki yaşıyordu. Hamileydi. Teoman sadece bir hedefti.

Yüzleşme acımasızdı. İsra sonunda itiraf etti. Onu seçmesinin nedeni servetiydi. Aşk bir oyundu.

Teoman yıkıldı.

Ama sessizce harekete geçti.

Avukatını çağırdı. Vasiyetini değiştirdi.

Cemile’ye, sadakati ve dostluğu için büyük bir pay bıraktı. Deniz’in eğitimi güvence altına alındı. Yardım kuruluşlarına bağışlar yapıldı.

İsra’ya ise yalnızca küçük bir pay bırakıldı. O da yalnızca doğacak çocuğun babasının kimliğini açıklaması şartıyla.

Bir mektup ekledi vasiyete. İhaneti anlatan, ama nefret değil ders içeren bir mektup.

Aylar sonra Teoman hayata veda etti.

Vasiyet okunduğunda İsra’nın çığlıkları ofisi doldurdu. Ama artık çok geçti.

Cemile, Teoman’ın adını taşıyan bir yaşlı bakım evi kurdu. Deniz mezun oldu, hayalini kurduğu projeleri hayata geçirdi.

İsra ise ilk kez, hayatında gerçekten yalnız kaldı.

Bu hikâye, paranın değil, karakterin miras kaldığını anlatıyordu.

Çünkü gerçek miras, kime ne bıraktığın değil; nasıl bir insan olarak hatırlandığındır.