GÜZEL ÇÖP TOPLAYICI BİR KÖŞKÜN ÖNÜNDE ÇÖP TOPLADI… DİKİLEN MİLYONERİ FARK ETMEDEN…

.
.
.

Çöpçüden Liderliğe: Julide’nin Yolculuğu

Bölüm 1: Güne Başlarken

Güneş henüz doğarken Julide Yılmaz, Bursa Belediyesi’nin temizlik şirketinin turuncu üniformasını giydi. Açık kahverengi saçlarını pratik bir at kuyruğu şeklinde topladı, yüzüne her zamanki özenle güneş kremi sürdü. 28 yaşındaydı ve onurun ne giydiğinde değil, nasıl davrandığında olduğunu çoktan öğrenmişti.

Annesi Fatma Yılmaz, Yıldırım Mahallesi’ndeki küçük dairenin mutfağından kızını izliyordu. Yorgun yüzünde gurur ve endişe karışımı bir ifade vardı. 55 yaşındaki emekli terzi, kızının çevre mühendisliği bölümünü bitirebilmek için çöpçü olarak çalışma kararına henüz tam alışamamıştı.

“Julide, birkaç terzi işi daha almamı istemiyor musun? Üniversite harçlarına yardımcı olabilirim,” dedi kaygıyla.

“Anne, bunu daha önce konuştuk. Bana eğitim vermek için tüm hayatını verdin. Şimdi kendi başımın çaresine bakma sırası bende,” diye gülümsedi Julide annesinin alnından öperek. “Üstelik bu iş bana kentsel atık yönetimi hakkında üniversitedeki herhangi bir kitaptan daha fazlasını öğretiyor.”

Sırt çantasına üniversite kitaplarını ve notlarını koydu. Her iş gününü, atık atma modellerini gözlemleyerek, geri dönüşüm fırsatlarını belirleyerek ve bitirme tezi için fikirler geliştirerek pratik bir derse dönüştürmüştü.

Onu şehir merkezine götürecek otobüs her zamanki gibi kalabalıktı. Julide ayakta durmayı tercih etti, pencereden Bursa’nın farklı mahallelerine bakarak kentsel peyzajdaki değişimi izledi. Şehir merkezinden uzaklaştıkça basit evlerin yerini malikaneler alıyor, dar sokaklar ağaçlıklı caddelere dönüşüyor, kaldırımlardaki çöp bile belirgin şekilde azalıyordu.

Bölüm 2: Çekirge’de Bir Gün

Mehmet Amca, kuzey-güney bulvarındaki buluşma noktasında toplama kamyonunun yanında bekliyordu. 60 yaşındaki adam, hayatını şehir temizliğine adamış, Julide için bir baba figürü olmuştu.

“Günaydın Mehmet Amca. Bugün nasılsınız?” diye sordu Julide.

“Daha iyi kızım. Bel ağrısı için önerdiğin ilaç işe yarıyor,” dedi Mehmet Amca gülümseyerek.

O gün temizlemeleri gereken sokakların listesini kontrol etti. “Bugün Çekirge’de çalışacağız. Geçen haftaki partiler yüzünden malikaneler normalden daha fazla çöp üretiyor.”

Büşra Demir birkaç dakika sonra koşarak geldi. 25 yaşındaki genç kadın, Julide’nin en iyi arkadaşıydı. Kentsel temizlikte iki kat maaş alacağını öğrenince işini bırakmış, hemşirelik kursu için para biriktiriyordu.

Üçlü kamyona bindi ve Bursa’nın en değerli semtlerinden biri olan Çekirge’ye doğru yola çıktı. Geniş ve bakımlı sokaklardan geçerken Julide, sosyal eşitsizlikleri düşünmeden edemedi. Bir yanda etkileyici miktarda atık üreten, kaliteli geri dönüştürülebilir malzeme atan evler; diğer yanda temel ihtiyaçları için mücadele eden mahalleler.

“Şu eve bak!” dedi Büşra, üç katlı, özenli bahçelerle çevrili bir malikanenin önünde durduklarında. “Bizim tüm binamızdan daha fazla alanı var.”

Julide kamyondan indi, kaldırıma bırakılmış çöp poşetlerini toplamaya başladı. Fiziksel güç gerektiren bu işte, enerjiden tasarruf eden ve sırtını koruyan bir teknik geliştirmişti. Her hareketi hesaplı, her jestin bir amacı vardı ve hepsini yüzündeki samimi bir gülümsemeyle yapıyordu.

O sırada, caddeden geçen genç bir üniversite öğrencisi, Julide’nin çalışmasını gizlice cep telefonuyla kaydediyordu. Onun çöp toplama şeklinde büyüleyici bir şey vardı: Dik duruşu, gülümsemesi, geri dönüştürülebilir malzemeleri ayırırken gösterdiği özen… Sanki her eylemin özel bir anlamı vardı.

Bölüm 3: Görünmeyen Değer

Julide, malikanelerdeki israfı gözlemliyordu. “Bu insanların hala mükemmel çalışan şeyleri çöpe attığını fark ettin mi?” dedi Büşra. “Sadece basit bir onarıma ihtiyacı olan üç elektronik cihaz buldum.”

“İşte bu, üniversitede üzerinde çalıştığım şey,” dedi Julide. “Üst sınıfların israfı hem çevre sorunu hem de ekonomik fırsat.”

Mehmet Amca onayladı: “Her şeyi derse dönüştürüyorsun kızım. Bu yüzden hayatta çok ileri gideceksin.”

Julide, meslektaşlarına döngüsel ekonomi ve sürdürülebilirlik kavramlarını açıklıyor, çöp toplamayı gayriresmi bir eğitim oturumuna dönüştürüyordu. Onu özel kılan bilgi ve sosyal dönüşüm tutkusuydu.

O günün ilerleyen saatlerinde, sosyal medyada “Türkiye’nin en ilham verici çöpçüsü” başlığıyla paylaşılan video kısa sürede viral oldu. İnsanlar, onun adanmışlığı ve gülümsemesi hakkında övgü dolu yorumlar yapıyor, bazıları neden kentsel temizlikte çalıştığını sorguluyordu.

Bölüm 4: Fırsat Kapısı

Öğle yemeği sırasında Julide, “Bu mahalledeki toplama verimliliğini artırmak için bir fikrim var,” dedi. Defterindeki taslağı gösterdi: “Toplama noktalarını farklı düzenlersek ve evlerle ortaklık kurarsak, çalışma süresi azalır, geri dönüşüm kalitesi artar.”

“Zengin insanlar çöp ayırma zahmetine girer mi?” dedi Mehmet Amca.

“Faydalarını gösterirsek isterler. İnsanlar iyi niyetle karşılık verir,” dedi Julide.

O sırada, malikanelerden birinden zarif bir adam çıktı: “Affedersiniz,” dedi, özellikle Julide’ye hitaben. “Biraz konuşabilir miyiz? Adım Tarık Alpaslan. Uludağ Üniversitesi’nde profesörüm. Çalışmanızı gözlemliyordum ve gösterdiğiniz organizasyon ve özen beni etkiledi.”

Julide, “İşimizi en iyi şekilde yapmaya çalışıyoruz,” diye cevapladı.

Tarık, “Geri dönüşüm için daha verimli ayırma sistemleri düşündünüz mü? Şirketinizi ilgilendirebilecek bazı fikirlerim var,” dedi.

Kalbi hızlanan Julide, çevre mühendisliği son sınıf öğrencisi olduğunu ve tezinin yüksek gelirli topluluklarda seçici toplamanın optimizasyonu üzerine olduğunu anlattı.

“Gerçekten mi? Ne olağanüstü bir tesadüf,” dedi Tarık. “Kentsel sürdürülebilirlik dersleri veriyorum. Pratik vakalar ararım.”

Kartvizitini uzattı: “Araştırmanız hakkında konuşmak istediğinizde arayın.”

Julide, ilk kez bir profesörün fikirlerine samimi ilgi gösterdiğini hissediyordu.

Bölüm 5: Sosyal Medya ve Fırsat

O günün sonunda eve dönerken, annesine yaşadıklarını anlattı. “Bir profesör benimle ilgilendi,” dedi gururla.

O gece, Tarık telefonda aradı: “Araştırmanızı daha sakin bir ortamda tartışmak isterim. Yarın sabah, işinizden önce bir kahve içelim mi?”

Sabah, Julide titizlikle seçtiği sade bir gömlek ve kot pantolonla kafeye gitti. Tarık, tam saatinde geldi. Gözlerinde samimi bir ilgiyle, “Çalışmanız kentsel atık yönetimine önemli katkılar sağlayabilir. Bursa Belediyesi ile ortak bir projede danışman olarak çalışmanızı isterim,” dedi.

Julide, “Ama ben kentsel temizlikte çalışıyorum,” diye tereddüt etti.

“En iyi eğitime sahipsiniz: Gerçek deneyim ve teori birleşimi,” dedi Tarık.

Julide, hayatının tamamen değişmek üzere olduğunu hissediyordu.

Bölüm 6: Şöhret ve Yükseliş

O sırada sosyal medyada video viral olmuş, “ilham veren çöpçü” ülke çapında konuşuluyordu. Röportajlar, konferans davetleri, danışmanlık teklifleri yağmaya başladı.

Akademik ve profesyonel fırsatlar arasında Julide, Tarık’ın ve babası Arif’in şirketinden de teklif aldı. Herkes ona gerçek değerini gösteriyor, geçmişte görünmez olan emeği şimdi saygı ve takdirle karşılanıyordu.

Julide, “Hayat fırsatlar sunduğunda iki elle sarılırız,” dedi Mehmet Amca. “Kazandığını kabul et.”

Bölüm 7: Geçmişle Yüzleşme

Bir gün, şirkette eski bir dosya buldu: Çocukken yaşadığı mahalledeki bir konut projesinde, inşaat öncesi toprakta kimyasal kirlilik tespit edilmiş ama önlem alınmamıştı. Babası Fuat Yılmaz, o inşaatta çalışmış ve yıllar sonra kanserden ölmüştü.

Tarık’a belgeleri gösterdi. “Ailenizin şirketi riskleri biliyordu. Babam sizin ihmalleriniz yüzünden öldü.”

Tarık ve babası Arif, geçmişteki hatalarını kabul ettiler. Arif, yıllardır gizli bir vakıfla mağdurlara destek olduklarını, en son Fuat’ın tedavisini de finanse ettiklerini açıkladı.

Fatma, “Acıyı olumlu eyleme dönüştürmek, başkalarını korumak için etkiyi kullanmak, kötü bir şeyden iyi bir şey inşa etmek… Babasının tam da yapacağı şey buydu,” dedi.

Julide, Arif’e koşullarını sundu: Tüm projelerde şeffaflık, ileri çevresel protokoller ve halka açık bir tazminat fonu. Arif kabul etti.

Bölüm 8: Aşk, Anne Olmak ve Yeni Bir Başlangıç

Julide, kısa süre sonra hamile olduğunu öğrendi. Tarık’a haberi verdiğinde, Tarık sevinçten gözyaşlarıyla ona sarıldı: “Bir aile olacağız. Evlenelim, birlikte şirket kuralım ve dünyayı değiştirelim.”

Düğünleri sade ama anlamlı oldu. Şirketleri, sürdürülebilirlik ve sosyal sorumlulukta ulusal bir örnek haline geldi. Julide, yeni konut projesinin temel atma töreninde, “Bir yıl önce çöpçüydüm, şimdi ülke çapında danışmanlık yapan bir iş kadınıyım,” dedi. “Ama gerçek dönüşüm toplumun birlikte hareket etmesiyle olur.”

Aylar sonra Elif dünyaya geldi. Julide, kucağında kızını tutarken, “Senin gözlerin var,” dedi Tarık. “Ve senin inatçılığın,” diye güldü Julide.

Fuat Yılmaz Sürdürülebilirlik Enstitüsü’nün açılışı yapıldı. Julide, “Geçmişin hatalarını düzeltmek ve bir daha hiçbir ailenin çevresel ihmal nedeniyle acı çekmemesini sağlamak için çalışıyoruz,” dedi ulusal yayında.

Bölüm 9: Gerçek Dönüşüm ve Gelecek

Julide, ailesiyle, dostlarıyla, iş arkadaşlarıyla ve kucağında Elif’le yeni bir hayata başlamıştı. Bir çöpçü olarak başladığı yolculuk, toplumsal dönüşümün, aşkın ve azmin hikayesine dönüştü.

Fatma, “Baban çok gurur duyardı,” dedi gözleri yaşlı.

Tarık, “Her şeye hazırım, çünkü sen yanımdasın,” dedi.

Julide, Elif’in elini tutarken, “Hayatta önemli olan nereden başladığın değil, yolunu hangi adanmışlık ve dürüstlükle inşa ettiğindir,” diye düşündü.

O gün, Bursa’da bir çöpçü olarak başlayan yolculuk, Türkiye’nin her köşesine yayılan bir değişimin ve umudun hikayesine dönüştü.

SON